W bezksiężycową noc "przykrywa" nas morze gwiazd. Gdy jest już zupełnie ciemno, w poprzek nieba dostrzegamy fantastyczną mglistą wstęgę światła. To Droga Mleczna, będąca naszą macierzystą Galaktyką. W lipcowe i sierpniowe wieczory rozciąga się wysoko od północnego do południowego horyzontu. Widok jest tak wspaniały, że kto raz zobaczy, tego już nie trzeba namawiać na powtórkę. Patrząc na Drogę Mleczną, oglądamy naszą Galaktykę od środka. Wypełniona jest miliardami gwiazd, a jedną z nich jest również nasze Słońce. Ogromna ilość gwiazd zadziwiła już kiedyś słynnego Galileusza, ale również i my możemy wziąć do ręki chociażby lornetkę, aby odkryć mnóstwo małych kropek niewidocznych gołym okiem.
Pas mglistego światła płynącego z miliardów gwiazd był w kulturach starożytnych związany z mitami o rozpryśniętym mleku bogiń. Nazwa "Galaktyka" (gr. galaksias kyklos - koło mleczne) używana była już od VI wieku przed Chrystusem na określenie właśnie Drogi Mlecznej. W tradycji chrześcijańskiej przyjęło się traktować to gwiezdne zjawisko jako gościniec wiodący do miast będących celem wędrówki pielgrzymów. Legendy wiążą Drogę Mleczną z osobą świętego Jakuba Starszego, syna Zebedeusza, brata św. Jana Ewangelisty. Został on ścięty z rozkazu Heroda Agryppy I w 44 r. Średniowieczna legenda opowiada o wyprawie misyjnej św. Jakuba do Hiszpanii. W VII wieku sprowadzono jego relikwie do miasta Iria, gdzie zaginęły. Dopiero w IX wieku odnalazł je biskup Teodomir, wiedziony cudowną gwiazdą. To miejsce nazwane zostało Sant Iago (święty Jakub) de Compostella (Campus stellae - pole gwiazdy), a Droga Mleczna kojarzona jest dotąd z osobą Świętego. W 844 r. św. Jakub ukazał się hufcom wojsk chrześcijańskich walczących z Saracenami w bitwie pod Clavijo. Właśnie jego pojawieniu się na białym koniu chrześcijanie przypisywali zwycięstwo. I tak od czasów średniowiecza wielkie kamienne cruzeiros (krzyże umieszczone na rozstajach dróg) i Droga Mleczna wskazywały drogę setkom tysięcy wiernych pielgrzymów przemierzających El Camino de Santiago (drogę do Santiago). Grób św. Jakuba stał się wówczas najczęściej nawiedzanym przez pielgrzymów miejscem na Ziemi. Szli oni dosłownie na "koniec świata", ponieważ nieopodal znajduje się Przylądek Finisterre, tzn. Koniec Ziemi.
Jak wynika z badań przeprowadzonych jeszcze w latach pięćdziesiątych, wśród wielu określeń Drogi Mlecznej w słownictwie ludowym największą popularnością cieszyła się nazwa "droga do Częstochowy", ponieważ widoczna jest ona najlepiej w okresie pielgrzymek do Sanktuarium maryjnego na Jasnej Górze. Określenie to występowało na terenach pomiędzy Pilicą a środkowym biegiem Wisły oraz na prawobrzeżnym Mazowszu. Strudzeni pielgrzymi układali się do snu "na Mlecznej Drodze" pośród gwiazd, a Droga Mleczna wskazywała im prostą drogę na Jasną Górę. Powszechnie wierzono także, że po tym gościńcu idą dusze zmarłych do nieba i że chodzą po niej Matka Boża, Pan Jezus i święci. Warto więc przypomnieć i rozpowszechnić tę piękną staropolską nazwę tego wspaniałego zjawiska, jakim jest Droga Mleczna. No i koniecznie trzeba to cudo zobaczyć!