Kamil Rodzice 6-letniego Kamila proszą o wsparcie finansowe na leczenie i rehabilitację syna, który urodził się z wadą serca, niedowidzi, nie chodzi samodzielnie, słabo mówi, ma zdeformowaną klatkę piersiową.
Chłopiec wymaga troskliwej opieki oraz stymulacji rozwoju psychoruchowego pod opieką specjalistów. Pierwsze miesiące życia spędził w szpitalu walcząc o życie - przeszedł m.in. operację przepukliny
przełyku. Dzięki rehabilitacji zaczął raczkować, wymawiać pierwsze słowa oraz stawiać kroki z pomocą drugiej osoby. Rodzice piszą: „Pragniemy kontynuować jego leczenie i rehabilitację, aby mógł
funkcjonować samodzielnie. Niestety, nasza sytuacja finansowa jest trudna, wydatki związane z chorobą syna przekraczają nasze możliwości finansowe. W związku z tym prosimy o pomoc dla Kamila”.
Wpłaty na rzecz chłopca można przekazywać na konto: Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą” - zbiórka publiczna, 01-685 Warszawa, ul. Łomiańska 5, PKO BP XV O/Warszawa 90 1020 1156
0000 7002 00516088, z dopiskiem: „Na leczenie Kamila Czarnoty”.
Paulinka Rodzice dziewczynki piszą w liście do redakcji: „Paulinka ma 13 lat. Od 4 lat ma poważne problemy z kręgosłupem - stwierdzono skoliozę rotacyjną. Nie pomogły intensywne ćwiczenia i rehabilitacja.
Pozycję pionową pomaga jej utrzymać specjalny gorset. Ostatnio nastąpiło gwałtowne pogorszenie, pojawiły się nawet trudności z oddychaniem. Jej postawa jest narażona na deformację przez przechylanie się
całego ciała na jedną stronę. Córce grozi wózek inwalidzki. Jedynym ratunkiem jest operacja wszczepienia implantów, której koszt wynosi 35000 zł.
Wpłaty dla Paulinki można przekazywać na konto: Fundacja Dzieciom „Zdążyć z Pomocą” - zbiórka publiczna, 01-685 Warszawa, ul. Łomiańska 5, PKO BP XV O/Warszawa 90 1020 1156 0000
7002 00516088, z dopiskiem: „Operacja Pauliny Roguskiej”.
Ależ skąd! Oczywiście, że lubię! Kocham przecież wszystkich ludzi. Rozumiem jednak, dlaczego padło takie pytanie. „Usprawiedliwię się” za chwilę. Wpierw powiem parę zdań o sobie.
Moje staroniemieckie imię oznacza osobę, która dokonuje wielkich i widocznych czynów gdzieś na północy (nord, czyli „północ” i beraht, czyli „błyszczący”, „jaśniejący”). W pewnym sensie byłem taką osobą. Żyłem na przełomie XI i XII wieku. Urodziłem się w Niemczech w bogatej i wpływowej rodzinie. Dzięki temu od dziecięcych lat obracałem się wśród elit (przebywałem m.in. na dworze cesarza Henryka V). Można powiedzieć, że zrobiłem kościelną karierę - byłem przecież arcybiskupem Moguncji.
Wcześniej, mając 35 lat, cudem uniknąłem śmierci od rażenia piorunem. Wydarzenie to zmieniło moje życie. Przemierzałem Europę, ewangelizując i wzywając do poprawy postępowania. Będąc człowiekiem wykształconym i jednocześnie mającym dar popularyzacji posiadanej wiedzy, potrafiłem szybko zgromadzić wokół siebie grono naśladowców. Umiałem zjednywać sobie ludzi dzięki wrodzonej inteligencji, kulturze osobistej oraz ujmującej osobowości. Wraz z moimi uczniami stworzyliśmy nowy zakon (norbertanie). Poświęciliśmy się bez reszty pracy apostolskiej nad poprawą obyczajów wśród kleru i świeckich.
Powrócę do pytania. Zapewne wielu tak właśnie myśli o mnie. Dzieje się tak, ponieważ jako arcybiskup sąsiadującej z wami metropolii rościłem sobie prawo do sprawowania władzy nad diecezjami w Polsce, które podlegały metropolii w Gnieźnie. Przyznaję, że nie było to zbyt mądre. Jako usprawiedliwienie mogę tylko dodać, że kierowała mną troska o dobro Kościoła powszechnego. Wtedy na Waszych ziemiach chrześcijaństwo jeszcze dobrze nie okrzepło. Bóg jednak wezwał mnie rychło do siebie, a Stolica Apostolska przywróciła bardzo szybko arcybiskupom gnieźnieńskim przysługujące im prawa. Wszystko więc dobrze się skończyło.
W sztuce przedstawia się mnie zwykle w stroju biskupim z krzyżem w dłoni. Moimi atrybutami są najczęściej anioł z mitrą i monstrancja.
Mógłbym jeszcze sporo o sobie powiedzieć, gdyż moje życie obfitowało w wiele wydarzeń. Patrząc jednak na nie z perspektywy tylu stuleci, chcę na koniec gorąco zachęcić wszystkich do realizowania Bożych zamysłów w swoim życiu. Proszę mi uwierzyć, że nawet najgorsze rzeczy Bóg jest w stanie przemienić w dobro. One też mają sens, choć my jeszcze tego nie widzimy z niskiego poziomu naszej ludzkiej egzystencji.
Kapłani, którzy pozostali wierni swemu sumieniu pomimo uwięzienia i tortur to silne świadectwo dla naszych czasów, w kontekście nowych ideologii i sztucznej inteligencji, która jak przypomina w swej pierwszej encyklice Leon XIV, nie ma sumienia. Wskazuje na to w rozmowie z Radiem Watykańskim - Vatican News postulator procesu dwóch morawskich kapłanów, którzy jutro zostaną zaliczeni w poczet błogosławionych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
