Leokadia Głogowska, która 11 września 2001r. znajdowała się w jednym z biur północnego wieżowca, wraz z mężem Markiem i synem Michałem, liderem nowojorskiej wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym „Lew Judy”, uczestniczy w spotkaniach grupy charyzmatycznej przy parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika na Manhattanie. Dzięki Eucharystii, modlitwie, rozważaniu Pisma Świętego, stara się kroczyć drogami, po których prowadzi ją Bóg. Poprosiłem pana Marka, by podzielił się świadectwem tego, co przeżył 11 września 2001 r., gdy oczekiwał na informacje o swojej żonie.

Dzień zaczynał się jak każdy

- To były cztery najdłuższe godziny w moim życiu, które stały się niepowtarzalnym doświadczeniem - wspomina Marek Głogowski. - 11 września 2001 r. około godz. 7.30 rano podwiozłem moją żonę Leokadię do pracy. Czyniłem to każdego dnia i wydawało mi się, że nic nie jest w stanie tego rytuału zmienić. 11 września 2001 r. zrozumiałem, jak wielkim darem od Boga jest życie ludzkie, a szczególnie życie najbliższej osoby - Leokadii, z którą spędziłem 24 lata wspólnego wspaniałego życia małżeńskiego. Oboje pracowaliśmy nad tym, by nasz dom był domem wypełnionym Bożą miłością, a ja od 24 lat niezmiennie patrzyłem na Leokadię tym samym wzrokiem i sercem. Pokochałem ją nie tylko dlatego, że była pełną energii, atrakcyjną dziewczyną i wyróżniała się sposobem bycia, stylem ubierania i niesamowitymi pomysłami, które często rozbrajały mnie i inspirowały do robienia jej przeróżnych niespodzianek, ale przede wszystkim pokochałem ją dlatego, że zaimponowała mi jej wiara w Boga i mądrość z tego płynąca oraz wspólne modlitwy, których mnie nauczyła i do których zachęcała podczas naszych narzeczeńskich jeszcze spotkań.
Wracając do 11 września 2001 r.: Zatrzymałem samochód pod wieżą północną World Trade Center, w której na 82. piętrze mieściło się biuro mojej żony. Pocałowałem ją i życzyłem miłego dnia, a ona, jak zawsze, odprowadzając mnie swoim wzrokiem, powiedziała: „Uważaj na siebie!”.

Najdłuższe godziny mojego życia

Niespełna godzinę po rozpoczęciu mojej pracy usłyszałem krzyki kolegów - współpracowników, że World Trade Center pali się, że podobno samolot uderzył w wieżę. Pobiegłem szybko do naszej poczekalni dla klientów. Tam przy telewizorze zastałem moich szefów i innych pracowników zakładu. To, co zobaczyłem na ekranie, sparaliżowało mnie. „To niemożliwe! - krzyknąłem. - Przecież tam jest moja żona!”. Wieża północna paliła się na tej mniej więcej wysokości, na której mieściło się biuro Leokadii. Nie wiedziałem, co mam robić. Na pewno chciałem jechać do WTC, aby pomóc żonie, ale nie wiedziałem, w jaki sposób będę mógł jej pomóc... Zadzwoniłem do domu, do naszego syna Michała. On już wiedział o palącej się wieży i też z przejęciem oglądał wiadomości w telewizji. Ustaliliśmy, że on będzie czekał na telefon w domu, a ja pozostanę jednak w pracy, bo być może żona zdążyła wyjść z pożaru i będzie do nas dzwoniła. Byłem tak bardzo zdenerwowany, że nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić. Koledzy pocieszali mnie, a ja nie mogłem nawet słowa powiedzieć, czułem ból w gardle i w klatce piersiowej, ze zdenerwowania paliłem papierosa za papierosem. Pomyślałem, że jeżeli Leokadia zginęła, to ja też tu nie zostanę, bo nie wyobrażam sobie życia bez niej w tym kraju. Uświadomiłem sobie, że Leokadia jest najbliższą mi na świecie osobą, nie tylko żoną, ale prawdziwym przyjacielem.
Co kilka minut dzwoniłem do Michała albo on dzwonił do mnie, aby sprawdzić, czy nie ma jakiejś wiadomości. Czekając tak bardzo na sygnał od niej, modliłem się do Boga, aby był z moją żoną i pozwolił jej wyjść z tej katastrofy. Bardzo gorliwie prosiłem Go o wsparcie i błagałem, aby nie zabierał mi Leokadii.
Ale z każdą mijającą godziną traciłem nadzieję, że zobaczę jeszcze moją żonę. Zbliżała się godz. 13.00. Nie miałem już ani nadziei, ani siły na nic. Nie chciałem już patrzeć na wiadomości. Ukryłem twarz w dłoniach i resztkami sił błagałem Boga, aby sprawił cud.

Ona żyje!

Nagle usłyszałem, jak w biurze mojego szefa dzwoni telefon. Podniosłem głowę i w tym samym momencie mój szef, trzymając słuchawkę, zaczął krzyczeć: Marek, ona żyje! Słyszysz?! Twoja żona żyje! Jest przy telefonie! Podnieś słuchawkę! Zerwałem się, nie wierząc w to, co słyszałem. Trzęsącą się ręką chwyciłem słuchawkę i usłyszałem: „Marek to ja.., nie wyobrażasz sobie, co przeżyłam...”. Tak, to był głos Leokadii. Nie potrafiłem wymówić słowa, zacząłem płakać, i w tym samym momencie usłyszałem w słuchawce płacz Leokadii. Po chwili zapytałem: „Gdzie jesteś?”. Leokadia była już na Brooklynie, dopiero tam znalazła działający telefon, z którego mogła się do mnie dodzwonić. Szła pieszo do domu.
Natychmiast wsiadłem do samochodu i pojechałem w kierunku naszego domu z nadzieją, że uda mi się po drodze zabrać Leokadię. Niestety, korki były tak ogromne, że ona doszła prędzej. Kiedy przyjechałem do domu i chwyciłem moją żonę w ramiona, rozpłakaliśmy się znowu. Długo staliśmy w tym uścisku. Czułem się tak, jakby darowane mi było przez Boga nowe małżeństwo... tak jakby ona się dla mnie po raz drugi narodziła.
Co roku - i dzisiaj również - myślę szczególnie o tym, jak bardzo jestem Bogu wdzięczny za to, że pozwolił nam nadal być razem.
Wiem też, że te najdłuższe godziny mojego życia, które przeżyłem 11 września 2001 r. w oczekiwaniu na sygnał od Leokadii, są dla mnie doświadczeniem cierpienia, przez które umocniła się moja wiara, nadzieja i miłość.

Krzyż w strefie zero

Będąc na dolnym Manhattanie, w miejscu, gdzie pięć lat temu rozegrał się dramat mieszkańców Nowego Jorku i tych wszystkich, których bliscy pracowali w bliźniaczych wieżach, zauważa się wiele osób, które z niedowierzaniem patrzą na miejsce, na którym stały niegdyś dwa potężne drapacze chmur. Niektórzy w zadumie obchodzą plac dookoła. Modlitwa i przemyślenia nad ludzkim życiem i darem przebaczania wypełniają serca turystów i tych, którzy każdego dnia przechodzą obok tego miejsca, by dostać się do pracy. Obecnie trwają tu prace remontowo-budowlane, ale wśród ciężkiego sprzętu i gruzowiska widnieje wzniesiony metalowy krzyż, który został zbudowany z elementów jednego z wieżowców. Znak miłości i nadziei na pokój w ludzkich sercach i na całym świecie.