Tydzień temu skończyło się astronomiczne lato. Jesień zaś oznacza, że każda noc będzie dłuższa niż dzień. Do grudniowego przesilenia wszyscy z pewnością negatywnie odczujemy coraz krótsze dni, chyba że wybierzemy się daleko na półkulę południową. Tam właśnie rozpoczyna się najpiękniejsza pora roku - wiosna. Nie byłoby naszych pór roku, gdyby oś obrotu Ziemi była prostopadła do płaszczyzny jej orbity. Wówczas dzień na całej Ziemi byłby równy nocy. Jednak oś obrotu Ziemi nachylona jest do płaszczyzny jej orbity pod kątem 66,5 stopnia, co przypomina szybko wirujący pod pewnym kątem dziecinny bączek. Dlatego przez pół roku Słońce przebywa po północnej stronie równika niebieskiego, potem zaś na południe od niego. To właśnie powoduje zmiany długości dnia i nocy, a więc występowanie różnych pór roku.
Najbliższe noce nie będą dobre dla lunatyków, ponieważ we śnie przeszkadza nam właśnie wielki i jasny Księżyc w pełni. W niedzielę świecić będzie przez całą noc, stwarzając wspaniałą okazję do jego obserwacji. Na nocnym niebie księżycowa poświata przeszkadzać nam też będzie w dokładniejszych obserwacjach gwiazd. Przypomnijmy najjaśniejsze, a więc dobrze widoczne na niebie obiekty. Zacznijmy wieczorny spacer od podziwiania zachodu Słońca. Zniknie dzisiaj pod horyzontem prawie dokładnie (jesień trwa już prawie tydzień) w miejscu wyznaczającym kierunek zachodni. Godzinę po zachodzie Słońca na południowym niebie ujrzymy czerwoną planetę Mars. Szukamy jej, niestety, nisko
nad horyzontem, należy więc wybrać odpowiednie miejsce do jego obserwacji. Zwłaszcza że w ciągu następnych paru godzin Mars zajdzie pod horyzont. Mimo jasnego Księżyca rozpoznajemy wyraźny Trójkąt Letni. Najniżej wyróżnia się Altair w gwiazdozbiorze Orła, zaś wysoko w zenicie Deneb w Łabędziu oraz Wega w Lutni. Patrząc dalej w stronę zachodu, rozpoznajemy gwiazdozbiór Herkulesa, jasną Perłę w maleńkiej Koronie Północnej i olbrzymią konstelację Wolarza z nisko świecącym Arkturem. Arktur świeci wyraźnym czerwonym światłem. Nad Księżycem, na południowo-wschodnim niebie - Ryby oraz wielki gwiazdozbiór Pegaza. Obok, oczywiście - równie piękne gwiazdozbiory Andromedy, Kasjopei (w kształcie litery W) oraz Perseusza. Nisko nad horyzontem odznacza się jasna gwiazda Capella w Woźnicy.
Dzisiaj parę słów o dużej konstelacji Wężownika (ozn. na mapach nieba Oph), którego szukamy nisko nad horyzontem pod Herkulesem. Herkules jakby jedną nogą depcze Wężownika, co pomaga w odnalezieniu tego znanego gwiazdozbioru. Wężownik trzyma w ręku węża, którego głowa wystaje ku zachodowi. Noga Wężownika zanurzona jest już w Drodze Mlecznej. Na licznych malowidłach Wężownik rozdeptuje skorpiona, co przydaje grozy tej wspaniałej konstelacji. Gwiazdozbiór zaś reprezentuje uzdrowiciela Eskulapa, legendarnego lekarza z Kos. Od niego pochodzi znany symbol medycyny - kaduceusz, czyli laska opleciona dwoma wężami. Głowę "zaklinacza wężów" oznacza biała gwiazda Ras Alhague, a piękną żółtą barwą świeci Cebalrai, znajdująca się na prawym ramieniu całej postaci. Prawe kolano wyznacza jasna gwiazda Sabik, na nim mężczyzna podtrzymuje wijącego się jadowitego węża. Poeta Manilius (I w.) napisał: " Walka będzie trwać wiecznie, gdyż prowadzą ją na jednakowych warunkach z jednakową mocą" - ponieważ w dawnych czasach Wężownika oraz oplatającego się wokół niego węża uważano za jeden gwiazdozbiór.
O Wężu napiszę niebawem, my natomiast obserwujmy tę wielką konstelację, która jeszcze przed północą zniknie nam już, niestety, pod horyzontem. Życzę wszystkim pogodnych jesiennych wieczorów, ponieważ jesień jest najczęściej wspaniałym okresem do obserwacji wieczornego nieba. Do zobaczenia pod gwiazdami!