Wypominki listopadowe w naszej archidiecezji, to zwyczajowa forma modlitwy, kierowana do Bożego miłosierdzia w intencji dusz w czyśćcu cierpiących. Wypływają one z wiary w życie wieczne, które Katechizm Kościoła Katolickiego ujmuje następująco: "Wierzymy, że dusze tych wszystkich, którzy umierają w łasce Chrystusa... są Ludem Bożym po śmierci, która zostanie całkowicie zniszczona w dniu zmartwychwstania, kiedy te dusze zostaną złączone ze swymi ciałami (nr 1052).

Wierzymy, że wiele dusz, które są zgromadzone w raju z Jezusem i Maryją, tworzy Kościół niebieski, gdzie w wiecznym szczęściu widzą Boga takim, jakim jest, a także w różnym stopniu i na różny sposób uczestniczą wraz z aniołami w sprawowaniu Boskiej władzy przez Chrystusa uwielbionego, gdzie wstawiają się za nami oraz wspierają naszą słabość swoją braterską troską (nr 1053). Ci, którzy umierają w łasce i przyjaźni z Bogiem, ale nie są jeszcze całkowicie oczyszczeni, chociaż są już pewni swego zbawienia wiecznego, przechodzą po śmierci oczyszczenie, by uzyskać świętość konieczną do wejścia do radości Boga (nr 1054).

Wierząc w ´komunię świętych´, Kościół poleca zmarłych miłosierdziu Bożemu i ofiaruje im pomoc, szczególnie Ofiarę Eucharystyczną ( nr 1055)".

"Komunia świętych", czyli nasze staropolskie "świętych obcowanie" urzeczywistnia się przy wypominkach listopadowych przez nas żyjących, którzy wypisujemy na kartkach imiona naszych zmarłych i modlimy się za nimi, następnie przez cierpienia i wzajemne modlitwy dusz czyśćcowych, a także przez wstawiennictwo uznanych przez Kościół i anonimowych świętych w niebie.

Na tle powyższych rozważań, warto prześledzić historyczną kartę wypominkową Podkarpacia, która zawiera spis imion wielkich synów i córek tej ziemi. Otwierają tę kartę i ubogacają swoją świętością:

Św. Jan z Dukli (+1484) - urodzony i wychowany w cieniu Cergowej, jej pustelnik, krośnieński franciszkanin, patron krośnieńskiego szpitala, owoc świętości w dukielskim sanktuarium.

Bł. Józef Sebastian Pelczar (+1924) - włościańskiego pochodzenia, urodzony w Korczynie, naukowiec teolog, rektor UJ w Krakowie, biskup przemyski, założyciel wspólnoty zakonnej, mąż modlitwy.

Bł. Stanisław Starowiejski (+1941) - urodzony w Ustrobnej, związany z Bratkówką i Odrzykoniem. Wzorowy mąż i ojciec sześciorga dzieci, społecznik, świecki apostoł Kościoła, męczennik z Dachau.

Bł. Katarzyna Celestyna Faron (+1944) - piękne i święte było jej życie do chwili aresztowania przez gestapo w Brzozowie, Służebniczka Starowiejska prowadziła tam ochronkę dla dzieci. Osadzona w Oświęcimiu, cierpliwie i heroicznie znosiła obozowe męki. Po różnych torturach i chorobach zmarła tam 9 kwietnia 1944 r.

Po świętych i błogosławionych z podkarpackiej ziemi postępują jej kandydaci na ołtarze:

Sł. Boży ks. Bronisław Markiewicz (+1912) - przez kapłaństwo związany z Miejscem Piastowym. Duszpasterz i wychowawca młodzieży. Duchowy ojciec zgromadzeń zakonnych św. Michała Archanioła.

Sł. Boży o. Wojciech Baudis (+1926) - jezuita zmarły w opinii świętości. Jego doczesne szczątki spoczywają w starowiejskiej bazylice. (Fot. obok)

Sł. Boża Anna Kaworek (+1936) - współzałożycielka Zgromadzenia Sióstr św. Michała (Michalitki). Zmarła w opinii świętości i spoczywa na cmentarzu parafialnym w Miejscu Piastowym.

Sł. Boża Leonia Nastał (+1940) - rodaczka starowiejska, służebniczka. Przez ciche życie zakonne zmierzała ku śmierci w opinii świętości. Jej ciało spoczywa w obrębie starowiejskiego klasztoru. ( Fot. obok)

Grono świątobliwych kapłanów na naszej wypominkowej karcie tworzą:

Ks. Bartłomiej Misiałowicz (+1693) - prepozyt brzozowski i dziekan krośnieński. Współbudowniczy kościołów w

Brzozowie i Starej Wsi. W kolegiacie brzozowskiej po dzień dzisiejszy zachowały się jego ręce nie zepsute, obleczone skórą, nie tknięte - kapłańskie ręce.

Bp Jakub Glazer (+1898) - pochodzący z Woli Jasienickiej. Jako sufragan przemyski pracował z poświęceniem, wspomagał ubogich, jako chłopski syn od korzenia znał ludzką biedę.

Ks. Antoni Podgórski (+1912) - świątobliwy, ascetycznego ducha proboszcz Iwonicza. Budowniczy kościoła i założyciel zakładów iwonickich; dla sierot i dla nieuleczalnie chorych.

Ks. Antoni Dziurzyński (+1925) - gorliwy duszpasterz parafii Bóbrka. Budowniczy miejscowego kościoła. Apostoł prawdy Bożej na tle nowinkarstwa ludowego wiążącego się z rozwojem przemysłu naftowego.

Ks. Kazimierz Wais (+1934) - bardzo związany z rodzinną Klimkówką. Kapłan przemyski, profesor i rektor UJK we Lwowie. Znany filozof, autor wielu naukowych publikacji. Określany jako kapłan według Serca Bożego. Spoczywa na rodzinnej ziemi.

Ks. Kajetan Łańcucki (+1935) - proboszcz z Lubatowej. Od najmłodszych lat rozmiłowany w modlitwie, mąż cierpienia. Już za życia cieszył się opinią świętości i czcią. Pamięć o nim jest do dziś żywa w Lubatowej.

Abp Jerzy Ablewicz (+1990) - związany z Krosnem kapłan przemyski, biskup tarnowski. Mąż modlitwy, konsekwentny pasterz Kościoła.

Ks. Michał Jastrzębski (+1993) - urodzony w Jabłonicy, świątobliwy wychowawca pokoleń kapłańskich. Rektor Seminarium Duchownego w Przemyślu. Rozmodlony męczennik doby stalinowskiej.

Historyczne wypominki dopełniają imiona następujących osób świeckich:

Ignacy Łukasiewicz (+1882) - szambelan papieża Piusa IX, współfundator kościoła zręcińskiego, szczery miłośnik ludzi, niezmordowany pracownik na niwie ojczystej, twórca przemysłu naftowego, człowiek skromny i pobożny. Spoczywa na cmentarzu w Zręcinie.

Anna Potocka (+1926) - hrabina, właścicielka Rymanowa, współzałożycielka miejscowego Zdroju. Wzorowa matka i żona, czuła na potrzeby wiejskiego ludu. Zaangażowana w powstawanie dzieła "Powściągliwość i praca" ks. Markiewicza. Kobieta Bożego ducha.

Ignacy Bielecki (+1963) - urodzony w Haczowie, a związany z Rymanowem - słynny w okolicy lekarz, zawsze śpieszący ludziom chorym z pomocą. Tylko Bogu wiadomo, ilu ludziom uratował życie, zwłaszcza jako ginekolog. Dożył 101 lat. Spoczywa w Rymanowie.

Stanisława Walczak (+1967) - spoczywa na cmentarzu w Jasienicy Rosielnej. Jej niezwykłe życie duchowe za ziemskiego życia zostało opisane w książce Chwalcie z nami Panią Świata.

Historyczną kartę podkarpackich wypominków uzupełnia zapewne wielka rzesza dusz ludzi ubogich, cichych, nabożnych, cierpiętników, którzy jako anonimowi dla historii tej ziemi przekraczali próg śmierci. Wszyscy oni razem wzięci z tymi wymienionymi z imienia i nazwiska, zapraszają nas, jeszcze żyjących na tej ziemi, do wspólnej "komunii świętych". Niech ta "komunia" przerodzi się w modlitewną, swoistą procesję, wiodącą przez wszystkie dni listopadowe.

Dobry Jezu, a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie.