Jakże zdumiewająco teologiczna jest ta krótka rozmowa kobiety kananejskiej z Panem Jezusem! Ona prosi, tak bardzo pokornie prosi, bo aż "upadła przed Nim"..., a Pan Jezus tak szorstko, niemal szokująco odpowiada: "Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom i rzucić psom". Czyż to ten sam Pan Jezus, zawsze cichy i łagodny sercem?... Istotny sens tej pozornej szorstkości wyjaśnił sam Pan Jezus, kiedy powiedział: " O niewiasto, wielka jest twoja wiara". Ta kobieta przeczuwała macierzyńskim instynktem, że tu jest Ktoś, kto może jej pomóc. Jednak to nie znaczy, że Bóg "musi" mnie wysłuchać. Ale równocześnie mamy pewność, że w najtrudniejszej sytuacji Bóg widzi dla nas wyjście, które przed nami jest zakryte. To nie Bóg zmienia swoje decyzje, tylko my zmieniamy się, kiedy z ufnością zanosimy nasze prośby do Niego.
Nasz Ojciec Niebieski nie jest kimś w rodzaju pracownika społecznego, którego należy jak najdokładniej informować. U św. Jana mamy takie słowa Pana Jezusa: "Sługa nie wie, co czyni pan jego" ( J 15, 15), ale ja jestem nie sługą, tylko synem, córką dla Niego. Dlatego zanim o cokolwiek poproszę, Bóg wie, czego mi potrzeba: " I będzie tak, iż zanim zawołają, Ja im odpowiem; oni jeszcze mówić będą, a Ja już wysłucham" (Iz 65, 24). To Boże wysłuchanie może być często inne niż konkretny cel mojej prośby, ale na pewno będzie dla nas w całej pełni lepsze, bo podyktowane nieskończoną miłością i mądrością Ojca Niebieskiego.
Ta Kananejka, kobieta i matka, nie czuje się dotknięta ani obrażona tym porównaniem siebie ­ jako poganki ­ do psa czekającego na resztki ze stołu pańskiego. Ona nie jest oburzona. Ona pokornie przyjmuje to porównanie. Może gdzieś słyszała zachętę Pana Jezusa: " Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, kołaczcie, a będzie wam otworzone. Każdy bowiem, kto prosi ­ otrzymuje, kto szuka ­ znajduje, a kołaczącemu będzie otworzone" (por. Mt 7, 7-8) .