Zwiastowanie Pańskie to święto zarówno Jezusa Chrystusa, jak i Najświętszej Maryi Panny, która została wybrana przez Ojca Niebieskiego na Matkę Syna Bożego. Jest to wspomnienie początku dzieła odkupienia oraz nierozerwalnego i oblubieńczego zjednoczenia natury Boskiej i ludzkiej w jednej osobie Jezusa z Nazaretu.
„Co zaś dotyczy Maryi - pisze papież Paweł VI w słynnej adhortacji apostolskiej o należytym kształtowaniu i rozwijaniu kultu Matki Bożej Marialis cultus - to powyższą uroczystość obchodzi się jako święto nowej Ewy, posłusznej i wiernej Dziewicy, która wielkodusznie wypowiedziawszy słowo «fiat», stała się za sprawą Ducha Świętego Bożą Rodzicielką, a także prawdziwą matką żyjących i przez przyjęcie do swego łona jedynego Pośrednika stała się prawdziwą Arką Przymierza oraz prawdziwą świątynią Boga; czyli jako wspomnienie tej chwili, która była najdonioślejsza w tym dialogu nawiązanym przez Boga z człowiekiem w sprawie jego zbawienia oraz jako wspomnienie wolnego przyzwolenia Dziewicy i współudziału w urzeczywistnianiu Bożego planu odkupienia ludzi” (nr 6).
Dzieje uroczystości sięgają swoimi korzeniami do pierwszych świąt Pańskich - Bożego Narodzenia i Objawienia Pańskiego. Zwiastowanie jest pierwszym zwiastunem uroczystości Bożego Narodzenia: oto do chwili narodzin oczekiwanego przez tysiące lat Mesjasza Pańskiego pozostało jedynie dziewięć miesięcy. Zbawiciel świata jest już poczęty i niebawem przyjdzie na świat w ludzkim ciele.
Pismo Święte uwypukla dwie istotne sprawy. Chodzi o dziewicze poczęcie Syna Bożego Jednorodzonego i o zgodę Maryi na przyjęcie do swojego łona Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata i wszystkich ludzi. Z Listu do Hebrajczyków dowiadujemy się, iż Syn Boży przychodzi na ziemię, by pełnić wolę Ojca Niebieskiego. W momencie Wcielenia Jezus wyraził swoją gotowość na ofiarę z samego siebie, na mękę i haniebną śmierć na drzewie krzyża. Wszystko to uczynił dla naszego zbawienia. Natomiast Ewangelia przedstawia nam dialog między Maryją, młodą dziewczyną z miasta Nazaret, a Archaniołem Gabrielem, posłanym przez Boga dla zwiastowania radosnej nowiny. Cała scena ukazana jest z niezwykłą prostotą i serdecznością, a jej głównym przedmiotem jest sprawa powołania Maryi do macierzyństwa wobec Syna Bożego. Na pochwałę i uznanie uczynione przez niebiańskiego wysłannika Maryja zmieszała się oraz zastanawiała się i rozważała w swoim sercu, co to wszystko miałoby znaczyć. Odpowiedź udzielona przez Matkę Bożą sugeruje wyraźnie Jej zdumienie i zaciekawienie. Mówi przecież: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” (Łk 1, 34). Wtedy anioł przystępuje do dokładniejszego wytłumaczenia Bożej tajemnicy Wcielenia.
Matka Boża zgodziła się nie tylko na niezwykłe macierzyństwo. Jej zgoda dotyczy także Jej Syna Jezusa Chrystusa, którego czeka męka na krzyżu, śmierć, a w ciągu ziemskiego życia - niezrozumienie, nawet wśród osób najbliższych.
Z tychże powodów uroczystość Zwiastowania Pańskiego ma wielkie chrystologiczne i mariologiczne znaczenie. Ma również wymiar czysto ludzki. Uczy nas bowiem szacunku dla życia ludzkiego od samego momentu jego poczęcia. Podkreśla też niezwykłą rolę macierzyństwa, które w naszych czasach jest przez wielu ludzi mocno deprecjonowane. Ileż niewinnych dziewcząt i chłopców, mających już stworzoną przez Boga duszę nieśmiertelną, zostało zamordowanych przez własne matki, które nie mogły znieść zwiastowania narodzin swojego dziecka. Ileż to matek uczyniło swoje łono grobem!
Wszystko to zachęca nas do dziękczynienia Zbawicielowi za konsekrację łona matczynego, pierwszego mieszkania człowieka. Medytując nad tajemnicą Zwiastowania Pańskiego, pomyślmy o tajemnicy życia prenatalnego, przed urodzeniem. Niech ta uroczystość stanowi dla wszystkich fundament chrześcijańskiego stosunku do życia każdego człowieka.