Dość często w mediach ukazują się teksty mające za temat tzw. nagonkę na Kościół. W jednym z numerów Niedzieli w cyklu Pro i contra Jerzy Robert Nowak śledząc prasę udowadnia, jak wiele tygodników specjalizuje się wręcz w zjadliwych atakach na Kościół katolicki, na duchowieństwo, na Księdza Prymasa, a nawet na Ojca Świętego. Takich przykładów ataków na Kościół można znaleźć w naszym życiu wiele. To antyklerykalizm. Powstała nawet i została oficjalnie zarejestrowana, a nawet umieszczona na listach wyborczych partia antyklerykalna.
Skąd bierze się ta nienawiść, jakie są jej źródła teraz, kiedy marksizm i leninizm nie stanowią już jedynie słusznej i powszechnie obowiązującej ideologii w naszym kraju? Wiadomo, że był słynny czwarty departament, że wielu było pracowników i współpracowników tego departamentu, pełnych nienawiści do Kościoła i do księży; że wielu dziennikarzy było szkolonych w tym celu, żeby szkalować księży i wszystko, co Kościół stanowi. Z pewnością wielu z nich jeszcze funkcjonuje, niektórzy być może przeszli na emeryturę, ale została nienawiść, którą udało się zasiać w polskim społeczeństwie. Gdy do tego dodać brak czasu na głębszą refleksję, powszechne rozgoryczenie skutkami ekonomicznymi przeobrażeń systemowych i preteksty dawane czasem przez duchowieństwo, które też nosi na sobie piętno czasu - to efekt jest właśnie taki. Wiadomo bowiem, że jeżeli w domach zagościł klimat niechęci do księży, jeżeli o księżach mówią źle rodzice, to dzieci uczą się tego w sposób naturalny. Stąd wywodzą się potem czytelnicy pism antyklerykalnych i członkowie tego rodzaju partii. Jak wtedy domagać się, by dzieci uczestniczyły w niedzielnej Mszy św., przystępowały do spowiedzi czy innych sakramentów, by czytały katolicką prasę czy w ogóle mogły mieć inne zdanie o Kościele? Trzeba wiedzieć, że zdamy kiedyś rachunek przed Panem Bogiem z wychowania młodego pokolenia, z naszego przyczynienia się do jedności w wierze, z nauczania miłości do Boga i człowieka. Trzeba więc baczyć na swój język i na to, co mówimy.
Pomijając już to wszystko - czasem przykro patrzeć, jak ludzie przychodzący do Kościoła po pomoc potrafią odwdzięczyć się pięknym za nadobne, siejąc plotki i nie poczuwając się w żaden sposób do tego, że i ich obowiązuje dzielenie się dobrem. Zauważam też nieraz, że księża, którzy wiele dobra wyświadczyli ludziom, są bardzo zmęczeni i zniechęceni. Myślę, że jest to m.in. wynik braku wdzięczności za ich pracę. Owszem, jest część wiernych, która widzi to dobro i docenia pracę kapłana, ale wielu ludzi przejawia jedynie postawę roszczeniową: chcieliby pięknego katolickiego ślubu, pogrzebu, dzieł duszpasterskich w parafii itp., nie dając nic z siebie dla Kościoła i szemrząc przeciwko księdzu.
Chciałbym, żebyśmy zrozumieli, że nasze tzw. gadanie nie idzie ot, tak sobie w eter. Ono przynosi efekt. Tylko że chyba nie o taki efekt wszystkim chodzi. Nie możemy też czytać pism, które ubliżają kapłanom. To trucizna, która drąży nasze dusze, sumienia, a w konsekwencji niszczy w nas człowieka.
Zastanówmy się więc, Drodzy, nad opiniami wydawanymi w naszych domach, żeby nie było w nich nienawiści - nienawiści do Kościoła, do kapłanów, ale i nienawiści do drugiego człowieka. Nienawiść bowiem zawsze zaowocuje cywilizacją śmierci.