Obok stowarzyszeń, do których wielu z nas należy, istnieją myśli, przesłania, z którymi można się utożsamiać. Poczucie wspólnego przeżycia daje często silniejszą świadomość jedności niż posiadanie takich samych legitymacji. Tam, gdzie brak struktury, zastąpić ją musi dynamizm, życie instytucji da się podtrzymać zabiegami formalnymi, dla życia wspólnoty, doświadczenia, refleksji, konieczny jest ruch.

Takim ruchem, dla osób z nim związanych, jest "Communione e Liberazione" (Komunia i Wyzwolenie) - rzeczywistość kościelna oparta na całkowitej dobrowolności oraz podobnie silnym i jednoznacznym przeżywaniu pewnych treści chrześcijaństwa. Jeżeli głęboko trafiają do Ciebie słowa Jana Pawła II, iż "Odkupiciel człowieka Jezus Chrystus jest ośrodkiem wszechświata i historii", jeżeli modlitwę i życie sakramentalne traktujesz jako standard, jeżeli absurdalny wydaje Ci się podział życia na katolickie w niedzielnych praktykach i "neutralne światopoglądowo" w szkole i miejscu pracy, jeżeli pragniesz wspomóc materialnie jakieś, warte Twego chrześcijańskiego gestu, dzieło - to na pewno wiesz, że co dzień przeżywasz Boży dar Wyzwolenia i dzieje się to w konkretnej Komunii - Kościele. Praktycznie więc jeden ruch dzieli Cię od uczestnictwa w ruchu "Komunia i Wyzwolenie" - zainteresowanie cotygodniowymi spotkaniami z ludźmi podobnie (czyli normalnie) żyjącymi oraz lubiącymi rozmawiać na różne tematy w kontekście wspólnego chrześcijańskiego doświadczenia czy refleksji nad wspólną lekturą.

Te spotkania, zwane szkołami wspólnoty, tym różnią się od narad, zjazdów i spotkań formacyjnych w innych stowarzyszeniach i instytucjach, że przychodzi się tam wyłącznie dla dobrze rozumianej przyjemności. Nie pisze się sprawozdań, więc nie trzeba na siłę wypracowywać zgrabnych konkluzji - rozmawia się szczerze, rzeczowo i dotąd, dokąd temat "żyje", nie ma głosowań, więc nie potrzeba quorum. Jak to możliwe, że to w ogóle funkcjonuje? A jak to możliwe, że ludzie spotykają się z okazji imienin? Dla przeżywających "Communione e Liberazione" doświadczenie chrześcijańskie jest równie oczywiste jak obchodzenie imienin.

W każdej spotykającej się wspólnocie jest ktoś najgłębiej tkwiący w przeżyciu ruchu, dbający o autentyczny przekaz charyzmatu, po prostu odpowiedzialny. Odpowiedzialni też spotykają się, by ustalić kierunek ruchu. Takie spotkanie odbyło się w dniach 12-13 kwietnia br. w Łodzi.

Odpowiedzialni z ok. 40 wspólnot rozsianych w południowej i centralnej Polsce (łączących ok. 1000 katolików świeckich i 30 kapłanów) spotkali się w gościnnym domu Wyższego Seminarium Duchownego z odpowiedzialnym krajowym - ks. dr. Andrzejem Perzyńskim oraz znamienitym gościem - ks. Fabio Baroncinim. Ksiądz Fabio - proboszcz jednej z parafii diecezji mediolańskiej (Włochy) - zajmuje się kontaktami centrali ruchu ze wspólnotami w Polsce, reprezentuje przy tym ks. Luigi Giussaniego - kapłana, którego indywidualne doświadczenie wiary i przekonanie do niesienia ludziom "tego, co nam zostało dane", zrodziło w latach 60. XX wieku, na bazie grup uniwersyteckich Akcji Katolickiej, pierwsze wspólnoty CL. Gdy poprosiłem ks. Baronciniego, by pozostawił zwięzłe przesłanie z wizyty w Kościele łódzkim, powiedział: "Bądźmy zdecydowani w naszych propozycjach, Chrystus nie jest jedną z dróg, lecz Drogą jedyną. Dzięki zdecydowaniu, możemy nieść piękno, czyli człowieczeństwo objawiające się w akcie, działaniu". Właśnie piękno chrześcijaństwa, jako konkretnego wydarzenia, aktualizującego się w życiu przez indywidualne spotkanie Chrystusa, który nie tylko wszedł poprzez Wcielenie w ludzkie dzieje, ale towarzyszy każdemu "przez wszystkie dni, aż do skończenia świata", było najznamienitszym rysem sobotniej katechezy księdza Fabio. Doświadczenie smutku i szarości w codzienności nie wymaga potwierdzania, ale dla chrześcijanina momentami piękna pozwalającymi na optymizm nie muszą być tylko światowe przyjemności. Powinniśmy dostrzec atrakcyjność chrześcijaństwa i z jego doświadczeń czerpać radość. Jest to możliwe, bo podczas rozmowy można było usłyszeć świadectwa o wielu pięknych przeżyciach związanych z niedawnym Triduum Paschalnym - w Polsce i nie tylko.

Spotkanie odpowiedzialnych zakończyło się wskazaniami Gościa na temat aktualnej problematyki podejmowanej na "szkołach wspólnoty", a dotyczącej powszechności zjawiska religijnego wśród ludzi i wyjątkowości chrześcijaństwa na tym tle. Po wspólnym obiedzie ksiądz Fabio udał się na warszawskie Okęcie - drogę, jak się okazało, znał lepiej od nas.