Reklama

Każdy potępiony jest przegraną Pana Boga

2012-11-02 07:54

Z ks. prof. Romanem Rogowskim rozmawia Paweł Trawka
Edycja wrocławska 45/2012, str. 6-7

PAWEŁ TRAWKA: - Księże Profesorze - coraz bliżej ten niezwykły czas, kiedy zbliżamy się do spraw ostatecznych, kiedy myślimy o zmarłych, o tych, których już nie ma między nami, myślimy gdzie oni są, co się z nimi stało? I tu pojawia się słowo „czyściec”. Słowo obecne w teologii katolickiej, którego próżno szukać w prawosławiu. Tam ta sprawa zupełnie inaczej wygląda. Czym jest czyściec, do czego on służy?

KS. PROF. ROMAN ROGOWSKI: - Mówiąc o „czyśćcu”, czyli o purgatorium, jak to łacinnicy nazwali, dotykamy stanów ostatecznych i te stany ostateczne - niebo, piekło, czyściec - są najtrudniejszymi tajemnicami w religii chrześcijańskiej. Z bardzo prostej przyczyny - ponieważ one odbywają się już poza sferą życia. Tu przypomina mi się wypowiedź któregoś z filozofów chińskich - o śmierci i o życiu po śmierci może mówić tylko ten, kto już umarł. I jest w tym trochę prawdy. Niemniej jednak, objawienie chrześcijańskie próbuje przybliżyć trochę te misteria, chociażby misterium purgatorium. Na czym ono polega? Otóż najprawdopodobniej - mówię najprawdopodobniej - bo, jak mówił chiński filozof, trzeba umrzeć, żeby mieć absolutną pewność - najprawdopodobniej w momencie śmierci mamy trzy możliwości: piekło, niebo lub czyściec. Jeżeli jesteśmy w stanie miłości, czyli łaski uświęcającej, wtedy mamy niebo lub czyściec. Jeżeli śmierć nas zastanie w stanie braku tej miłości Boga, czyli braku łaski uświęcającej, to wtedy może nas spotkać piekło. Ale o piekle nie chciałbym w tej chwili mówić. Otóż czyściec - jeżeli w momencie śmierci, umieramy w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie miłości Boga, ale jednak na sumieniu własnym mamy pewne grzechowe zaległości, nie w postaci grzechów ciężkich, tylko w postaci grzechów powszednich, często nieodpokutowanych - to wtedy jesteśmy kierowani najprawdopodobniej do czyśćca. Czym jest czyściec? Pan słusznie zauważył, że jeśli chodzi o naszych braci prawosławnych zdania są szalenie podzielone. Gdy chodzi o naszych braci z Zachodu, czyli protestantów - to najczęściej nie uznają czyśćca. Natomiast chrześcijaństwo katolickie uczyniło z tej prawdy dwa dogmaty na Soborze Trydenckim, uroczyście określone jako De fide divina catholica definita. Są to takie prawdy wiary, w które katolik powinien wierzyć. Prawda pierwsza - czyściec istnieje, a prawda druga to, że żyjący na ziemi mogą pomagać tym, którzy są w czyśćcu.

- Czyściec więc daje jeszcze nadzieję na ostateczne zwrócenie się ku Bogu? Czy jest to miejsce, gdzie jeszcze można postawić kropkę nad „i”? Tu można wpaść w jakąś pułapkę, że coś jeszcze mogę zmienić - a może to nie jest pułapka, lecz chrześcijańska nadzieja?

- Otóż nie mogę zmienić. Moment śmierci jest momentem decydującym o zasłudze, czyli o przyjmowaniu różnych postaw wobec Boga i Jego przykazań. Natomiast to co zalega w mojej duszy, to co zalega we mnie w momencie śmierci, mogę odpokutować w jakiś sposób wymyślony przez Boga w czyśćcu albo mogę mieć jakąś taryfę ulgową ze względu na wstawiennictwo i modlitwy Kościoła, czyli ludzi żyjących. Tutaj odkrywa się wspaniała moim zdaniem rzecz - czyli wspólnota Kościoła. Wspólnota Kościoła nie tylko dotyczy doczesności, ale także dotyczy takich stanów już poza doczesnością - a przykładem tego jest właśnie purgatorium. W jakim sensie i w jakim stopniu możemy pomóc tym ludziom, którzy cierpią w czyśćcu, trudno powiedzieć. Wydaje mi się, że to należy zostawić Miłosierdziu Bożemu. Bo jedną z największych trudności, a nawet przeszkód w mówieniu o stanach ostatecznych jest fantazja. Fantazja ludzka, filozofowanie, które często nie ma żadnych podstaw w Objawieniu, jako Objawieniu powszechnym. Tu przy okazji muszę dodać, że chrześcijanina katolika obowiązują tylko prawdy objawione w objawieniu powszechnym. Natomiast nie obowiązują prawdy objawione w objawieniu prywatnym. One mogą być pomocne, mogą wskazywać na jakieś prawdy objawione powszechnie, ale one nie decydują właściwie o mojej wierze i o moich przekonaniach dotyczących chociażby stanów ostatecznych. Inaczej mówiąc, umierający człowiek, jeżeli umiera w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie miłości Bożej, ma dwie możliwości: niebo, jeżeli jest czysty jak łza, i purgatorium, jeżeli nie jest taki czysty jak łza, ale chce się oczyścić. W tym oczyszczeniu możemy mu pomóc, jest to drugi dogmat sformułowany przez Sobór Trydencki.

- To też kontynuacja tego, co wyznajemy w Credo: Wierzę w obcowanie świętych. Wspomniał ks. Profesor, że misterium czyśćca wiąże się z czymś takim jak kary, cierpienie, oczyszczenie...

- Jeśli chodzi o kary w czyśćcu, to jest też szalenie wielka tajemnica, ponieważ sformułowania w objawieniu powszechnym zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie są tak wieloznaczne, że trudno określić, o jaką karę chodzi. Niemniej jednak większość Ojców Kościoła i większość teologów utrzymuje, że w czyśćcu mogą być też kary fizyczne, uzależnione od grzechów, jakie popełnialiśmy, jakimi obrażaliśmy Boga za życia. Teraz jest problem. Jaka może być kara fizyczna, jeżeli w momencie śmierci ciało zostaje, a dusza wędruje przed oblicze Boga. Otóż zrodziła się hipoteza, ale to jest tylko hipoteza, że w momencie śmierci człowieka, gdy jego ciało doczesne idzie do grobu, jednocześnie już otrzymuje niejako ciało zmartwychwstałe i w tym ciele zmartwychwstałym może cierpieć męki fizyczne w piekle. Może też się cieszyć i radować radością w niebie, ale może też troszeczkę pocierpieć w czyśćcu. Jest to tylko hipoteza, która usiłuje ułatwić odpowiedź na bardzo trudne pytania. Jednak utrzymuje się ogólnie, że jakaś forma kary fizycznej w czyśćcu istnieje. Na czym ona polega, trudno powiedzieć.

- Wydaje się jednak, że największa karą czyśćcową jest niemożność trwania przed Bogiem, którego się już spotkało, a od którego człowiek zostaje odsunięty na czas oczyszczenia w czyśćcu. To jest często określane jako główna kara czyśćcowa.

- I słusznie. Człowiek z natury jest istotą religijną, bo wierzy albo w Boga albo w bożka. To uzasadniła już dawno szkoła Maxa Schelera. W związku z tym jego utajonym pragnieniem jest oglądanie Boga. I w momencie, kiedy znajduje się w czyśćcu to tego Boga ogląda, ale ogląda Go niejako za zasłoną, nie ma pełni radości, pełni zadowolenia z tego oglądu Boga. Dlatego jest dodatkowe cierpienie. Ta forma cierpienia może być o wiele cięższa aniżeli jakiekolwiek kary doczesne. Umierając w stanie łaski uświęcającej, czyli w stanie miłości Bożej, mamy możliwość dostania się albo do nieba albo do czyśćca, a jeżeli dostaniemy się do czyśćca, to mamy wielką nadzieję i to nadzieję absolutną, że kiedyś znajdziemy się w niebie. Myślę, że ta nadzieja stanowi największą wartość czyśćca, mianowicie, że w końcu kara się skończy i staniemy w obliczu Boga. To będzie radość wieczna.

- Co z tymi modlitwami za zmarłych, którzy już są w niebie?

- W ramach świętych obcowania, tej wspaniałej tajemnicy, każda nasza modlitwa ma swoją skuteczność i niekoniecznie musi trafiać tam, gdzie ją kierujemy. To znaczy: jeżeli jest ona potrzebna tam gdzie ją kierujemy, to ona tam dociera. Natomiast w sytuacji, kiedy te modlitwy czy wstawiennicze czyny są już nieuzasadnione, ponieważ ten ktoś jest już w niebie, wtedy z nich korzystają inni. A kto? Tylko Pan Bóg wie.

- W opowieści Jezusa o Łazarzu, który spoczywa na łonie Abrahama i bogaczu dzieli ich otchłań nie do przebycia. Mówiliśmy już, że nasze modlitwy mogą pomóc duszom czyśćcowym. Ale czy istnieje jakaś możliwość odwdzięczenia się tych osób?

- Jeśli chodzi o czyściec to istniałaby tylko jedna możliwość, mówię warunkowo, że istniałaby możliwość pomocy tym, którzy czekają na niebo w czyśćcu. Natomiast w momencie gdy taki zmarły znajdzie się w obliczu Boga w niebie, może w jakiś sposób się odwdzięczyć, wstawiać się za żyjącymi na ziemi w ramach świętych obcowania. W ogóle „świętych obcowanie” uważam za jedną z najpiękniejszych, jakkolwiek trochę zaniedbanych prawd w chrześcijaństwie katolickim. Natomiast istnieje jeszcze ciekawa hipoteza, że w momencie kiedy ten cierpiący w czyśćcu znajdzie się w niebie, ma szanse zapewnienia zbawienia komuś, kogo bardzo pokochał, a kto się za nim najbardziej wstawiał. Niezależnie od sytuacji moralnej tej osoby. Nawet jeżeli jest to grzesznik umierający w stanie grzechu śmiertelnego, to ta wszechmoc miłości jest tak wielka, że Bóg jako Bóg Miłosierny, zdecyduje się, żeby jednak tego grzesznika do siebie wziąć. Mnie się wydaje, że my w chrześcijaństwie zagubiliśmy jedną rzecz. Nie znaleźliśmy wspaniałego pięknego Imienia Bożego, które się łączy z Nowym i Starym Testamentem. Ze Starego Testamentu mamy piękne Imię Boże Jahweh - „Jestem, który Jestem”, ale w Nowym Testamencie w Pierwszym Liście św. Jana mamy „Bóg jest Miłością”. Jeśli połączymy te dwa zdania, to mamy najpiękniejsze, najwspanialsze imię Boga: Jestem, który jestem miłością. A ponieważ jest to miłość miłosierna, to dlatego możemy mieć nadzieję, że wszyscy znajdziemy się w niebie, niezależnie, czy po drodze będzie czyściec, czy nie. O tym mówi wielka hipoteza z pierwszych wieków, której ulegali nawet Ojcowie Kościoła, pisarze, Orygenes, czyli hipoteza apokatastazy. Mówi ona, że na końcu świata okaże się, że niebo jest pełne, a piekło jest puste. Tym bardziej, że niektórzy z filozofów i teologów podkreślają, że w końcu każdy potępiony jest przegraną Pana Boga.

Tagi:
wywiad modlitwa zagrożenia Dzień Zaduszny zabytki życie wieczne życie pozagrobowe czyściec zmarły sprawy ostateczne

Reklama

Rzecznicy Praw Dziecka na rzecz bezpieczeństwa dzieci w internecie

2019-09-27 10:18

Biuro Prasowe Rzecznika Praw Dziecka, maj / Belfast (KAI)

- Jedna trzecia użytkowników internetu na świecie to dzieci i młodzież. Internet pełni w ich życiu ogromną rolę, jest źródłem wiedzy, nowych znajomości i zabawy. Niestety również źródłem strachu, agresji i przemocy. Dlatego musimy zrobić wszystko, by zadbać o prawa dzieci w internecie, by stał się dla nich bezpieczny – takie zobowiązanie przyjmują na siebie uczestnicy trwającego w Belfaście 23. Zjazdu Generalnego ENOC (Europejskiej Sieci Rzeczników Praw Dzieci). Wśród nich jest Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak.

Monkey Business/Fotolia.com

„ENOC wzywa władze państw, regionalne i międzynarodowe władze i organizacje, decydentów, biznes i przemysł do dalszych wysiłków na rzecz realizacji praw dzieci w erze cyfrowej” – czytamy w oświadczeniu przygotowanym na zjazd rzeczników. Organizacja oczekuje, że władze Unii Europejskiej i państw członków UE będą przestrzegać praw dzieci zawartych w Konwencji ONZ o prawach dziecka oraz wytycznych Rady Europy dotyczących poszanowania, ochrony i realizacji praw dziecka w środowisku cyfrowym. Oznacza to m.in. ochronę dzieci przed cyberprzemocą, nieodpowiednimi do wieku treściami czy fałszywymi informacjami, zapewnienie im dostępu do internetu, dbanie o to, by mogły bezpiecznie i w pełni korzystać z zawartej w sieci wiedzy i rozrywki.

Wspólny raport opracowany na podstawie zaleceń poszczególnych rzeczników i ich młodych doradców trafi do Rady Europy, Komisarza Praw Człowieka Rady Europy i innych unijnych instytucji. Na podstawie tych rekomendacji m.in. mają być opracowane unijne dyrektywy w sprawie cyberedukacji.

Nad stworzeniem listy polskich postulatów pracowała grupa 14 młodych ludzi z Polski, działających w ramach sieci ENYA. Ich spotkania i warsztaty były organizowane w warszawskim Biurze Rzecznika Praw Dziecka Mikołaja Pawlaka.

- To dla mnie szczególnie ważne, że już w pierwszym roku mojej kadencji miałem okazję brać udział w spotkaniach i warsztatach polskiego zespołu ENYA, grupy młodzieżowych doradców Rzecznika Praw Dziecka i mogłem dowiedzieć się od nich, czego od nas, dorosłych, oczekują. Jakie działania powinniśmy podjąć, by uczynić wirtualny świat miejscem bezpiecznym. Podziwiam ich zaangażowanie i doceniam siłę głosu młodego pokolenia – podkreślał podczas zjazdu Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak. Przedstawicielka grupy młodzieżowych doradców Rzecznika Zuzanna Malinowska także uczestniczy w wydarzeniu.

ENYA to projekt uczestnictwa dzieci i młodzieży w działaniach na rzecz m.in. zapewnienia bezpieczeństwa i odpowiednich warunków rozwoju młodym ludziom w Europie. Jest on wspierany przez Europejską Sieć Rzeczników Praw Dziecka (ENOC). ENYA działa w duchu Konwencji o Prawach Dziecka i ma na celu umożliwienie dzieciom i młodzieży udziału w publicznej debacie. Tematem przewodnim tegorocznej edycji były prawa dziecka w środowisku cyfrowym.

ENOC (European Network of Ombudspersons for Children) to organizacja założona na spotkaniu w Trondheim w Norwegii w 1997 roku. Jej zadaniem jest promocja i ochrona praw dzieci, sformułowanych w Konwencji ONZ o Prawach Dziecka. Zrzesza niezależne instytucje narodowe, regionalne lub lokalne czuwające nad przestrzeganiem praw dziecka w państwach europejskich. Ich przedstawiciele spotykają się każdego roku w innym mieście. Polska jest członkiem ENOC od 2001 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Podajemy datę i miejsce beatyfikacji kard. Wyszyńskiego!

2019-10-21 13:06

Damian Krawczykowski/Niedziela

Kard. Kazimierz Nycz na specjalnie zwołanym briefingu poinformował o dacie i miejscu beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego.

Archiwum Instytutu Prymasa Wyszyńskiego
„Miłość jest niejako dowodem osobistym naszego pochodzenia z Boga-Miłości, jest znakiem rozpoznawczym naszego synostwa Bożego” – kard. Stefan Wyszyński

Briefing, na który zapraszał ks. Przemysław Śliwiński rzecznik prasowy Archidiecezji Warszawskiej rozpoczął się o godz. 13.00 w Sali Konferencyjnej Domu Arcybiskupów Warszawskich. Kard. Nycz ogłosił na nim, że beatyfikacja kard. Wyszyńskiego odbędzie się: 07.06.2020 r. w Warszawie na Placu Piłsudskiego.

Jego działanie i sposób bycia Kościołem, jego miłość do Kościoła i Matki Najświętszej, miłość do ojczyzny, jest aktualna i ponadczasowa. - mówił już przy okazji informacji o zakończeniu procesu beatyfikacyjnego kard. Nycz.


Logo beatyfikacyjne

Archidiecezja warszawska uruchomiła jednocześnie stronę internetową poświęconą uroczystości pod adresem Zobacz.

Jak dodał: Niektóre wymiary jego osobowości i świętości, może mniej znane ale wydobyte w Positio, są bardzo aktualne także dziś. Chciałbym podkreślić bardzo mocno jego miłość do wszystkich, aż do miłości nieprzyjaciół. To był prymas, biskup, ksiądz, człowiek, który na serio brał Ewangelię i współcześnie dziś bardzo wiele od niego możemy się nauczyć, zwłaszcza kiedy przychodzi nam pokusa etykietowania i dzielenia w duchu dobry - zły. Bo w tym jesteśmy dość dobrzy. Natomiast trzeba wczytać się w Prymasa i zobaczyć, co on mówił wtedy, kiedy naprawdę miał wokół siebie ludzi, którzy wcale nie byli mu życzliwi, byli jego prześladowcami, wrogami, więzili go, ale nigdy nienawistnego słowa do nich i o nich nie mówił.

Proces beatyfikacyjny Prymasa Tysiąclecia na etapie diecezjalnym rozpoczął się 20 maja 1989 r. a zakończył 6 lutego 2001 r. Watykańska część procesu beatyfikacyjnego rozpoczęła się 7 czerwca 2001 r. oficjalnym otwarciem akt beatyfikacyjnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Modlitewne popołudnie u św. Barbary w Wieluniu

2019-10-22 21:49

Zofia Białas

22 października w parafii św. Barbary w Wieluniu stał się dniem szczególnym. W tym dniu zbiegły się tu trzy ważne ewangelizacyjne wydarzenia: Różaniec Święty dla dzieci, wspomnienie św. Jana Pawła II i inauguracji jego pontyfikatu oraz comiesięczne nabożeństwo i Eucharystia ku czci św. Rity.

Zofia Białas

Wszystkim modlitwom towarzyszyły Relikwie św. Rity i św. Jana Pawła II oraz wiele róż, w tym jeden bukiet szczególny - bukiet wdzięczności dla św. Rity od młodej matki za cud narodzenia dziecka i decyzji narzeczonego o zawarciu sakramentalnego małżeństwa.

Nabożeństwo różańcowe dla dzieci zakończyło się mini sprawdzianem wiadomości na temat tajemnic światła. Pomocą były piękne ilustracje ze scenami chrztu w Jordanie, cudu w Kanie, nauczania Pana Jezusa, przemienienia na Górze Tabor i ustanowienia Eucharystii. Mini sprawdzian przeprowadziła jedna z matek, która przed każdą tajemnicą czytała proste rozważania wyjaśniające tajemnice życia Jezusa i Jego Matki.

Tuż po Różańcu rozpoczęło się nabożeństwo do św. Rity połączone Litanią, koronką, prośbami i podziękowaniami. Było to już 10. Nabożeństwo w tym roku i 11. od chwili uroczystego wprowadzenia Jej Relikwii do kościoła w grudniu 2018 roku.

Ilość wiernych na nabożeństwie i Eucharystii ku Jej czci z miesiąca na miesiąc jest coraz większa. Coraz więcej czcicieli świętej od spraw beznadziejnych przybywa z różami, które po Eucharystii są uroczyście poświęcane.

Coraz więcej czcicieli świętej Rity zabiera do domów książeczki z modlitwami na każdy miesiąc i coraz więcej z nich wie, że trzeba mieć silną wiarę, modlić się sercem i być w modlitwie wytrwałym, bo tylko taką ufną modlitwę święta zaniesie przed Boży tron.

Eucharystia zakończyła się błogosławieństwem relikwiami św. Jana Pawła II i ucałowaniem Relikwii świętej Rity.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem