W niedzielne popołudnie, 21 sierpnia, gminne dożynki odbyły się w Żyrzynie. W parku nad stawem zgromadzili się mieszkańcy Bałtowa, Borysowa, Cezaryna, Jaworowa, Kośmina, Kotlin, Osin, Parafianki, Skrudek, Strzyżowic, Wilczanki, Woli Osińskiej, Zagród, Żerdzi i Żyrzyna, by wspólnie dziękować za plony i cieszyć się owocami pracy na roli.
- Dożynki to święto rolników i ogrodników, które wszystkim przypomina, że dzięki ciężkiej pracy na roli codziennie na naszych stołach znajduje się świeży bochen chleba. Dziękujemy za pracowitość i gospodarność, za mądrość i życzliwość naszych rolników, za kultywowanie pięknych tradycji - powiedział wójt Andrzej Bujek. Gospodarz gminy zwrócił uwagę, że tegoroczne lato nie było życzliwe dla rolników z powodu upałów i suszy, tym bardziej należy się im wdzięczność za ciężką pracę. Wszystkim życzył pomyślności i Bożego błogosławieństwa. - Do ołtarza przynieśliście wieńce dożynkowe i chleb upieczony w żyrzyńskiej piekarni, owoce ziemi i pracy rolników. Chleb to symbol urodzaju i dostatku, szacunku i oddania, nieodłączny element polskiej gościnności i dzielenia się z drugim człowiekiem - powiedział, przyjmując bochen od starostów Aleksandry Barańskiej z Żerdzi i Andrzeja Palucha z Bałtowa. Wójt zapewnił, że będzie go sprawiedliwie dzielił; tak, by nikomu nie zabrakło.
Wraz z chlebem do ołtarza przyniesione zostały wieńce dożynkowe, przygotowane przez mieszkańców gminy. Tradycyjne i nowoczesne, cieszyły oczy, a nade wszystko były znakiem wdzięczności i kultywowania staropolskich tradycji. Misternie uwite z kłosów zbóż, ozdobione kwiatami wieńce poświęcił proboszcz ks. Mirosław Sypuła. Przygotowały je gospodynie z Żyrzyna, Woli Osińskiej, Zagród, Kośmina, Borysowa i Wilczanki.
Uczyły osierocone dziewczynki, pielęgnowały chorych i prowadziły przychodnię. 1 października mija 26 lat od kanonizacji siedmiu Franciszkanek Misjonarek Maryi zamordowanych za wiarę w chińskim Taiyuan.
W 1899 roku siostry rozpoczęły pracę przy sierocińcu, w którym mieszkało około dwustu dziewczynek. Pochodziły z Francji, Włoch, Holandii i Belgii. Różniły je charaktery, umiejętności i drogi do życia zakonnego. Łączyła je wiara oraz troska o ludzi, którym służyły. Kim były, zanim ich imiona znalazły się wśród imion męczenników?
Hiob woła do przyjaciół o litość, „bo ręka Boga mnie dotknęła”, a zaraz potem wypowiada pragnienie, które dla prawnika brzmi jak żądanie utrwalenia dowodu: „oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone, rylcem żelaznym i ołowiem na skale wyryte na wieki”. Człowiek, któremu współcześni odmówili racji, apeluje do trybunału przyszłości. Skoro proces doczesny jest nie do wygrania (zob. glossę na 30 IX), niech przynajmniej akta przetrwają. Pismo utrwalone na skale to w starożytności forma najtrwalszej publikacji, jak inskrypcja królewska. Hiob chce, by jego sprawa nie umarła razem z nim. Wtedy, z samego dna, wyrywa się zdanie, które przerosło całą księgę: „lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni”. Hebrajskie goel oznacza krewnego-mściciela, wykupiciela, tego, kto z mocy prawa rodowego wykupywał krewnego z niewoli, odzyskiwał jego ziemię i ujmował się o jego krew (por. Kpł 25; Rt 4). Hiob, opuszczony przez wszystkich, wyznaje, że ma jeszcze jednego Krewnego, który wstanie „jako ostatni”, dosłownie jak ten, kto w procesie zabiera głos na końcu i rozstrzyga. Wulgata przełożyła śmiało: Scio enim quod redemptor meus vivit, i tak te słowa weszły do liturgii za zmarłych, gdzie Kościół śpiewa je nad trumnami do dziś. „Ja sam Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty”. Tekst hebrajski jest w szczegółach ciemny i tłumacze biedzą się nad nim od wieków, ale kierunek nadziei jest jasny. Hiob spodziewa się zobaczyć Boga po swojej stronie. Chrześcijańska lektura od czasów Ojców słyszała tu przeczucie zmartwychwstania. Dzisiejsza patronka, Teresa z Lisieux, przeszła pod koniec życia własną noc wiary, próbę ciemności, o której mówiła, że siedzi przy stole niedowiarków. Właśnie w tej nocy powtarzała akt ufności. Mała droga i wielka skarga Hioba spotykają się w jednym punkcie. Ufność jest decyzją miłości podjętą w ciemku.
O pokój dla dzieci żyjących w krajach ogarniętych wojną modli się dziś wieczorem wraz z Ojcem Świętym milion dzieci na całym świecie. „Pięćdziesiąt milionów «Zdrowaś Maryjo» wznosi się do Nieba ze wszystkich stron i we wszystkich językach świata” - zaznaczył papież podczas spotkania z dziećmi i ich rodzinami przy Grocie Matki Bożej z Lourdes w Ogrodach Watykańskich. Było tam obecnych 1300 osób.
Leon XIV zachęcając najmłodszych do wspólnej modlitwy różańcowej w intencji pokoju podkreślił, że jest to prosta modlitwa, którą może odmawiać każdy. Przypomniał sceny z życia Jezusa rozważane w tajemnicach światła: chrzest w Jordanie, cud w Kanie Galilejskiej, głoszenie Królestwa Bożego, przemienienie na górze Tabor oraz ustanowienie Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
