Łzy Matki. Maryjne święto w archikatedrze lubelskiej

Urszula Buglewicz

Katarzyna Arymiak

Bądź na bieżąco!

Matka Boża codziennie czeka na dzieci w lubelskiej archikatedrze.

Maryjne sanktuarium w sercu miasta wypełnia modlitwa wiernych. Każdego dnia, od wczesnych godzin rannych aż do wieczora, przed łaskami słynącym obrazem Najświętszej Maryi Panny Płaczącej można spotkać mieszkańców Lublina, pielgrzymów i turystów, którzy w codziennym zabieganiu znajdują czas na spotkanie z Matką. Na kolanach, z różańcem w dłoniach, między „zdrowaśkami” składają u stóp Katedralnej Pani radości i troski. Tej, która w 1949 r. płakała razem z ludźmi udręczonymi hitlerowskim i stalinowskim terrorem, nie wahają się powierzać najgłębiej skrywanych sekretów. Do Matki przychodzą każdego dnia, ale szczególnie licznie 3 lipca, na rocznicę „cudu łez”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

W pierwszą niedzielę lipca 1949 r. biskup lubelski Piotr Kałwa zawierzył diecezję Niepokalanemu Sercu Maryi. Tego dnia s. Barbara Sadowska dostrzegła łzy na obrazie Matki Bożej Częstochowskiej. Wieść o Matce która płacze szybko rozeszła się po mieście i Polsce. Władze kościelne podjęły próbę zbadania i wyjaśnienia zjawiska, jednak sytuacja polityczna temu nie sprzyjała. Aresztowania wiernych przez władze komunistyczne sprawiły, że biskup lubelski zaapelował o zaniechanie pielgrzymek. Równocześnie przyznał, że cud łez pogłębił życie religijne w diecezji, a liczne nawrócenia i uzdrowienia są znakiem działania Bożej łaski. Przez długie lata wierni trwali na cichej modlitwie przed obrazem Matki, która nie opuściła nikogo w potrzebie. Ożywienie kultu nastąpiło na początku lat 80. XX w. Wybór Jana Pawła II na stolicę Piotrową, papieska pielgrzymka do Polski i ruch solidarnościowy wlał w serca odwagę do publicznego wyznawania wiary. Za sprawą ks. Józefa Krasa i bp. Ryszarda Karpińskiego w 1981 r. łaskami słynący obraz po raz pierwszy został wyniesiony w uroczystej procesji na ulice miasta.

Lipcowe uroczystości poprzedzają „Dni Maryjne”. Tym razem odbędą się pod hasłem „Maryja w obronie narodu polskiego”. Od 29 czerwca do 3 lipca nauki rekolekcyjne wygłosi ks. prof. Sławomir Bylina (godz. 9.00 i 19.00). Po wieczornych Mszach św. zaplanowane są czuwania maryjne zakończone Apelem Jasnogórskim. 3 lipca o godz. 19.00 na placu katedralnym Mszy św. przewodniczyć będzie bp Grzegorz Suchodolski z diecezji siedleckiej. Uroczystości zakończy procesja różańcowa ulicami miasta.

Szczegółowy program Dni Maryjnych w sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Płaczącej

Archikatedra Lubelska 29 czerwca - 3 lipca „Maryja w obronie narodu polskiego”

Środa, 29 czerwca

Najświętsza Maryja Panna Wniebowzięta – ratująca w cudzie nad Wisłą

godz. 9.00 Msza święta z nauką; godz. 19.00 Msza święta z nauką, czuwanie prowadzą wierni z parafii Świętej Rodziny w Lublinie, godz. 21.00 Apel Jasnogórski

Czwartek, 30 czerwca

Najświętsza Maryja Panna Częstochowska – osłaniająca Jasną Górę godz. 9.00 Msza święta z nauką; godz. 19.00 Msza święta z nauką, czuwanie prowadzą wierni z parafii Miłosierdzia Bożego w Lublinie, godz. 21.00 Apel Jasnogórski

Piątek, 1 lipca

Najświętsza Maryja Panna Ostrobramska – broniąca Wilna

Reklama

godz. 9.00 Msza święta z nauką; godz. 19.00 Msza święta z nauką, czuwanie prowadzą wierni z parafii św. Maksymiliana w Lublinie, godz. 21.00 Apel Jasnogórski

Sobota, 2 lipca

Najświętsza Maryja Panna Kodeńska - chroniąca wiarę na Podlasiu

godz. 9.00 Msza święta z nauką; godz. 19.00 Msza święta z nauką, czuwanie prowadzą wspólnoty Odnowy w Duchu Świętym, godz. 21.00 Apel Jasnogórski

Niedziela, 3 lipca

Najświętsza Maryja Panna Płacząca – dająca nadzieję

godz. 6.00, 7.00, 8.30, 10.00, 11.30 Msza święta z nauką

godz. 19.00 Msza święta pontyfikalna - przewodniczy i słowo Boże głosi bp Grzegorz Suchodolski, biskup pomocniczy diecezji siedleckiej; PROCESJA RÓŻAŃCOWA ulicami miasta, Apel Jasnogórski

2022-06-27 08:41

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Post dobrze łączy się z jałmużną i z modlitwą

2026-01-22 11:25

Ks. Krzysztof Młotek

Karol Porwich/Niedziela

Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.

CZYTAJ DALEJ

Wierzący ma czuwać, bo i zło nie śpi

2026-02-19 08:01

O. prof. Zdzisław Kijas

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Vatican Media

W pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zawsze jest czytana Ewangelia, która mówi o czterdziestu dniach przebywania Chrystusa na pustyni i o kuszeniu, które nastąpiło zaraz potem. Pytamy więc, dlaczego słyszymy o tym od razu na początku?

Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł już czterdzieści dni i czterdzieści nocy, poczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem». Lecz On mu odparł: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”». Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisane jest bowiem: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”». Odrzekł mu Jezus: «Ale napisane jest także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”». Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon». Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”». Wtedy opuścił Go diabeł, a oto przystąpili aniołowie i usługiwali Mu.

CZYTAJ DALEJ

40 pytań Jezusa: „Wierzysz w to?”

2026-02-20 21:00

Red.

[ TEMATY ]

Niezbędnik Wielkopostny 2026

40 pytań Jezusa

pixabay.com

Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.

Wiara nie jest pewnością, że wszystko się ułoży. Jest decyzją zaufania Osobie. Nawet jeśli serce drży, można powiedzieć: wierzę. I to wystarczy na dziś.

CZYTAJ DALEJ

Reklama