Tomaszowianie lubią pielgrzymować. Kolejny już raz, 1 maja br., w piękny słoneczny dzień z położonego w centrum miasta kościoła św. Antoniego do franciszkańskiego klasztoru-sanktuarium św. Anny w Smardzewicach udali się młodzi i dorośli mieszkańcy Tomaszowa Mazowieckiego. Tutaj znajduje się cudowny obraz św. Anny Samotrzeciej - przedstawionej razem z Maryją i Jezusem. Dawniej, jak pamiętają to starsi, pielgrzymowano do smardzewickiego sanktuarium w dniu św. Anny i w święto Matki Bożej Anielskiej na odpust Porcjunkuli. Wiąże się to z charyzmatem sanktuarium, którego gospodarzami są Franciszkanie. Historia sanktuarium sięga niezwykłego wydarzenia z 1620 r. Rolnikowi o nazwisku Głowa (do dzisiaj żyją jego potomkowie, z rodziny tej pochodzi 4 kapłanów!), który wiózł drewno z lasu, ukazała się Matka Boża z Panem Jezusem i św. Anną. Matka Boża poleciła mu, by z drzewa, które przewoził, wykonano krzyż i postawiono na miejscu objawienia. Miejsce to znajduje się w pewnej odległości od klasztoru. Historia powstania sanktuarium jest następująca: W 1619 r. pobudowano niewielką kaplicę. Piękny barokowy kościół wybudowano w latach 1683-99. Kruchta i szczyt zachodni zostały dobudowane w XVIII w., a odrestaurowane w XIX w. Klasztor wybudowano w latach 1722-26. Natomiast zabytkowa plebania posiadająca oryginalne sklepienia powstała w 1746 r., odrestaurowana w XIX w. Dzwonnica wybudowana w 1722 r. Ogrodzenie z bramą i narożnymi basztami pochodzi z XVIII w.

Franciszkanie byli w Smardzewicach aż do kasacji po powstaniu styczniowym. Od tej pory parafia należała do diecezji sandomierskiej. Obecnie po zmianach struktury organizacyjnej Kościoła w Polsce parafia znajduje się na terenie diecezji radomskiej. Dopiero od 1970 r. do sanktuarium powrócili Franciszkanie. Tutaj znajduje się także ich nowicjat. Rozwojowi sanktuarium sprzyjał kult, jakim Franciszkanie i okoliczni wierni otaczali cudowny obraz i krzyż.

Trasa pielgrzymki wiedzie poprzez piękne lasy rezerwatu przyrody, jakim są słynne "Niebieskie Źródła". Inicjatorami pielgrzymki jak co roku byli członkowie Ruchu Światło-Życie, Krucjaty Wyzwolenia Człowieka, Stowarzyszenia Rodzin Katolickich i Domowego Kościoła. Pielgrzymce przewodniczyli: ks. kan. Henryk Kowaliński - proboszcz parafii św. Jadwigi w Tomaszowie Maz., ks. Wacław Wojtunik C.Or. - proboszcz parafii Świętej Rodziny w Tomaszowie Maz., ks. Janusz Kram z parafii św. Antoniego w Łodzi, ks. Robert Batolik - moderator Ruchu Światło-Życie z Łodzi, ks. Bohdan Papiernik - proboszcz parafii Najświętszej Eucharystii w Łodzi oraz diakon Sławomir Bogusz C.Or. Wśród ponad sześciuset uczestników pielgrzymki ponad połowę stanowiła młodzież. Pielgrzymom sprzyjała wspaniała pogoda. W czasie wędrowania wśród zielonych lasów i pól ludzie podejmowali przygotowane wcześniej rozważania różańcowe z wplecionymi refleksjami na temat aktualnych intencji i motywów pielgrzymki. Pielgrzymka jest bowiem podejmowana w intencji rozwiązania trudnych problemów społecznych. W tym roku takim problemem m.in. było bezrobocie.

Po przybyciu do klasztoru uczestnicy pielgrzymki wzięli udział we Mszy św. koncelebrowanej przez kapłanów pielgrzymów oraz franciszkanów - stróżów sanktuarium św. Anny. Okolicznościowe kazanie wygłosił ks. Roman Batolik - moderator Ruchu Światło-Życie. Kaznodzieja mówił o obecności Chrystusa Zmartwychwstałego wśród swojego ludu, który posyła nam Ducha Świętego uzdalniającego do dawania świadectwa. Jako dary ołtarza wierni siedmiu tomaszowskich parafii ofiarowali siedem bochenków chleba, który później był rozdzielany podczas posiłku. Liturgię uświetniały pieśni zespołu młodzieży z Tomaszowa. Po krótkiej przerwie na posiłek pielgrzymi wzięli udział w nabożeństwie majowym, a później w radosnym nastroju, witani z entuzjazmem przez mieszkańców miasta, powrócili do swoich domów.

Należy podkreślić wielką serdeczność i życzliwość gospodarzy sanktuarium - Ojców Franciszkanów oraz nowicjuszy przygotowujących się do życia w zakonie.

Smardzewice są niewielką, zatopioną w zieleni lasów osadą położoną w pobliżu Zalewu Sulejowskiego i zapory wodnej. Przez wiele lat klasztor był siedzibą parafii diecezji sandomierskiej, dopiero od kilkunastu lat powrócili do klasztoru gospodarze - Franciszkanie. Od tego czasu w klasztorze przeprowadzono wiele prac konserwatorskich i renowacyjnych. Klasztor lśni czystością i przepięknym wystrojem, a dla tomaszowian i wszystkich gości przybywających nad zalew jest oazą duchowego piękna, modlitwy i ciszy.