Walka o władzę nie jest wynalazkiem naszych czasów. Jest tak dawna, jak dawna jest ludzka społeczność. Często źródła tej walki tkwią w żądzy władzy i pragnieniu zysku. Jest to dziedzictwo grzechu pierworodnego.
Nie każda jednak walka o władzę wypływa z pobudek egoistycznych. Władza z natury jest instytucją służby i porządku społecznego. Walka ze złym porządkiem czy walka, aby przywrócić władzę prawowitą i należytą, jest wymogiem społecznym. Kto jak pojmuje władzę, nie wystarczy pytać. Trzeba umieć oceniać. "Po owocach ich poznacie".
Od kilku dni jesteśmy świadkami rozpoczętej walki o prezydenturę. Wystartował Aleksander Kwaśniewski. Przypominają się wybory sprzed 4 lat. Wtedy elementem gry wyborczej A. Kwaśniewskiego były obietnice. Podwyżki dla budżetówki - 2 miliony obywateli. Podwyżki dla emerytów i rencistów - 7 milionów obywateli. 9 milionów - to potęga wyborcza. Na ile prezydent Kwaśniewski dotrzymał obietnicy? Praca dla bezrobotnych - to samo hasło, co obecnie. Warto zapytać - jakie alternatywy dla bezrobotnych stworzył lewicowy prezydent i jego lewicowi koledzy. Mieli okazję i szanse. I mieszkania dla potrzebujących. Tak, będą! Nikt nie pyta od kiedy. Nikt też nie pytał - czy są to realne obietnice. Słabością ludzi jest to, że lubią zdania gładkie, pełne deklaracji i obietnic. Przyjmują je wówczas jak "dobrą monetę", którą napełniają swoje kieszenie. Jest to jednak moneta iluzji. Festiwal obietnic jest grą socjotechniczną. Kto o tym pamięta? Kto w sytuacjach wyborczych emocji stara się uruchomić zdrowy rozsądek? Kto pyta o dobro publiczne, a nie prywatne? Wydaje się, że może warto właśnie przyjrzeć się tym, którzy nie będą składać obietnic. A na pewno tym, którzy nie deklarują, że są w stanie zmienić zupełnie obecną rzeczywistość od jutra czy za rok. Idąc do wyborów, trzeba mieć świadomość, że wszystko jest tak zaplanowane, aby zwyciężyła socjotechnika. Socjotechnika to nie tylko przyciąganie wyborcy, ale wręcz usidlanie go. Dobrze zrobiony obraz działa zniewalająco, zwłaszcza na człowieka, który kieruje się emocjami, a nie racjami rozumu. Wiedzą o tym specjaliści.
W poprzednich wyborach A. Kwaśniewski jawił się jako dobrze spreparowany produkt masowej kultury w otoczce disco polo. Odrzucał przeszłość. Prezentował nijaki i nihilistyczny model świata. Obecnie mówi o wyrzutach sumienia. Rzuca słowo - "przepraszam", ważne i potrzebne. Nie mówi jednak, kogo z Polaków przeprasza i za co przeprasza, co wyraźnie powiedział Żydom. Na forum międzynarodowym pokazuje siebie od najlepszej strony (Charków). Powiedział nieprawdę i popełnił ogromny nietakt wobec swojego kraju, którego jest konstytucyjnie najwyższym reprezentantem (Tel Aviv). Media, zwłaszcza telewizja, przemilczają negatywy, wyolbrzymiając rzekome zasługi. Są przecież lewicowe, a nie obiektywne.
W kampanii wyborczej A. Kwaśniewski krytykuje cztery wielkie reformy, które własnym podpisem poparł. Może mówić: założenia były dobre, słaba realizacja, wiele błędów. Na pewno. Postawmy jednak pytanie - dlaczego koniecznych reform nie wprowadzili polityczni koledzy i zwolennicy A. Kwaśniewskiego? Pytanie następne - dlaczego prezydent przed podpisaniem reform nie oparł się na negatywnych opiniach lewicy, a czyni to w kampanii wyborczej? Odpowiedź łatwa. A. Kwaśniewski nie chciał mieć w opinii zagranicznej wizerunku antyreformatora.
Komunizm to postawienie rzeczywistości "do góry nogami". To niszczenie tkanki społecznej, poczynając od rodziny. To niszczenie kultury człowieka i narodu. To odcięcie od świata w imię ideologii. Postkomunistyczne rządy - to "spokojna stabilizacja" w zrujnowanym i walącym się ojczystym domu. Należy uświadomić wyborcom, że SLD i A. Kwaśniewski korzystają z zasad demokracji, których nie stworzyli. Teraz trzeba wszystko naprawiać, trzeba stworzyć organizację państwa i funkcjonowanie społeczeństwa. Trzeba spłacać zaciągnięte przez rządy komunistyczne ogromne, sięgające 20% budżetu, pożyczki. Naprawa jest trudna. Nie obywa się bez błędów. Jest to też konsekwencja rozkładu głosów wyborczych. Niestety, największą cenę płacą ci, którzy mają najmniej. Płacą wiele, bo liczą każdą złotówkę. Wysoką cenę płaci nasz chrześcijański elektorat, który żyje z ciężkiej pracy i wielkich wysiłków. Nie odczuwają trudu ekonomicznego ci, którzy doszli do posiadania często wielkich fortun przez "interesy i układy". A. Kwaśniewski o pieniądze na kampanię wyborczą zabiegać nie musi. Jest w kręgu tych, którzy posiadają bardzo wiele. Zawetował m.in. dwie ustawy o posiadaniu narkotyków i pornografii. Z konieczności i interesu będą wdzięczni posiadacze koncernów zła.
Do nas pytanie - czy mimo tylu przeszkód, braku mediów i bogatych środków, które są po stronie lewicy - potrafimy obalić mit Kwaśniewskiego? Zależy to w ogromnej mierze od naszego zaangażowania i naszej woli zwycięstwa. Aby coś osiągnąć, trzeba wierzyć w zwycięstwo!