Łatwo dać tytuł dzisiejszej 3. niedzieli wielkopostnej, jest to dobry temat dla rekolekcjonisty: każdy ochrzczony jest Bożą świątynią, którą trzeba w Wielkim Poście, przed Wielkanocą godnie oczyścić. A więc temat: Oczyszczenie świątyni serca! Posłuchajmy dziś jako kaznodziei, który uczy nas, co mamy czynić - św. Pawła Apostoła. Tylko 4 wiersze, ale bardzo ważna nauka. "Żydzi żądają znaków - mówi Apostoł, a Grecy szukają mądrości, my głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan". Między nami są także Żydzi i poganie - z ducha. Czynimy często znak krzyża, może dlatego byle jak, bo naszym bogiem jest znak sukcesu, powodzenie, sława, pieniądz... jak tych przepędzonych przez Pana Jezusa ze świątyni. Imponuje nam mądrość tego świata, której mądrość Boża wydaje się niepotrzebna. Zacznijmy od pytania: Co oznacza owo głoszenie Chrystusa Ukrzyżowanego? Czy to tylko uroczyste kazanie pasyjne na Gorzkich Żalach?... Czy tylko piękna nauka rekolekcyjna, która wywołuje chwilowe wzruszenie?... Żydzi wierzyli w potęgę i władzę Boga Jahwe. Oczekiwali, tak im się wydawało, z głęboką wiarą, że ich Bóg wejdzie z mocą, wtargnie jak burza w historię ich narodu, jak ongiś przy wyjściu z Egiptu. Byli przekonani, że On złamie potęgę Rzymian jako Pan i Zwycięzca, a oni będą jako Jego żołnierze uczestniczyć w tym triumfie. W dramacie Krzyża objawił się Bóg w całkowicie innej postaci, Bóg, który nie przeszkodził śmierci Jezusowej i Jego okrutnemu poniżeniu. To był dla nich "skandalon", prawdziwy skandal, zgorszenie, które według ich wiary było zaprzeczeniem potęgi Boga. To odrzucenie obrazu Boga, pozornie bezradnego, w historii trwa. Sięga ono także naszych chrześcijańskich serc, jeżeli w znaku Krzyża nie widzimy mądrości i miłości Bożej. Pokusa triumfalizmu przybiera różne kształty: przez wyprawy krzyżowe, potrójną koronę papieży, aż do obecnej chwili. Słyszeliśmy, za jakie grzechy Ojciec Święty przeprasza w imieniu dzieci Kościoła. Nie wystarczy, by nasze świątynie były wspaniałe, bogato wyposażone. To my mamy je wypełniać wiarą i miłością, by nie pustoszały, jak to ze smutkiem widzimy w wielu krajach Zachodu, ongiś chrześcijańskich, dziś neopogańskich.
Radujemy się, że w naszych świątyniach nie ma takich zwyczajów, jak te, z którymi Jezus walczy z biczem w dłoni. Nie ma za stołami bankierów ani sprzedawców wołów, gołębi. Kapłan, albo jego zastępca, idzie pokornie między wiernych, niosąc koszyczek (żeby monety nie brzęczały...), a wierni składają swoje drobne ofiary. Wszyscy jednak pamiętamy, że naszą Ofiarą jest sam Jezus Chrystus. On uobecnia w Eucharystii ofiarę krzyżową, a my w niej uczestniczymy według miary naszej miłości. Także w naszych świątyniach jest przedsionek, choćby niewielki, który prowadzi do wnętrza domu Bożego. Wystarczy kilka kroków. To jest miejsce, w którym powinniśmy zostawić to, co pospolite, wejść w swoje wnętrze, byśmy mogli być z Bogiem. W świątyni jerozolimskiej było miejsce najświętsze, gdzie mógł wchodzić tylko najwyższy kapłan i tylko raz w roku - w święto pojednania. Nasze Sanctissimum - Jezus obecny w Najświętszym Sakramencie zaprasza nas wszystkich jak najbliżej. Dlatego możemy z psalmistą mówić i śpiewać: " Uradowałem się, gdy mi powiedziano: ´Pójdziemy do domu Pańskiego! ´" (Ps 122, 1).