Reklama

Niedziela Wrocławska

Każdy potępiony jest przegraną Pana Boga

PAWEŁ TRAWKA: - Księże Profesorze - coraz bliżej ten niezwykły czas, kiedy zbliżamy się do spraw ostatecznych, kiedy myślimy o zmarłych, o tych, których już nie ma między nami, myślimy gdzie oni są, co się z nimi stało? I tu pojawia się słowo „czyściec”. Słowo obecne w teologii katolickiej, którego próżno szukać w prawosławiu. Tam ta sprawa zupełnie inaczej wygląda. Czym jest czyściec, do czego on służy?

KS. PROF. ROMAN ROGOWSKI: - Mówiąc o „czyśćcu”, czyli o purgatorium, jak to łacinnicy nazwali, dotykamy stanów ostatecznych i te stany ostateczne - niebo, piekło, czyściec - są najtrudniejszymi tajemnicami w religii chrześcijańskiej. Z bardzo prostej przyczyny - ponieważ one odbywają się już poza sferą życia. Tu przypomina mi się wypowiedź któregoś z filozofów chińskich - o śmierci i o życiu po śmierci może mówić tylko ten, kto już umarł. I jest w tym trochę prawdy. Niemniej jednak, objawienie chrześcijańskie próbuje przybliżyć trochę te misteria, chociażby misterium purgatorium. Na czym ono polega? Otóż najprawdopodobniej - mówię najprawdopodobniej - bo, jak mówił chiński filozof, trzeba umrzeć, żeby mieć absolutną pewność - najprawdopodobniej w momencie śmierci mamy trzy możliwości: piekło, niebo lub czyściec. Jeżeli jesteśmy w stanie miłości, czyli łaski uświęcającej, wtedy mamy niebo lub czyściec. Jeżeli śmierć nas zastanie w stanie braku tej miłości Boga, czyli braku łaski uświęcającej, to wtedy może nas spotkać piekło. Ale o piekle nie chciałbym w tej chwili mówić. Otóż czyściec - jeżeli w momencie śmierci, umieramy w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie miłości Boga, ale jednak na sumieniu własnym mamy pewne grzechowe zaległości, nie w postaci grzechów ciężkich, tylko w postaci grzechów powszednich, często nieodpokutowanych - to wtedy jesteśmy kierowani najprawdopodobniej do czyśćca. Czym jest czyściec? Pan słusznie zauważył, że jeśli chodzi o naszych braci prawosławnych zdania są szalenie podzielone. Gdy chodzi o naszych braci z Zachodu, czyli protestantów - to najczęściej nie uznają czyśćca. Natomiast chrześcijaństwo katolickie uczyniło z tej prawdy dwa dogmaty na Soborze Trydenckim, uroczyście określone jako De fide divina catholica definita. Są to takie prawdy wiary, w które katolik powinien wierzyć. Prawda pierwsza - czyściec istnieje, a prawda druga to, że żyjący na ziemi mogą pomagać tym, którzy są w czyśćcu.

- Czyściec więc daje jeszcze nadzieję na ostateczne zwrócenie się ku Bogu? Czy jest to miejsce, gdzie jeszcze można postawić kropkę nad „i”? Tu można wpaść w jakąś pułapkę, że coś jeszcze mogę zmienić - a może to nie jest pułapka, lecz chrześcijańska nadzieja?

- Otóż nie mogę zmienić. Moment śmierci jest momentem decydującym o zasłudze, czyli o przyjmowaniu różnych postaw wobec Boga i Jego przykazań. Natomiast to co zalega w mojej duszy, to co zalega we mnie w momencie śmierci, mogę odpokutować w jakiś sposób wymyślony przez Boga w czyśćcu albo mogę mieć jakąś taryfę ulgową ze względu na wstawiennictwo i modlitwy Kościoła, czyli ludzi żyjących. Tutaj odkrywa się wspaniała moim zdaniem rzecz - czyli wspólnota Kościoła. Wspólnota Kościoła nie tylko dotyczy doczesności, ale także dotyczy takich stanów już poza doczesnością - a przykładem tego jest właśnie purgatorium. W jakim sensie i w jakim stopniu możemy pomóc tym ludziom, którzy cierpią w czyśćcu, trudno powiedzieć. Wydaje mi się, że to należy zostawić Miłosierdziu Bożemu. Bo jedną z największych trudności, a nawet przeszkód w mówieniu o stanach ostatecznych jest fantazja. Fantazja ludzka, filozofowanie, które często nie ma żadnych podstaw w Objawieniu, jako Objawieniu powszechnym. Tu przy okazji muszę dodać, że chrześcijanina katolika obowiązują tylko prawdy objawione w objawieniu powszechnym. Natomiast nie obowiązują prawdy objawione w objawieniu prywatnym. One mogą być pomocne, mogą wskazywać na jakieś prawdy objawione powszechnie, ale one nie decydują właściwie o mojej wierze i o moich przekonaniach dotyczących chociażby stanów ostatecznych. Inaczej mówiąc, umierający człowiek, jeżeli umiera w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie miłości Bożej, ma dwie możliwości: niebo, jeżeli jest czysty jak łza, i purgatorium, jeżeli nie jest taki czysty jak łza, ale chce się oczyścić. W tym oczyszczeniu możemy mu pomóc, jest to drugi dogmat sformułowany przez Sobór Trydencki.

- To też kontynuacja tego, co wyznajemy w Credo: Wierzę w obcowanie świętych. Wspomniał ks. Profesor, że misterium czyśćca wiąże się z czymś takim jak kary, cierpienie, oczyszczenie...

- Jeśli chodzi o kary w czyśćcu, to jest też szalenie wielka tajemnica, ponieważ sformułowania w objawieniu powszechnym zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie są tak wieloznaczne, że trudno określić, o jaką karę chodzi. Niemniej jednak większość Ojców Kościoła i większość teologów utrzymuje, że w czyśćcu mogą być też kary fizyczne, uzależnione od grzechów, jakie popełnialiśmy, jakimi obrażaliśmy Boga za życia. Teraz jest problem. Jaka może być kara fizyczna, jeżeli w momencie śmierci ciało zostaje, a dusza wędruje przed oblicze Boga. Otóż zrodziła się hipoteza, ale to jest tylko hipoteza, że w momencie śmierci człowieka, gdy jego ciało doczesne idzie do grobu, jednocześnie już otrzymuje niejako ciało zmartwychwstałe i w tym ciele zmartwychwstałym może cierpieć męki fizyczne w piekle. Może też się cieszyć i radować radością w niebie, ale może też troszeczkę pocierpieć w czyśćcu. Jest to tylko hipoteza, która usiłuje ułatwić odpowiedź na bardzo trudne pytania. Jednak utrzymuje się ogólnie, że jakaś forma kary fizycznej w czyśćcu istnieje. Na czym ona polega, trudno powiedzieć.

- Wydaje się jednak, że największa karą czyśćcową jest niemożność trwania przed Bogiem, którego się już spotkało, a od którego człowiek zostaje odsunięty na czas oczyszczenia w czyśćcu. To jest często określane jako główna kara czyśćcowa.

- I słusznie. Człowiek z natury jest istotą religijną, bo wierzy albo w Boga albo w bożka. To uzasadniła już dawno szkoła Maxa Schelera. W związku z tym jego utajonym pragnieniem jest oglądanie Boga. I w momencie, kiedy znajduje się w czyśćcu to tego Boga ogląda, ale ogląda Go niejako za zasłoną, nie ma pełni radości, pełni zadowolenia z tego oglądu Boga. Dlatego jest dodatkowe cierpienie. Ta forma cierpienia może być o wiele cięższa aniżeli jakiekolwiek kary doczesne. Umierając w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie miłości Bożej, mamy możliwość dostania się albo do nieba albo do czyśćca, a jeżeli dostaniemy się do czyśćca, to mamy wielką nadzieję i to nadzieję absolutną, że kiedyś znajdziemy się w niebie. Myślę, że ta nadzieja stanowi największą wartość czyśćca, mianowicie, że w końcu kara się skończy i staniemy w obliczu Boga. To będzie radość wieczna.

- Co z tymi modlitwami za zmarłych, którzy już są w niebie?

- W ramach świętych obcowania, tej wspaniałej tajemnicy, każda nasza modlitwa ma swoją skuteczność i niekoniecznie musi trafiać tam, gdzie ją kierujemy. To znaczy: jeżeli jest ona potrzebna tam gdzie ją kierujemy, to ona tam dociera. Natomiast w sytuacji, kiedy te modlitwy czy wstawiennicze czyny są już nieuzasadnione, ponieważ ten ktoś jest już w niebie, wtedy z nich korzystają inni. A kto? Tylko Pan Bóg wie.

- W opowieści Jezusa o Łazarzu, który spoczywa na łonie Abrahama i bogaczu dzieli ich otchłań nie do przebycia. Mówiliśmy już, że nasze modlitwy mogą pomóc duszom czyśćcowym. Ale czy istnieje jakaś możliwość odwdzięczenia się tych osób?

- Jeśli chodzi o czyściec to istniałaby tylko jedna możliwość, mówię warunkowo, że istniałaby możliwość pomocy tym, którzy czekają na niebo w czyśćcu. Natomiast w momencie gdy taki zmarły znajdzie się w obliczu Boga w niebie, może w jakiś sposób się odwdzięczyć, wstawiać się za żyjącymi na ziemi w ramach świętych obcowania. W ogóle „świętych obcowanie” uważam za jedną z najpiękniejszych, jakkolwiek trochę zaniedbanych prawd w chrześcijaństwie katolickim. Natomiast istnieje jeszcze ciekawa hipoteza, że w momencie kiedy ten cierpiący w czyśćcu znajdzie się w niebie, ma szanse zapewnienia zbawienia komuś, kogo bardzo pokochał, a kto się za nim najbardziej wstawiał. Niezależnie od sytuacji moralnej tej osoby. Nawet jeżeli jest to grzesznik umierający w stanie grzechu śmiertelnego, to ta wszechmoc miłości jest tak wielka, że Bóg jako Bóg Miłosierny, zdecyduje się, żeby jednak tego grzesznika do siebie wziąć. Mnie się wydaje, że my w chrześcijaństwie zagubiliśmy jedną rzecz. Nie znaleźliśmy wspaniałego pięknego Imienia Bożego, które się łączy z Nowym i Starym Testamentem. Ze Starego Testamentu mamy piękne Imię Boże Jahweh - „Jestem, który Jestem”, ale w Nowym Testamencie w Pierwszym Liście św. Jana mamy „Bóg jest Miłością”. Jeśli połączymy te dwa zdania, to mamy najpiękniejsze, najwspanialsze imię Boga: Jestem, który jestem miłością. A ponieważ jest to miłość miłosierna, to dlatego możemy mieć nadzieję, że wszyscy znajdziemy się w niebie, niezależnie, czy po drodze będzie czyściec, czy nie. O tym mówi wielka hipoteza z pierwszych wieków, której ulegali nawet Ojcowie Kościoła, pisarze, Orygenes, czyli hipoteza apokatastazy. Mówi ona, że na końcu świata okaże się, że niebo jest pełne, a piekło jest puste. Tym bardziej, że niektórzy z filozofów i teologów podkreślają, że w końcu każdy potępiony jest przegraną Pana Boga.

2012-11-02 07:54

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Walka z plagą szarańczy w Afryce wschodniej

2020-01-28 18:55

[ TEMATY ]

zagrożenia

Afryka

vaticannews.va

Mianem „sytuacji bezprecedensowej” określiła ONZ rozprzestrzenianie się plagi szarańczy w wschodniej Afryce. Kryzysu na taką skalę nie było w Etiopii i Somalii od 25 lat, natomiast w Kenii od 70 lat. Zagrożone są także Sudan Południowy i Uganda.

Rój dotarł z Jemenu przez Morze Czerwone. Ulewne deszcze pod koniec 2019 roku stworzyły idealne warunki dla rozwoju owadów.

Problem może się stopniowo pogłębiać. Oprócz rosnącej ilości szarańczy w Afryce wschodniej, owady mnożyły się także w Indiach, Iranie i Pakistanie, a na wiosnę mogą zamienić się w nowe roje.

Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) wystosowała w ostatnich dniach apel o pomoc międzynarodową. Szybkość rozprzestrzeniania się owadów oraz skala szkód przekracza wszelkie normy. Opanowanie sytuacji przekracza możliwości władz krajowych i lokalnych. Agencja ONZ szacuje, że w przyszłym roku ilość szarańczy może wzrosnąć 500 razy.

„Wielkość rojów jest stała, na jeden przypada 150 mln owadów. Rój przenosi się z Somalii do Kenii – i jest 400 km od Nairobi. Teraz owady atakują ziarno, rośliny strączkowe oraz sorgo. Straty nie zostały jeszcze policzone, ale wiadomo już, że koszt samych pestycydów, aby zredukować ilość pasożytów wynosi około 500 mln euro – stwierdził Riccardo Bubbolini, agronom z Europejskiego Komitetu Formacji Rolniczej (CEFA). - Obszary już dotknięte przez szarańczę są praktycznie zniszczone. Owady zatrzymują się na uprawach oraz w lasach i zjadają wszystkie liście, pozostawiając drzewa całkowicie nagie”.

CZYTAJ DALEJ

Ks. Piotr Pawlukiewicz: Temat Pana Boga jest dzisiaj w Polsce tematem niewygodnym

2020-02-13 09:34

[ TEMATY ]

duchowość

ks. Pawlukiewicz

ks. Piotr Pawlukiewicz

youtube

Temat Pana Boga jest dzisiaj w Polsce tematem niewygodnym, a czasem nawet zabronionym. O wszystkim się w domu czy w pracy mówi: o papieżu, o proboszczu, o Kościele, a o Bogu jakoś niezręcznie. Nie umiem tego zrozumieć. Dlaczego tak łatwo jest rozmawiać o aktorach, piosenkarzach, politykach, a tak trudno o Jezusie?

Kiedy się mówi o Jezusie, trzeba się otworzyć, a ludzie boją się otwarcia. Księży też to dotyczy, co szczególnie widać podczas kazań. Tak bardzo boją się pokazania swojego wnętrza, że choć mówią na temat Jezusa, to nie wspominają ani słowem o tym, jak oni sami przeżywają relację z Bogiem.

Klerycy pytają mnie nieraz, jak napisać dobre kazanie. Mówię im wtedy tak: „Napisz to, co przed wykładem mówiłeś mi o swoim komputerze, ale zamiast słowa: »komputer«, wpisz słowo: »Jezus«”. Co by to były za kazania, wyobrażacie sobie?

„Jezus mi się zawiesił, stukam, nie ma odzewu. O szóstej rano sukces, jest! Okazało się, że jeden program był źle wpisany, już rozumiem! Ale wszystko mi się wykasowało, Jezus Maria, praca dyplomowa mi się skasowała… Tak się z tym męczyłem, a teraz odkryłem, jaki jest skrót. Odkryłem skrót do Pana Jezusa…”

Chodzi o to, żebyśmy nauczyli się mówić o Jezusie z fascynacją, jak o kimś, kto jest mój, jest mi drogi, bliski. A jak wyglądają nasze kazania? „Dzisiaj, w dwudziestą szóstą niedzielę czasu zwykłego Jezus mówi do nas w Ewangelii o uzdrowieniu chromego…”

Kiedyś jedna pani powiedziała, że dostanie choroby nerwowej w kościele. Bo we wstępie do mszy świętej ksiądz powiedział: „Zaraz zobaczymy, jak Jezus uzdrowi chromego”, w Ewangelii słuchała właśnie o tym, a kazanie ksiądz zaczął: „Przed chwilą usłyszeliśmy, jak Jezus uzdrowił chromego”. Toż ludzie to rozumieją! Nie trzeba mi tego bez przerwy powtarzać!

Brakuje nam wszystkim spontaniczności. Ale z drugiej strony nie wolno księdzu zamieniać mszy świętej w swój show. Zawsze Jezus ma być w centrum.

Ksiądz, podobnie jak każdy świecki, powinien być przezroczysty. Albo inne porównanie: być jak pudło rezonansowe w gitarze. Nadawać słowom Jezusa brzmienie we współczesnym świecie. Tłumaczyć z tego języka, którym posługiwał się Jezus, i wyjaśniać pewne sprawy językiem zrozumiałym dla słuchaczy.

Trzeba pokazywać ludziom Jezusa jako fascynującego człowieka. Człowieka, który miał człowieczeństwo piękne, rozwinięte na maksa. Ludzie, którzy widzieli Go po raz pierwszy, zostawiali wszystko i szli za nim! Kiedyś Jan Budziaszek wyszedł przed dom w kapciach, żeby pożegnać pielgrzymkę, bo akurat przechodziła pod jego domem. Wyszedł w kapciach i… w tych samych kapciach zaszedł na Jasną Górę. Więc są i dzisiaj takie przypadki.

Jezus jest fascynujący. Wręcz nieprawdopodobnie interesujący jako człowiek, tylko trzeba Go dobrze oświetlić. Cztery Ewangelie są trochę jak cztery kamery, z których możemy oglądać Pana Jezusa.

To, co jedna pominie, to druga uchwyci, uzupełni. Czasem kiedy czytam Ewangelię, czuję się jak śledczy. Gdzieś w tekście zawsze jest haczyk, coś ukrytego między wersami, pod obrazem. Ta książka nigdy się nie znudzi. Nigdy się nie wyczerpie. Tysiące kazań można napisać i ledwo kropelkę uszczkniemy z tego źródła.

Dzisiaj w Polsce żyje jakiś odsetek ludzi deklarujących się jako osoby wierzące. Z tego grona niektórzy chodzą regularnie do kościoła, inni nie chodzą. Jedni przystępują regularnie do sakramentów, inni nie. Różnie to bywa, zatem ciężko jest obliczyć, ile tak naprawdę procent Polaków można by określić mianem chrześcijan świadomych swojej marki.

Kiedyś mówiło się, że Polska jest w stu procentach katolicka. Wystarczyło ludzi uczyć zasad wiary i wszystko wyglądało okej, wszyscy byli zadowoleni. Pamiętam, jak niektórzy starsi księża z dumą mówili: „U mnie na katechezie było pięćdziesięciu uczniów w jednej sali katechetycznej, wszyscy znali przykazania, wszyscy znali prawdy wiary”. Dzisiaj wiemy już, że wykucie prawd wiary na pamięć to za mało. Potrzebna jest postawa miłosierdzia, umiejętność przebaczenia sobie nawzajem… Bo po tym poznaje się chrześcijanina.

I żebym był dobrze zrozumiany. Mamy wielkie szczęście, że katolicyzm jest mocno zakorzeniony w polskich sercach.

Niektórzy krytykują, że dawnej była bezmyślność w Kościele, że chodziło tylko o to, by nauczyć się przykazań, tekstów pieśni i już jesteś katolik, że to była płycizna. Kiedyś podczas takiej rozmowy nie wytrzymałem, wstałem i powiedziałem: „Proszę pana, tylko że ci płytcy, jak pan to ujął, katolicy zorganizowali Powstanie Warszawskie. Nie wiem, czy przedstawiciele współczesnych grup religijnych, gdyby w tej chwili trzeba było iść na barykady, poszliby i walczyli…”.

To prawda, że wyuczenie się katechizmu nie czyni jeszcze z nikogo chrześcijanina, bo prawdziwe chrześcijaństwo to prawdziwa relacja z Bogiem i jeśli jej zabraknie, trudno mówić o wierze. Chrześcijaństwo to religia miłości. A miarą miłości jest nie liczba pobożnie wyśpiewanych zwrotek, tylko to, czy człowiek jest gotowy oddać życie za swoich przyjaciół.

_______________________________________

Artykuł zawiera treści pochodzące z książki ks. Piotra Pawlukiewicza „Ty jesteś marką” wyd. RTCK. Zobacz więcej: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Sant’Egidio razem z Chińczykami modliła się w intencji ofiar koronawirusa

2020-02-19 11:55

[ TEMATY ]

modlitwa

chorzy

Chińczycy

koronawirus

Anna Matlak

Sant'Egidio, Modlitwa za chorych na koronawirusa w Chinach

Podczas modlitwy za chorych w kościele św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Warszawie członkowie Wspólnoty Sant’Egidio modlili się za ofiary koronawirusa, osoby zarażone oraz wszystkich, którzy żyją w lęku o własne życie. Nabożeństwo, które miało miejsce 18 lutego br., było też wyrazem solidarności z mieszkającymi w Polsce Chińczykami. W modlitwie wzięli udział przedstawiciele Stowarzyszenia Sinicum im. Michała Boyma SJ, duszpasterstwa Chińczyków w Warszawie oraz Werbistowskiego Centrum Migranta Fu Shenfu.

Z powodu koronawirusa zmarło w Chinach już ponad 1800 osób. Choruje ponad 72 tys. ludzi. W wielu miastach obowiązuje zakaz zgromadzeń, zamknięte są szkoły, urzędy, sklepy i wiele miejsc pracy. Ludzie nie wychodzą z domu, panuje poważny problem z dostępem do żywności, stoi gospodarka, brakuje miejsc w szpitalach.

Jednocześnie w wielu krajach strach przed wirusem 2019-nCoV, nawet jeśli mało racjonalny, prowadzi do dyskryminacji i aktów przemocy wobec mniejszości chińskiej. Obraźliwych wyzwisk i gestów doświadczyli także chińscy studenci uczący się od lat na Akademii Wychowania Fizycznego w Gdańsku. Incydent miał miejsce na terenie uczelni.

– Odseparowanie się od tych, którzy są chorzy, wydawałoby się czasem wyjściem racjonalnym. Nieracjonalna jest jednak wiara w to, że jesteśmy i będziemy zawsze zdrowi i odporni na zło. Jako uczniowie Jezusa jesteśmy dziećmi słów: „Nie lękajcie się” (…). On uczy nas, że wobec misterium zła, jedyną odpowiedzią nie jest ucieczka, lecz bycie obok – usłyszeliśmy w rozważaniu po Ewangelii.

O zdrowie dla chorych i mądrość dla walczących z koronawirusem oraz gościnność i życzliwość dla mniejszości chińskiej, żyjącej w Polsce proszono w modlitwie wiernych, którą odczytał ks. Xiaowang Shi. Razem z s. Janą Zhang zaśpiewali też pieśń na zakończenie nabożeństwa.

Comiesięczna modlitwa za chorych w kościele św. Teresy od Dzieciątka Jezus odbywa się w każdy trzeci wtorek miesiąca o godz. 19. Wspólnota Sant’Egidio, która odwiedza osoby starsze i wspiera bezdomnych, często spotyka ludzi cierpiących z powodu fizycznych dolegliwości i pragnie pamiętać o nich w modlitwie. Zaprasza do niej też wszystkich mieszkańców Warszawy, którzy chcą się modlić za swoich chorych bliskich.

***

Wspólnota Sant’Egidio skupia się na budowaniu mostów przyjaźni z najbardziej marginalizowanymi i wykluczonymi członkami społeczeństwa – bezdomnymi, osobami starszymi, dziećmi ulicy, więźniami czy uchodźcami, inspiracje i siły czerpiąc z regularnej modlitwy i lektury Słowa Bożego. Troszczy się o sprawy pokoju, ekumenizmu i dialogu międzyreligijnego. Wspólnota powstała w 1968 r. w Rzymie z inicjatywy grupy licealistów z Andreą Riccardim na czele. Dziś należy do niej ponad 65 tys. osób w 73 krajach świata. W Warszawie obecna jest od 2008 roku. Regularnie spotyka się z osobami bezdomnymi podczas „kolacji na ulicy” oraz odwiedzin miejsc, w których żyją na peryferiach miasta. Prowadzi również Szafę Przyjaciół – magazyn z darmowymi ubraniami dla potrzebujących. Co tydzień odwiedza również osoby starsze, mieszkające w jednym z największych stołecznych DPS-ów.

Więcej informacji:

santegidio.org

https://www.facebook.com/santegidio.warszawa/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję