Reklama

Łzy św. Józefiny Bakhita

1 października br., w strugach deszczu, na Placu św. Piotra w Rzymie Jan Paweł II kanonizował sudańską dziewczynę.

Była niewolnicą. Zabrano jej wszystko. Cały dziecięcy świat. Zapomniała nawet swojego imienia, bo przeżycia związane z niewolą były silniejsze niż pamięć o sobie. "Bakhitą", tzn. "Szczęśliwą", nazwali ją łowcy niewolników. Aż do śmierci pamiętała ciężar łańcuchów na nogach. Dlaczego została nazwana "Szczęśliwą"? Może szczęściem okazało się dla niej to, że żyła w dobie, gdy kończył się czas czarnego niewolnictwa?

Przechodziła jak towar z rąk do rąk. Sprzedawano ją, licząc wartość jej ciała i sił do pracy. Kiedy pod koniec XX wieku Papież-Słowianin (slavus znaczy "niewolnik") uczyni z niej wzór świętości, dostrzeże w niej chwałę dziewictwa. Jakby chciał przez to powiedzieć światu: nie ma takiej niewoli, w której nie można pozostać człowiekiem. Godności nie traci się wraz z zewnętrzną wolnością. Bakhita nie znała filozoficznych dystynkcji. Niebo otworzyło się nad nią, gdy pewnego dnia znalazła się jako pomoc domowa u włoskiego konsula. Wraz z nim wyjechała do Włoch, gdzie ostatecznie trafiła pod opiekę sióstr kanosjanek w Wenecji.

Zbliżał się koniec XIX wieku. Europa oczekiwała przełomu stuleci: secesyjnie, arystokratycznie, balowo i bogato. Bakhita w tym czasie zagospodarowywała swoją wolność. Od lat nosiła w sercu pokorne uwielbienie dla nieznanego z imienia Stwórcy nieba i ziemi - także jej sudańskiego świata i świata, którego się uczyła we Włoszech. Tu Go poznała. Nie wahała się oddać Mu w niewolę. W 1890 r. przyjęła chrzest i ciągle potem wracała do tego wydarzenia. Całując chrzcielnicę, wyznawała: "Tu stałam się dzieckiem Bożym". Tak samo wiek później czcił swoją chrzcielnicę Papież z Wadowic.

Reklama

Sześć lat po chrzcie Bakhita wypowiedziała Chrystusowi słowa zakonnych ślubów. Nazwała Go swoim Panem. Tota Tua. Jak to blisko papieskiego Totus Tuus.

W zgromadzeniu przybrała imię Józefiny, by jak Opiekun Jezusa żyć w Jego cieniu i służyć Mu całą sobą. Czy wszystkie siostry pracujące jak Bakhita - w kuchni, pralni, jako krawcowe czy furtianki świadomie tkają z prozaicznych czynności szatę świętości? O czym wiedziała, co czuła ta sudańska niewolnica, gdy w zakonnym posłuszeństwie odkrywała przestrzeń wolności, czyli swą autentyczną świętość?

W dniu kanonizacji Bakhity rzymskie niebo, zwykle słoneczne, zasnuło się ciężkimi od deszczu chmurami. Płakało. Równie przepełnione łzami były oczy św. Józefiny na kanonizacyjnym portrecie zwisającym z Bazyliki św. Piotra. W tych łzach i tych oczach zastygło doświadczenie ciężkiego życia. Mówią, że w chwili śmierci widzi się całe życie. Ona na łożu śmierci błagała: "Poluzujcie mi kajdany. Ciążą". A potem z radością wołała: "Maryjo, Maryjo" - i przeszła na stronę Światłości.

Reklama

Na Placu św. Piotra sudańska młodzież tańczyła podczas procesji z darami. Jak w buszu na wioskowym placu. To był taniec radości i wyzwolenia za cenę świętego życia Bakhity. To był taniec zapoczątkowany w Adwencie, gdy podczas otwarcia Drzwi Świętych zabrzmiały afrykańskie trombity. Nadchodzi wiek zbratania na gruzach rzymskiego cyrku Nerona niewolników z Afryki, Europy, Azji, w domu świętych niewolników Chrystusa. "Nie ma już niewolnika... wszyscy jesteśmy jedno w Chrystusie".

Zagrały trombity Czarnego Lądu, czarna Święta spogląda na wielojęzyczny tłum u stóp najważniejszej Bazyliki Kościoła. Jaki będzie następny krok?

Św. Bakhito - naucz nas odkrywać naszą drogę przez łzy i zniewolenia XXI wieku.

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Aby dobrze przeżywać Eucharystię

Niedziela sandomierska 6/2020, str. VI

[ TEMATY ]

sługa Boży

święci

błogosławieni

kongres eucharystyczny

Archiwum prywatne

Wręczenie nagrody Towarzystwa Naukowego KUL

W trakcie trwania Kongresu Eucharystycznego warto przypominać, co na temat Eucharystii mówili i pisali sandomierscy święci, błogosławieni oraz kandydaci na ołtarze.

Sługa Boży, ks. prof. Wincenty Granat, wiele miejsca w pracy naukowej poświęcił rozumieniu Eucharystii. Jak pisze w zarysie dogmatyki katolickiej: „Z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego Eucharystia zajmuje najgodniejsze miejsce, gdyż w niej Dawca i Pośrednik łaski zbliża się do nas najbardziej osobowo. Wprawdzie jest On ukryty pod znakami i wymaga od nas wiary, mimo to jest tak bliski, jak w żadnym innym sakramencie, a takiej bliskości potrzebujemy”. Zauważa również, że we wszystkich sakramentach spotykamy się z Chrystusem w założonym przez Niego Kościele, ale najbardziej szczegółowo realizuje się to w Eucharystii, w której występuje Chrystus obecny rzeczywiście, i która nas łączy z Jego ofiarą krzyżową. Wskazuje, że to właśnie we Mszy św. mamy najbliższy kontakt ze Zbawicielem.

Sługa Boży zachęca także do tego, aby pogłębiać znajomość nauki o Eucharystii: „Miliony wierzących przyjmują Komunię świętą, uczestniczą we Mszy św., a Kościół coraz bardziej zachęca do tego najpiękniejszego i najbardziej głębokiego aktu kultu. Konieczna jest z tego względu znajomość nauki o Eucharystii. Jest to warunek tego, aby religijność katolicka stawała się coraz bardziej autentyczna i łączyła się z całością życia człowieka wierzącego”. Według Sługi Bożego poza znajomością nauki konieczna jest również wiara, że Chrystus jest pod postaciami chleba i wina: „Drogą do uznania Eucharystii jako znaku obecności nadprzyrodzonej Chrystusa jest wiara. Kiedy On dawał obietnicę oddania siebie jako duchowego pokarmu, to domagał się wiary w siebie i w swą naukę: «Jezus, odpowiadając, rzekł do nich: Na tym polega dzieło Boga, abyście wierzyli w Tego, którego On posłał. [...] Odpowiedział im Jezus: Ja jestem chlebem życia. Kto do mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąc nie będzie» (J 6, 29-35). Nie wszyscy słuchacze Chrystusa zdobywają się na taką wiarę, mimo iż tłumaczy, że Eucharystia znajduje się w wymiarach nadprzyrodzonej rzeczywistości”.

Jak wskazuje sługa Boży: „Wierzący rozsądnie przyjmuje, że świat materialny przez nas postrzegany niekoniecznie musi być jedynym światem, a prawa fizyczne, czy to pojmowane deterministycznie, czy statycznie, nie koniecznie muszą obowiązywać całą rzeczywistość i nie są niezmienne. Wierzący rozsądnie przyjmuje, że Wszechmogący Bóg może zmienić lub zawiesić działania przyrody”.

Aby dobrze przeżywać Eucharystię jako ludzie, potrzebujemy głębokiej wiary w realną obecność Chrystusa oraz pogłębiać naszą wiedzę odnoszącą się do Eucharystii. Dobrą okazją do tego jest trwający Kongres Eucharystyczny.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek do Polaków: zawierzcie siebie Bożemu Miłosierdziu i wstawiennictwu św. Jana Pawła II

2020-04-01 11:08

[ TEMATY ]

papież

papież Franciszek

yt.com/vaticannews

„W tych trudnych dniach, które przeżywamy, zachęcam was do zawierzenia siebie Bożemu Miłosierdziu i wstawiennictwu św. Jana Pawła” – zachęcił Ojciec Święty wiernych języka polskiego podczas dzisiejszej audiencji ogólnej transmitowanej przez media watykańskie z biblioteki Pałacu Apostolskiego.

Oto słowa Ojca Świętego skierowane do Polaków:

Serdecznie pozdrawiam Polaków. Bracia i siostry, współczesny człowiek dostrzega znaki śmierci, które na horyzoncie cywilizacji stały się bardziej obecne. Coraz bardziej żyje w lęku, zagrożony w samym rdzeniu swojej egzystencji. Gdy będzie wam trudno, niech myśl wasza biegnie ku Chrystusowi: wiedzcie, że nie jesteście sami. On wam towarzyszy i nigdy nie zawodzi. W tych trudnych dniach, które przeżywamy, zachęcam was do zawierzenia siebie Bożemu Miłosierdziu i wstawiennictwu św. Jana Pawła, w przededniu 15. rocznicy jego śmierci. Z serca wam błogosławię.

Papieską katechezę streścił po polsku ks. prał. Sławomir Nasiorowski z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej:

Drodzy bracia i siostry, pragniemy dzisiaj przybliżyć sobie szóste błogosławieństwo Pana Jezusa z Kazania na Górze: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Każdy z nas chciałby zapewne nawiązać osobistą relację z Bogiem. Jak to uczynić? Wspomniane błogosławieństwo przypomina, że kontemplacja Boga domaga się przede wszystkim wejścia w głąb samego siebie i uczynienia w sercu miejsca dla Boga. Nieodzowna jest przy tym czystość duszy. Jest ona wynikiem procesu, który zakłada wyrzeczenie się zła i wyzwolenie, które w Biblii nazywa się obrzezaniem serca. Pozwala ono nawiązać szczególną relację z Bogiem. Polega ona na poddaniu się natchnieniom Ducha Świętego i pragnieniu prowadzenia przez Niego. Jest to droga wiodąca do wizji uszczęśliwiającej „oglądania Boga” i eschatologicznej wizji radości Królestwa Niebieskiego. Ta relacja pozwala także rozumieć plany Bożej Opatrzności dotyczące naszego życia, rozpoznawać obecność Boga w sakramentach, w braciach, w tym, co przez Niego stworzone. Rozważane błogosławieństwo zaprasza nas do poważnej pracy nad sobą. Niech dzięki niej uda się nam poznać obecność Boga w naszym życiu, odczuć Jego bliskość i doznać pokoju, który wlewa w nasze serca.

CZYTAJ DALEJ

Archidiecezja krakowska: Wskazania na Triduum Paschalne

2020-04-03 13:04

Romolo Tavani/pl.fotolia.com

Publikujemy wskazania metropolity krakowskiego Arcybiskupa Marka Jędraszewskiego na Święte Triduum Paschalne 2020 roku.

Kraków, 2 kwietnia 2020 r.

Nr 895/2020

Mając na uwadze nadzwyczajne okoliczności, w jakich przychodzi nam przeżywać najważniejsze dla naszej wiary wydarzenia Misterium Paschalnego, zgodnie ze wskazaniami Stolicy Apostolskiej oraz Konferencji Episkopatu Polski, postanawiam, co następuje:

1. Zezwalam, aby obrzędy Świętego Triduum Paschalnego poza Katedrą i kościołami parafialnymi były celebrowane także w innych miejscach, w szczególności w kościołach rektoralnych, sanktuariach, klasztorach, seminariach i wspólnotach zakonnych.

2. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami państwowymi[1] w poszczególnych Mszach świętych oraz we wszelkich innych celebracjach może uczestniczyć:

a) do dnia 11 kwietnia 2020 r. – maksymalnie 5 osób, nie licząc osób sprawujących posługę;

b) od dnia 12 kwietnia 2020 r. do odwołania – maksymalnie 50 osób, wliczając w to uczestników i sprawujących posługę.

Jeśli pojawią się nowe przepisy państwowe, dotyczące zgromadzeń religijnych, należy się do nich dostosować i uwzględnić je w praktyce duszpasterskiej.

3. W tym samym dniu nie należy organizować celebracji w jednym miejscu dwa lub więcej razy.

4. Duszpasterzy zachęcam usilnie do organizowania transmisji w mediach społecznościowych i ogłoszenia ich terminów swoim wiernym, by mogli duchowo przeżywać tajemnice Świętego Triduum Paschalnego. W celu ich głębszego przeżycia w kościołach i w domach przygotowane zostały pomoce duszpasterskie dostępne na diecezjalnej stronie internetowej (diecezja.pl).

Wielki Czwartek

5. Uroczysta Msza Święta Krzyżma z udziałem księży Archidiecezji Krakowskiej, połączona z odnowieniem przyrzeczeń kapłańskich, odprawiona zostanie w późniejszym terminie, prawdopodobnie 12 września br.

6. Stolica Apostolska udzieliła wszystkim kapłanom pozwolenia na odprawienie Mszy Wieczerzy Pańskiej w odpowiednim miejscu bez uczestnictwa wiernych, o ile nie jest możliwe sprawowanie Mszy świętej wraz z nimi.

7. Podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej należy opuścić obrzęd obmycia nóg (mandatum).

8. Zgodnie z polską tradycją, należy zachować obrzęd przeniesienia Najświętszego Sakramentu do tzw. Ciemnicy.

Wielki Piątek

9. W modlitwie powszechnej w czasie Liturgii Męki Pańskiej należy dodać wezwanie, którego treść podana jest w załączniku nr 1.

10. Celebrans oddaje cześć Krzyżowi przez ucałowanie, a pozostali uczestnicy liturgii przez przyklęknięcie lub głęboki ukłon.

11. Zgodnie z zaleceniem Ojca Świętego Franciszka z adoracją Krzyża nie łączymy składania ofiar na Ziemię Świętą. Kolekta na ten cel odbędzie się w dniu 13 września br.

12. Należy urządzić Grób Pański, a tam, gdzie nie jest to możliwe, wystawić Najświętszy Sakrament przy głównym ołtarzu.

13. Zachęcam do korzystania z możliwości adoracji Najświętszego Sakramentu po Liturgii Wielkiego Piątku, aż do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej.

Wielka Sobota

14. Polecam, aby nie organizować tradycyjnego święcenia pokarmów, nawet bez udziału wiernych. Należy natomiast zachęcić wiernych do błogosławieństwa posiłku w domu przed śniadaniem wielkanocnym. Tekst błogosławieństwa stanowi załącznik nr 2.

Wigilia Paschalna

15. W czasie Liturgii chrzcielnej należy jedynie odnowić przyrzeczenia chrzcielne, jednak bez obrzędu pokropienia wiernych.

16. Można urządzić procesję rezurekcyjną wewnątrz świątyni. Gdzie jest to niemożliwe, można wystawić Najświętszy Sakrament przy głównym ołtarzu i po odśpiewaniu pieśni wielkanocnej pobłogosławić zgromadzonych Najświętszym Sakramentem.

17. Chrzest katechumenów może być przeniesiony na inny, stosowny termin.

Niedziela Zmartwychwstania

18. Od tego dnia w Mszach świętych i innych celebracjach religijnych może uczestniczyć nie więcej niż 50 osób, wliczając w to uczestników oraz sprawujących posługę (por. wyżej pkt 2).

[1] Por. § 8 ust. 1 pkt 3 i § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 r. (Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 marca 2020 r., poz. 566).

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję