Mówimy uroczyście: Niedziela Zesłania Ducha Świętego. Ale tak zwyczajnie, "po polsku", raduje nas ta druga nazwa: Zielone Świątki, bo zielenią przybrała się nie tylko przyroda, ale i nasze domy. Także słownik łaciny kościelnej, którego autorem jest ksiądz, tłumaczy nazwę PENTECOSTES jako 50. dzień po Wielkanocy: "Zielone Święta". Lecz mimo tej nazwy "Zielone" kapłan staje przy ołtarzu w tę dzisiejszą uroczystość w liturgicznych szatach koloru czerwonego, bo nad Apostołami ukazały się języki jakby ognia. I dobrze, że są te kontrasty, które pobudzają naszą wyobraźnię i nasuwają pytanie: Dlaczego?... Dlaczego kolor czerwony, a Święta Zielone? Dlaczego Ewangelia opowiada o wydarzeniu, które miało miejsce wieczorem w dniu Zmartwychwstania?... Na to pytanie mamy odpowiedź samego Pana Jezusa. On najpierw obiecuje Ducha Świętego, kiedy mówi podczas Ostatniej Wieczerzy: "Gdy przyjdzie ów Duch Prawdy, nauczy was wszelkiej prawdy. Bo nie od siebie mówić będzie, ale cokolwiek usłyszy, powie, i co ma nadejść, oznajmi wam" (por. J 16, 13-14). Możemy zapytać: Cóż to znaczy "z mego weźmie?" - jak czytamy dalej ( tamże, 16, 15). Tylko tyle, że Duch Święty nie będzie objawiał nowych prawd ani nowych wydarzeń. To nie będzie "uzupełnienie" Ewangelii Jezusowej. Kiedy Pan Jezus przebywał między uczniami w widzialnej postaci, to Jego (i nasze) człowieczeństwo jakby przysłaniało istotny sens Jego życia, śmierci i zmartwychwstania. Uczniowie Pana jako Izraelici żyli mentalnością Starego Testamentu. Ich rozumienie Mesjasza było zbyt powierzchowne, powiedzielibyśmy: jakby materialne. Dopiero światło pełne mocy, płynące z tajemnicy Zmartwychwstania, rozświetliło im Jego życie, czyny i naukę jakby od wewnątrz. Wzrok ich duszy teraz sięgnie i głębiej, i dalej. Zrozumieją, co znaczą słowa: "Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu" (por. Mk 16, 15). Oni wtedy nie wiedzieli, jak wielki jest ten nasz świat, ten ziemski glob, że to nie tylko Izrael, nie tylko "Partowie i Medowie, Elamici i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii" i ci wszyscy, których dziś wymieniają Dzieje Apostolskie. Oni, chociaż jeszcze o tym nie wiedzą, są gotowi głosić te wielkie dzieła Boże także narodom germańskim i słowiańskim, i tym wszystkim, o których teraz pojęcia nie mają. A takim najbardziej konkretnym ich posłannictwem będzie przekazywanie miłosierdzia Bożego w sakramencie pokuty - spowiedzi-przebaczenia-miłosierdzia. Dlatego, o ile Eucharystię ustanowił Pan Jezus w Wielki Czwartek, to sakrament miłosierdzia Bożego jakby "odłożył sobie" i zachował na ów wielkanocny wieczór. I tak tym biednym galilejskim rybakom Pan Jezus przekazuje władzę większą niż królewska, bo jest to rozdzielanie miłosierdzia Bożego w tym najbardziej konkretnym kształcie, jakim jest nasza sakramentalna spowiedź święta. Czyli - mają nie tylko głosić Ewangelię, ale przywracać owo zjednoczenie z Panem Jezusem, którym jest łaska uświęcająca. Nie lękajmy się owego "zatrzymania grzechów". Owo miłosierdzie tylko tych nie obejmuje, którzy nim wzgardzą i świadomie odrzucą ten dar Bożej Miłości. Klękając przed kratką konfesjonału, przypomnijmy sobie, że mamy przyjąć ten wielkanocny sakrament, który jest prawdziwym zmartwychwstaniem z grobu grzechów.