Taśmy Oleksego

W całej prasie bardzo mocno wyeksponowano na pierwszych stronach kompromitujące dla czołowych postkomunistów taśmy Józefa Oleksego. Jedynym wyjątkiem była „Gazeta Wyborcza” Adama Michnika, tak zaprzyjaźnionego z Aleksandrem Kwaśniewskim - tam informację zamieszczono na odległej, 8. stronie. Artur Kowalski w tekście „Powiedzieli o sobie prawdę” („Nasz Dziennik” z 24-25 marca) przytacza w kontekście wyznań Oleksego w rozmowie z Aleksandrem Gudzowatym wypowiedź przewodniczącego klubu poselskiego PiS Marka Kuchcińskiego: „(...) nie ma potrzeby powoływania komisji śledczej, bo wszystko widać czarno na białym. Cała prawda o tym układzie została powiedziana w całości. Oni sami o sobie powiedzieli, że są sitwą, że robili przekręty i gdzie mają Polskę”. Według Kuchcińskiego: „(...) po 1989 r. powstał front ludzi działających na szkodę Polski, nazywających teraz zdrajcą Józefa Oleksego, który odważył się powiedzieć prawdę”. Eliza Olczyk w tekście pt. „Zwierzenia, które na długo zatrują lewicę” („Rzeczpospolita” z 23 marca) pisze: „Dzięki taśmom Oleksego wyborcy jeszcze długo nie zapomną wysypu afer z czasów rządu Leszka Millera i kompromitacji SLD”. Zastępca redaktora naczelnego „Dziennika” Cezary Michalski napisał w tekście „Polska jest bez lewicy” („Dziennik” z 23 marca): „Ujawnione przez «Dziennik» taśmy Oleksego po raz kolejny przypominają, że w Polsce nie ma lewicy. Nie ma jej od końca lat 40. ubiegłego wieku, gdy ostatni polscy socjaliści byli wykańczani we Wronkach i na Rakowieckiej”. W tymże numerze „Dziennika” - tekst Kamili Wrotnowskiej i Artura Grabka - „Kwaśniewski o Oleksym: Mógłbym go udusić!”. Para autorów szeroko rozpisuje się o rezonansie „taśm Oleksego”, przytaczając m.in. ocenę Ryszarda Bugaja. Według nich, Bugaja zastanawia, w jaki sposób Kwaśniewski dorobił się dużego majątku: „Prezydent w Polsce nie jest człowiekiem, który zarabia taką kupę pieniędzy - mówi Bugaj”.

Podejrzani sponsorzy Kwaśniewskiego

W kontekście wątpliwości wysuwanych przez lewicowego polityka Ryszarda Bugaja nt. pochodzenia majątku Kwaśniewskiego warto przypomnieć niewiele wcześniejsze oskarżenia lobbysty Marka Dochnala na temat b. prezydenta. „Dziennik” z 14 marca zamieścił tekst Leszka Kraskowskiego - „Dochnal oskarża Kwaśniewskiego”. Według przytoczonych w tekście zeznań lobbysty, były prezydent był sponsorowany przez dwóch zagranicznych biznesmenów: Aleksandra Schneidera i Aarona Frenkela. Dochnal ujawnił również, że czołowi politycy lewicy, m.in. prezydenccy ministrowie: Marek Siwiec i Marek Ungier, mieli tajne konta w szwajcarskim banku.

Geremkowcy w MSZ

We „Wprost” z 18 marca - bardzo ciekawy wywiad prezydenta Lecha Kaczyńskiego, udzielony Marcinowi Dzierżanowskiemu, Dorocie Kani i Grzegorzowi Pawelczykowi, pt. „Wałęsa gorszy od Kwaśniewskiego”. Prezydent RP Lech Kaczyński powiedział w nim m.in.: „(...) w 1995 r. walka między Kwaśniewskim a Wałęsą była rozgrywką między aparatem partyjnym a aparatem bezpieczeństwa (...). Lech Wałęsa stał się głównym gwarantem postkomunistycznego układu sił w III Rzeczypospolitej. Posłużył im jako narzędzie”. Lech Kaczyński szczególnie ostro skrytykował rolę ludzi Bronisława Geremka w MSZ, mówiąc o „korporacji, która opanowała polską dyplomację”. „Korporacji stworzonej w największym stopniu przez prof. Bronisława Geremka (...). Ci ludzie samowolnie przyznali sobie monopol na tę sferę życia i bronią swego korporacyjnego interesu. (...) ich wizja polityki zagranicznej nierzadko jest odmienna od mojej (...). W Ministerstwie Spraw Zagranicznych jest na przykład znaczna liczba zwolenników tak głębokiej integracji europejskiej, że kwestionowałaby ona istnienie suwerennego państwa”.

Kulisy działań „lewicy laickiej”

W „Opcji na Prawo” (nr 3 z marca 2007 r.) - kolejny już, 4. odcinek bardzo ciekawego cyklu Piotra Skórzyńskiego „Mundo Sovietici - albo rządy agentury”. Autor opowiada o roli czołowych postaci z b. opozycyjnej tzw. lewicy laickiej w blokowaniu radykalnych zmian dekomunizacyjnych po 1989 r.

Lewicowi nienawistnicy

W postkomunistycznym „Przeglądzie” z 25 marca - kolejny cotygodniowy felieton Krystyny Kofty - „O jeden list za daleko”, pełen jadu wobec obecnych rządów. Ton nadaje stwierdzenie Kofty: „Twierdzę, że nie było tak złego i obmierzłego ludziom rządu, jak obecny”.

„Z Narodem czy z dworem”

Znając liczne, pełne nienawiści, „wypady” Krystyny Kofty pod adresem obecnego rządu, Kościoła, polskiego patriotyzmu etc., z tym większym zaszokowaniem dowiedziałem się, że znalazła się ona wśród gości zaproszonych przez panią prezydentową na sławetne spotkanie w dniu 8 marca. Można więc opluwać rząd i PiS, wylewać kolejne kubły pomyj publicystycznych i... być oficjalnym gościem na spotkaniu w Pałacu Prezydenckim. Rzecz znamienna, że obok Kofty wśród tych gości znalazły się m.in. fanatyczna przeciwniczka Kościoła Magdalena Środa i liczne, znane ze skrajnie lewicowej tendencyjności, dziennikarki, począwszy od Moniki Olejnik, po Katarzynę Kolendę-Zaleską i Dorotę Wysocką-Schnepf. Według wywiadu Jana Rokity („Rzeczpospolita” z 16 marca), taki dobór gości nie był przypadkowy, bo „pani prezydentowa ma poglądy feministyczne i bardzo mocno lewicowe, i nigdy tego nie ukrywała”. Sprawom kontrowersji wynikłych ze spotkania 8 marca u pani prezydentowej poświęciłem dwa obszerne teksty w „Naszym Dzienniku” (nr z 20 i 24-25 marca) pt. „Z Narodem czy z dworem”. Innej kontrowersyjnej sprawie - projektowi nominacji Andrzeja Urbańskiego na prezesa telewizji publicznej poświęciłem tekst „Metamorfozy Andrzeja Urbańskiego” („Nasz Dziennik” z 17-18 marca).

Kolejny wybryk jadowitego antypolonizmu

„Rzeczpospolita” z 21 marca zamieściła tekst Krystyny Zuchowicz - „Straszna Polska według Raholi”. Autorka piętnuje obrzydliwy wybryk lewicowej publicystki hiszpańskiej Pilar Raholi, która niedawno oszkalowała Polskę i Polaków na łamach popularnego dziennika hiszpańskiego „El Pais”. Hiszpańska autorka przedstawiła Polskę jako kraj szalejącego antysemityzmu. Twierdziła, że w Polsce są stare tradycje antysemityzmu, sięgające tysiąca lat wstecz. Rzecz szokująca, gdy zważymy, że przez stulecia właśnie Polska była jedynym schronieniem dla Żydów prześladowanych w reszcie Europy i nazywano nasz kraj „Paradisus Judeorum” - m.in. w „Wielkiej encyklopedii francuskiej” z XVIII wieku. Wśród największych antypolskich bredni Raholi znalazło się m.in. stwierdzenie: „(...) więcej trudności nastręczyło nazistom zdławienie oporu w warszawskim getcie niż podbój całego kraju”. Kulminacyjnym punktem oszczerstw Raholi stało się jednak stwierdzenie, iż właśnie „Polska odegrała kluczową rolę w nikczemnych działaniach, które doprowadziły do wymordowania dwóch trzecich całej ludności żydowskiej w Europie”. Na tle antypolskich majaczeń Raholi nasuwa się kolejny raz pytanie, czy w końcu dojdzie do uchwalenia przez ONZ specjalnej konwencji ostro karzącej wszystkie oszczercze i judzące teksty, pałające nienawiścią przeciwko różnym narodom, teksty w stylu wspomnianej publikacji Raholi. Za swój nikczemny tekst oszczerczyni powinna powędrować do więzienia! Tym bardziej szokuje fakt, że komercyjna stacja telewizyjna TVN 24 nadała dłuższą rozmowę z Raholą, niepotrzebnie popularyzując niegodną żadnej rozmowy arogancką oszczerczynię.