Czwartek, 7 marca. Wielki Post

• Jr 7, 23-28 • Ps 95 • Łk 11, 14-23

Jezus wyrzucał złego ducha, który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: «Przez Belzebuba, władcę złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba. On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie rozdarte pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i szatan sam przeciw sobie wewnętrznie jest rozdwojony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy, to przez kogo je wyrzucają wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże. Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, zabierze wszystką broń jego, na której polegał, i łupy jego rozda. Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza».

Rozważany dziś fragment Ewangelii jest jedną z wielkopostnych „katechez”. Wielki Post, nawiązując w swej symbolice do czterdziestoletniej wędrówki Narodu Wybranego z niewoli egipskiej do ziemi obiecanej, jest rzeczywiście szczególnym czasem i okazją do przechodzenia z niewoli grzechu do wolności dziecka Bożego. Jezus uwalnia niemego człowieka od złego ducha, dzięki czemu uzdrowiony zaczyna mówić. W ten sposób Chrystus pokazuje, że istotnie królestwo Boże jest już obecne pomiędzy ludźmi w Jego osobie. Jeśli pozwalamy Zbawicielowi, aby nas spotykał, aby się do nas przybliżał, aby do nas mówił, to, co złe w nas, nie może tego wytrzymać. Obecność Zbawiciela, Jego bliskość uwalnia i oczyszcza. Spotykamy Go m.in. w Słowie Bożym. W dzisiejszym pierwszym czytaniu w liturgii Mszy Świętej Bóg, poprzez proroka Jeremiasza, przypomina o zatwardziałości Narodu Wybranego wobec Bożego Słowa: „Dałem im przykazanie: «Słuchajcie głosu mojego... Chodźcie każdą drogą, którą wam rozkażę, aby się wam dobrze powodziło. Ale nie usłuchali ani nie chcieli słuchać i poszli według zatwardziałości swego przewrotnego serca»” (Jr 7, 23-24). Taką postawę zatwardziałości serca, a nawet przewrotności, przejawiają Ci, którzy widząc czyny Jezusa, dopatrują się w nich „konszachtów” z szatanem. Wobec Bożego działania i Bożego Słowa nie można więc pozostać obojętnym, neutralnym. Przyjmuje się je albo odrzuca, według słów Jezusa: „Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie, a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza” (Łk 11, 23). Jak przypomina List do Hebrajczyków: „Żywe (…) jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca” (Hbr 4, 12). Słowo Boże, szczególnie w okresie Wielkiego Postu, może być środkiem duchowego oczyszczenia, uwolnienia i uzdrowienia. Muszę tylko pozwolić Słowu, aby docierało do mego wnętrza. Muszę je czytać, rozważać, być z Nim, starać się wcielać je w życie. Wtedy dokona się to, o czym Jezus mówi do swoich uczniów: „Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was” (J 15, 3).

J.G.

ROZWAŻANIA NA ROK 2024 DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "ŻYĆ EWANGELIĄ". DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!