W tygodniku Niedziela z 10 października 1999 r. (str. 18) ukazał się piękny artykuł Marcina Łukaszewskiego z okazji 10. rocznicy śmierci prof. Feliksa Rączkowskiego - wybitnego organisty, kompozytora i pedagoga oraz fotografia Profesora, którego twarz mówi o dobroci serca.
Miałem szczęście poznać osobiście Pana Profesora w 1961 r. i korzystać z jego wiedzy muzycznej i życzliwych rad, a 27 kwietnia 1986 r., jako jeden z koncelebransów, uczestniczyłem w uroczystej Mszy św., której przewodniczył bp Władysław Miziołek w archikatedrze warszawskiej, z okazji Jubileuszu 80-lecia urodzin Profesora. Składałem mu życzenia w imieniu Kurii Biskupiej w Przemyślu (Komisja Muzyki Kościelnej).
Zostaje mi żywo w pamięci moment życzeń bliskiej znajomej Profesora: "Feluś!, nie przyniosłam ci dzisiaj kwiatów, ale w twojej intencji zmówiłam cały Różaniec" - i odpowiedź Profesora: "Serdecznie dziękuję, nie mogłaś mnie więcej ucieszyć".
W czasie Mszy św. Profesor przyjął Komunię św. z rąk Księdza Biskupa z wielką powagą, czcią i pokorą.
Z okazji 60-lecia Salezjańskiej Szkoły Organistowskiej w Przemyślu, w sierpniu 1986 r., Profesor brał udział w zjeździe i mieszkał kilka dni u mnie - na plebanii w Żurawicy. W niedzielę był wolny i zaproponował, że zagra na Mszach św., z wyjątkiem jednej, bo "wtedy chce uczestniczyć razem z wiernymi i przyjąć Komunię św.". Kiedy dziękowałem mu później za dobry i budujący przykład wiary oraz za koncert dla parafian, powiedział krótko, że to należy się Panu Bogu. Następnego dnia pojechaliśmy do Kalwarii Pacławskiej i w góry. Podziwiałem jego skupienie na modlitwie w tym sanktuarium oraz radość i uwielbienie Boga na widok piękna przyrody.
Z wielką czcią i wdzięcznością przechowuję listy Profesora i śpiewnik Wielbij, duszo moja, Pana z jego dedykacją oraz artykuły z Jubileuszu i po śmierci Profesora, który "całe swe życie związał z muzyką i z Bogiem".