Wśród wielu uroczych zakątków naszej diecezji jeden jest godny szczególnej uwagi. Jest to maleńka miejscowość o nazwie Pizuny, gdzie przyszła na świat błogosławiona Bernardyna Maria Jabłońska. Pizuny należą do parafii Łukawica w dekanacie Narol. Do podjęcia tego tematu skłoniła mnie 60. rocznica narodzin dla nieba Błogosławionej. 23 września 1940 r. odeszła do Pana w opinii świętości współzałożycielka Zgromadzenia Sióstr Albertynek. W 60. rocznicę jej śmierci pod przewodnictwem Pasterza diecezji ks. bp. Jana Śrutwy została odprawiona uroczysta Msza św. w Pizunach. Na tę okoliczność przyroda wystroiła się w liliowe wrzosowiska, złoto i czerwień dębów i klonów oraz zieleń przetykaną jesienną żółcią. Cóż to za wspaniała harmonia wraz z leniwie płynącą o kilkadziesiąt metrów Tanwią. Ks. prob. Ryszard Antonik dołożył też wiele starań, by uroczystość, na którą przybyli kapłani, siostry Albertynki z Krakowa, Lubaczowa i wielu innych miejscowości, siostry Felicjanki i Józefitki oraz liczne grono wiernych z okolicznych parafii, wypadła jak najlepiej. Obecnie w Pizunach powstaje duży ośrodek rekolekcyjno-wypoczynkowy. Prawdopodobnie już w przyszłym roku zostanie ukończona budowa kościoła i klasztoru. Już od dwóch lat w okresie wakacyjnym odbywają się turnusy modlitewno-wypoczynkowe dzieci i młodzieży organizowane przez Fundację " Szczęśliwe Dzieciństwo" z Lublina. Dzięki wielkiej życzliwości wielu ludzi, z panem burmistrzem Kazimierzem Patałuchem i Aleksandrem Mamczurem na czele, budowa kościoła i klasztoru postępuje bardzo szybko.

Podczas Mszy św. kazanie wygłosił ks. Andrzej Pikula - piszący te słowa. Przypomniałem najważniejsze fakty z życia Błogosławionej. Do takich należą: 6 czerwca 1997 r. Jan Paweł IIogłosił w Zakopanem Bernardyn Jabłońską błogosławioną; 5 sierpnia 1878 r. urodziła się w Pizunach, a 6 sierpnia 1878 r. została ochrzczona w Lipsku; 13 czerwca 1896 r. spotkała na odpuście w Horyńcu brata Alberta i to był początek wspaniałej, ale i bardzo trudnej drogi do świętości. Siostra Bernardyna stała się najwierniejszą uczennicą i naśladowczynią brata Alberta w realizowaniu charyzmatu służyby najbiedniejszym i opuszczonym, w których dostrzegła samego Chrystusa. Wrażliwa na ludzkie biedy, głód i nędze, była dla potrzebujących najlepszą siostrą i matką. Przez zaspokajanie potrzeb materialnych swoich podopiecznych starała się ratować w nich godność ludzką i prowadzić do Boga. W kazaniu było również odniesienie do obecnej sytuacji w rolnictwie, jak i do świętości, która jest rzeczywistością autonomiczną, ale przenikającą całe nasze życie. Celem naszego życia jest naśladowanie Boga na wzór bł. Bernardyny.

W ramach krótkiego artykułu nie da się przedstawić obszernej problematyki związanej z bł. Bernardyna, ale wszystkich zachęcam na szlak św. Brata Alberta, tzn. również do Pizun.