Synu Kochany!
Dziś pragnę napisać Ci o mojej niespodziewanej "przygodzie". Rok Jubileuszowy rozpoczęłam w Rzymie. Wcześniej tego nie planowałam. Zaproszenie przyszło niemal w ostatniej chwili. Zrozumiałam, że jest to zaproszenie na najważniejsze spotkanie. Jak wiesz, nie pierwsza i może nie ostatnia to moja pielgrzymka do Rzymu. Jednak wiedziałam, że jest to pielgrzymka najważniejsza. Spotkanie z Jezusem, który przez ręce Jana Pawła II obejmuje i błogosławi Kościół i świat. Na Boże Narodzenie 1999 r. do Rzymu przywędrowały tysiące ludzi. Ufnym szlakiem wiary przybyło wielu Polaków. Wędrówka do miejsc świętych jest potrzebą serca. Często imperatywem szukania Drogi. Drogi do Tego, Który Jest! Drogi do Tego, Który jednocześnie chciał być Człowiekiem. Chciał być Drogą.
Dlaczego wędrowaliśmy do Rzymu, a nie do Betlejem? Nie pytam innych, pytam siebie. Rzymu nie dotykały stopy Jezusa, ale na jego drogach odcisnęły krwawy ślad stopy Apostołów i Męczenników.
Tej nocy Jezus narodził się we wszystkich miejscach świętych. Tej nocy Jezus narodził się także w każdej szopie, był oczekiwany.
Synu Kochany, mocno wierzę, że tej nocy Jezus narodził się w Twoich dłoniach. Wierzę, że narodził się w dłoniach wszystkich kapłanów.
W Rzymie tej nocy Jezus narodził się w dłoniach swego najwierniejszego kapłana i proboszcza świata - Jana Pawła II: "Słowo Ciałem się stało".
Klęczałam tej nocy, myśląc o tym misterium. Klęczałam, prosząc o wierne kapłaństwo dla Ciebie, mój Synu.
Ofiarowałam Narodzonemu ubogą stacyjkę matki na pielgrzymim szlaku. Bazylika była wypełniona nadzieją radości, nadzieją zbawienia. Kilkutysięczna rzesza ludzi, przedstawicieli świata, wybranych nie dla zasług i nie dla nagrody, otaczała konfesję św. Piotra, przy której składał Ofiarę Pierwszy Kapłan świata. Pogodny Pielgrzym, choć pochylony pod krzyżem cierpienia. "Ojcze nasz..., bądź wola Twoja..., przyjdź Królestwo Twoje" - wołał z mocą Jan Paweł II. Tę moc i tę wiarę brali zeń otaczający ołtarz kapłani i wierni. Mieszały się języki w tym wołaniu. "Gdy dookoła mówią językami, dźwięczy pośród nich jeden, nasz własny" (Karol Wojtyła).
Słyszałam mowę polską, choć w najbliższym otoczeniu byli tylko cudzoziemcy. Jednak tej nocy nikt nie był cudzoziemcem. Wszyscy byli swoi, bliscy, bliźni. Uśmiechy, znaki pokoju, dobre słowa, dobre życzenia. Nie dla wszystkich wystarczyło miejsca w Bazylice. Wiele tysięcy ludzi modliło się na Placu św. Piotra. Widzieli Ojca Świętego na telebimach ustawionych na schodach Bazyliki. Jan Paweł II jechał przez Plac św. Piotra, aby otworzyć Święte Drzwi Bazyliki i ogłosić Jubileusz 2000-lecia Chrześcijaństwa. Każdy chciał być dotknięty jego spojrzeniem, jego błogosławieństwem. Słyszałam, jak ludzie prosili o błogosławieństwo dla swoich rodzin, dla najbliższych... Spotkałam kapłana, który mówił, że przyjechał do Rzymu, bo potrzebował "fizycznej" jedności z Piotrem i Kościołem. Ze wzruszeniem mówił, że Ojciec Święty na niego spojrzał i że po to spojrzenie przyjechał. Może był bardzo samotny? Może był bardzo zraniony?
Wtedy zapytałam siebie, po co ja przyjechałam na tę Noc do Rzymu? I wiedziałam na pewno, po co! Może w Niebie porozmawiamy o tym więcej. Myślę, Synu, że Cię to zakończenie nie dziwi! W Niebie będziemy wiedzieli już wszystko.
Synu Kochany, modlę się, abyś zawsze pamiętał, że Jezus rodzi się każdego dnia przez Twoje słowa i przez Twoje konsekrowane dłonie.