Zbliżają się wybory samorządowe. Kto wie, czy z punktu widzenia mieszkańców gmin, powiatów i województw nie są one ważniejsze od wyborów prezydenckich i parlamentarnych. Dotyczą bowiem osób, które będą podejmować decyzje najbliżej nas, w naszych małych ojczyznach.

Nikt rozsądny nie kwestionuje dzisiaj idei samorządności. Mało tego, mówi się nawet, że pierwsza reforma samorządowa (wprowadzająca samorządowe gminy) była najbardziej udaną reformą III Rzeczypospolitej. Upodmiotowiła społeczeństwo, bo to od jego wyborów, a nie od woli jakiejkolwiek partii zaczął zależeć skład rady tej czy innej gminy. Ideałem byłoby, gdyby do organów władzy samorządowej wchodzili tylko ludzie kompetentni, uczciwi i bezinteresowni. Ale i tak dobro, które dokonało się poprzez dotychczasowe działanie samorządów gminnych ( miejskich i wiejskich) jest nie do przecenienia.

Pamiętamy, jakie kontrowersje budziło 4 lata temu wprowadzenie kolejnych szczebli samorządu - powiatowego i wojewódzkiego. Można powiedzieć tak - idea była dobra, gorzej z jej realizacją. A wpłynęły na to dwa, wiążące się ze sobą czynniki: mieszanie się polityki do spraw samorządowych i przekonanie polityków o omnipotencji państwa. Upolitycznienie samorządów (myślę o samorządowych powiatach i województwach) spowodowało, że już u początków ich funkcjonowania stały się one areną ostrych sporów, które nic nie miały wspólnego z ideą służby samorządowej. Nacisk tzw. wielkiej polityki nasilił się po ostatnich wyborach parlamentarnych, kiedy to zwycięskie ugrupowanie - SLD - " nabrało apetytu" na pełnię władzy. Najpierw wybory samorządowe miały być przyśpieszone (wbrew Konstytucji, ale kto by się tam takimi szczegółami przejmował). Gdy to się nie udało, postanowiono "pomajstrować" przy ordynacji wyborczej. Najważniejszy miał być postulat bezpośrednich wyborów wójtów, burmistrzów i prezydentów miast. Większość społeczeństwa jest za takim rozwiązaniem. Jednak to co proponuje lewica, grozi chaosem i paraliżem samorządów, a w konsekwencji ich ubezwłasnowolnieniem i powrotem do centralizmu państwowego. Ale może właśnie o to chodzi?

Demokracja samorządowa jeszcze u nas nie okrzepła. Jeszcze nie ma nawyku myślenia, że o wielkich sprawach - obronności i bezpieczeństwa narodowego, sojuszy i współpracy międzynarodowej, podatków - decyduje, owszem, państwo, ale o reszcie chcemy decydować sami, poprzez naszych, wyposażonych w odpowiednie kompetencje przedstawicieli w gminach, powiatach, najwyżej w województwach. Wmawia się nam, że przecież " państwo wie lepiej". Ta omnipotencja państwa najbardziej była i jest widoczna w sposobie finansowania samorządów. Wystarczy spojrzeć na proporcje składników tworzących ich dochody; na przygniatającą przewagę subwencji i dotacji z budżetu państwa, by zrozumieć, że w gruncie rzeczy władza centralna trzyma samorządy "na uwięzi", a tę zawsze można ukrócić (lub dołożyć samorządom zadań, nie dając pieniędzy) . Szkoda, że z przekonania o omnipotencji państwa nie potrafiła zrezygnować poprzednia ekipa rządowa. Ale teraz trzeba już bić na alarm, bo centralizm państwowy "made in SLD" wdziera się w różne sfery życia społecznego niczym lawa.

Szanujmy państwo, ale nie rezygnujmy z budowy społeczeństwa obywatelskiego. Społeczeństwo - odpowiedzialne, aktywne, świadome swoich praw i obowiązków - jest dla państwa bezcennym skarbem, od którego zależy pomyślność nas wszystkich.