Reklama

Jestem od poczęcia

Mężczyźni św. Józefa

2012-11-02 07:54

Z Robertem Golejem ze Wspólnoty św. Józefa we Wrocławiu rozmawia Marta Wilczyńska
Edycja wrocławska 45/2012, str. 4

Krzysztof Kunert

Ulicami Wrocławia przeszło 21 października kilkuset mężczyzn, dając tym samym świadectwo wiary w Boga, a także wskazując na właściwy model mężczyzny. Jednym ze sposobów kontynuacji aktywizacji mężczyzn w Kościele jest działająca we Wrocławiu Wspólnota Mężczyzn św. Józefa.

MARTA WILCZYŃSKA: - Skąd pomysł na to, by zaangażować się we Wspólnotę?

ROBERT GOLEJ, Wspólnota Mężczyzn św. Józefa we Wrocławiu: - Jezus mówił: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię. Jeżeli odczytujemy Ewangelię na serio i jej zasady wprowadzamy w życie, musimy te słowa we właściwy sposób realizować. Możliwość wpływania na otaczającą nas rzeczywistość wymaga odkrycia nowej tożsamości nadanej w Chrystusie, tego, co to dla nas oznacza, do czego prowadzi i zobowiązuje. W przypadku budowy wspólnoty MSJ motywacją pozytywną było pragnienie pogłębienia zrozumienia swojej tożsamości, zawarcie męskich przyjaźni, realizacja wspólnych zadań. Negatywna motywacja to ścigające nas zdegenerowane modele męskości, których fundamentem jest zaspokajanie swoich potrzeb i rozbuchanego ego, ale również sposoby myślenia odcinające się od zależności od Boga i od innych. Z jednej strony przeciwstawiamy się grzechowi, by nie miotały nami drugorzędne sprawy, z drugiej strony potrzebujemy swoje pojmowanie rzeczywistości ukorzenić w Bogu. Kolejnym czynnikiem, jaki popycha do organizacji takiej grupy, jest obserwacja osamotnienia mężczyzn i ich zmęczenia wymaganiami, jakie sami na siebie ponakładali.

- Co Panu osobiście daje Wspólnota?

- Odpowiadając na to pytanie, chciałbym zaczerpnąć z ks. Blachnickiego, który mówi o trzech pojęciach nowy człowiek, nowa wspólnota, nowa kultura. Potrzebujemy ciągłego odnawiania naszego Nowego Człowieka. Nowy Człowiek zwrócony do Boga, zaczyna szukać relacji, ponieważ jego Nowe Życie prowadzone z Bogiem zwraca go do innych, rodząc wspólnotę. Kolejnym pojęciem jest Nowa Kultura, czyli zaangażowanie Nowego Człowieka dla przekształcania, budowania lepszego świata. Mężczyźni św. Józefa starają się podejmować te wyzwania. Po pierwsze pielęgnując życie Boże w nas przez formację, lekturę Słowa Bożego, modlitwę. Budujemy męskie braterskie relacje, oparte na Bogu, szacunku dla wszystkich, pochylaniu się nad problemami innych. Wspólnota Braci daje możliwość mówienia o swoich zmaganiach, bieżącej sytuacji, decyzjach. Pozwala zobaczyć, że inni też mają problemy i przechodzą przez nie. Przez ich świadectwo i Słowo Boże Bóg pozwala nam zobaczyć te sytuacje w nowym świetle. Ponadto jako mężczyźni czujemy się szczególnie odpowiedzialni za kształtowanie świata. Chcemy nie tylko mówić o Królestwie Bożym, ale urzeczywistniać je.

- Czy bycia prawdziwym mężczyzną - mężem, ojcem - trzeba się uczyć?

- To pytanie tak naprawdę dotyczy wzorców. Współczesny świat oferuje nam wielką rozmaitość modelów mężczyzny. Wielu z nas ich nie miało. Zatem stoimy w trudnej sytuacji konieczności budowania wzorców, nie mając się do czego odnieść. Kolejnym wyzwaniem jest wzięcie odpowiedzialności za osobisty rozwój duchowy. Musimy tu uważać na napięcie: czy chcę realizować siebie, chcąc być doskonałym mężczyzną, mężem, ojcem, nakładając na siebie setki zasad i praw, które mają mnie doprowadzić do doskonałości? Czy chcę umrzeć dla siebie i przyjąć nowe życie w Chrystusie? Nie oznacza to braku konieczności formowania swojego myślenia. Przyjęcie zbawienia prowadzi nas do odkrywania Bożych zasad, które stosowane przez nas stają się ciałem w nas, w naszych rodzinach, zakładach pracy i społeczeństwie. Widząc presję innych modeli życia, światopoglądów, widzimy konieczność odnawiania swojego myślenia, poddawania go Bogu, szukania już nie tylko odwrócenia się od grzechu ale zwrócenia się ku Bogu. Jeżeli tak rozumiemy słowo uczyć się, to tak, trzeba się uczyć.

Tagi:
wywiad wspólnota

W rytmie młodych serc

2018-02-21 10:32

Beata Włoga
Niedziela Ogólnopolska 8/2018, str. 22-23

Marta i Darek Madejscy są laureatami konkursu na piosenkę roku formacyjnego 2018/2019 Ruchu Światło-Życie. Mieszkają w Częstochowie, od lat są związani z oazą, dziś działają w Domowym Kościele

Archiwum „Aspektów”Archiwum rodzinne Marty i Dariusza Madejskich
Bez muzyki na chwałę Pana Marta i Darek nie umieliby żyć.

Marta pracuje w Zespole Szkół Muzycznych im. M. J. Żebrowskiego w Częstochowie i bynajmniej nie uczy muzycznych przedmiotów – z wykształcenia jest filologiem angielskim i uczy tego języka. Jej pasją jest śpiewanie, dlatego wciąż szlifuje muzyczny warsztat. Ukończyła podyplomowe studium emisji głosu, a obecnie pogłębia wiedzę w Centrum Szkolenia Muzyków i Liderów Uwielbienia, śpiewa też w zespole ewangelizacyjnym 77FM Formacja z Mocą.

Darek pracuje w impresariacie Filharmonii Częstochowskiej. Ukończył Wydział Muzyczny Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, muzykoterapię we Wrocławiu, liczne szkolenia i kursy. Najbardziej ukochał dyrygenturę, prowadzi chór w parafii pw. św. Jana Kantego w Częstochowie; angażuje się w muzyczne projekty w mieście, m.in. Zaduszki Artystyczne czy koncert na Boże Ciało.

Młodość

Marta i Darek z niecierpliwością czekali na ogłoszenie tematu, myśli przewodniej na rok formacyjny 2018/2019 w Ruchu. Hasło „Młodzi w Kościele” nawiązuje do tematu synodu biskupów „Młodzież, wiara i rozeznanie powołania”. Ich piosenka nosi tytuł „Młode serca”. Pierwszy raz zostanie publicznie zaprezentowana podczas Kongregacji Odpowiedzialnych Ruchu Światło-Życie 24 lutego br. na Jasnej Górze.

– Jak definiujecie młodość? – pytam. – Od siedmiu lat jesteśmy w Domowym Kościele – odpowiada Darek. – Czujemy się młodzi, ale myśląc o piosence, nie chcieliśmy w niej nikogo pominąć. Może łatwo napisać piosenkę o młodych, ale trudniej pisać o tych młodych, którzy mają już rodziny, dzieci, czują się zmęczeni życiem, problemami, codziennością. W tekście chcieliśmy zawrzeć uniwersalne podejście do młodości, niekoniecznie związanej z wiekiem, poczuciem przynależności do jakiejś grupy. Chcieliśmy pokazać młodość, którą daje Bóg, młodość serca – wyjaśnia, a Marta zapewnia, że właśnie o tym jest piosenka. I tak też pojmują młodość. – Piosenka mówi o nas, o tych, którzy są w Ruchu Światło-Życie i w Domowym Kościele, którzy nie są już pierwszej młodości, ale chcą ją wciąż odkrywać. Mnie temat „Młodzi w Kościele” od razu skojarzył się ze Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie i z papieżem Franciszkiem. Zbiegło się to z kryzysowym momentem mojego życia. Myślałam sobie, że już jestem za stara, żeby coś zrobić, że latka lecą – to był dla mnie czas zmagania się ze swoim wiekiem. Przypominałam sobie swoją młodość i ŚDM 2000, kiedy to tak naprawdę byłam o połowę młodsza niż teraz. Właśnie w czasie tego kryzysu usłyszałam papieża Franciszka, słowa, że należy wstać z kanapy, że trzeba włożyć buty i wyjść, że trzeba to robić w każdym czasie i wieku. Bardzo to do mnie przemówiło – mówi ze wzruszeniem Marta.

– Chcieliśmy w piosence zawrzeć to, co do nas przemówiło podczas ŚDM – tłumaczy Darek – i to, co wynika z naszego doświadczenia bycia animatorami. Chcieliśmy pokazać ewangelicznego bogatego młodzieńca, młodą osobę, która szuka czegoś w swoim życiu, a która już dużo ma, podobnie jak dzisiejsza młodzież. Marta jest przekonana, że współczesnym młodym ludziom tak naprawdę niewiele w życiu brakuje. – Ale wątpliwości, jak żyć, wciąż są – mówi Darek. – Pytania zawsze się pojawiają i chcieliśmy podpowiedzieć, gdzie tych odpowiedzi młodzi mają szukać. A starszym dodać otuchy, że nigdy nie jest za późno, żeby być i działać.

Misja i pasja

– W młodym wieku okazje do działania zdarzają się same – podkreśla Darek. – Na hasło: „trzeba pomóc” pomagało się, nikt się nie zastanawiał, że czasem trzeba spędzić całą niedzielę w kościele. Była potrzeba, więc się grało – wspomina. – Z wiekiem swoje działania się racjonalizuje: tu może nie trzeba, tu może nie warto, a co z tego będę mieć, dochodzą też nowe obowiązki.

– Nasuwają się pytania: Czy to jest ważne? Czy to komuś jest potrzebne? – mówi Marta. – Choćby to, że np. napiszę piosenkę, że gdzieś pójdę i zaśpiewam, zwłaszcza że jest dużo codziennych obowiązków. Rozmawiam ze znajomymi z pracy, którzy mają rozmaite problemy i zastanawiam się, jaką wartość ma służba dorosłych w Kościele. Za chwilę sama sobie odpowiada: – Wydaje mi się, że kiedy spotyka się Jezusa, jak się jest z Nim w relacji, to On nas przemienia. On sprawia, że chcemy działać, sprawia, że to wszystko się dzieje – przyznaje poruszona. – Same w sobie te działania mogą zmęczyć: aktywność, granie koncertów, warsztaty, posługa też. Gdyby się skupić tylko na działaniu, odkryjemy, że to może prowadzić do frustracji, po ludzku będzie męczące i zrodzi się pytanie: Dlaczego ja mam to robić? Ale kiedy odkrywam osobiście, że jest to dar, coś, co mnie trzyma w jedności z Bogiem oraz pomaga innym nawiązać relację z Bogiem, inaczej przeżywam taką posługę.

Bilans jest taki: bez muzyki na chwałę Pana nie umieliby żyć. To jest ich pasja i misja w Kościele. Marta: – Nie wyobrażam sobie śpiewania świeckich piosenek. Mam wrażenie, że kiedy śpiewam dla Boga, to coś dobrego dzieje się z moim głosem. Gdy śpiewam cokolwiek, wydaje mi się, że to jest płaskie, szare i bez sensu, nie daje satysfakcji, nie porusza tak jak śpiewanie dla Pana.

Tworzenie

Marta pisze dużo utworów, kilka napisała dla zespołu 77FM. – Tak naprawdę wciąż się tego uczę, natomiast zawsze jest to modlitwa, która wychodzi ze mnie. Niektórzy się śmieją, gdy mówię, że chodzę po pokoju i śpiewam, ale tak właśnie powstają piosenki, że najpierw są modlitwą. Nie bardzo potrafię je zapisać, w tym pomaga mi Darek, chociaż uczę się sama to robić – mówi Marta. Ona lubi muzykę rozrywkową, Darek zaś woli tę liturgiczną, wielogłosową, chóralną. Do tej pory tworzyli osobno. „Młode serca” to ich drugi wspólny projekt. Kilka lat temu razem z ks. Romanem Ceglarkiem napisali kilka piosenek dla dzieci z okazji I Komunii św. Tym razem od początku było to wspólne tworzenie, pełna współpraca.

– W życiu z nikim mi się tak dobrze nie współpracowało jak z Darkiem – opowiada Marta. – Jest między nami luz, możemy śmiało powiedzieć sobie, co nam nie pasuje, w pełni akceptujemy krytykę. Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że mogliśmy razem stworzyć tę piosenkę, a że wygraliśmy konkurs, to dla nas ogromne wyróżnienie. Najbardziej jesteśmy zachwyceni procesem tworzenia, to nas jeszcze mocniej do siebie zbliżyło! Już myślimy, żeby napisać coś nowego – zdradza.

Pragnienie stworzenia piosenki pojawiło się wcześnie, ale nie było konkretów, Marta i Darek wiedzieli tylko, że chcą ją oprzeć na tekstach Ojca Świętego skierowanych do młodych podczas ŚDM. Wertowali przemówienia, czytali, odsłuchiwali. Powstawanie piosenki splotło się z chorobą Darka. Kiedy umawiam się z państwem Madejskimi na rozmowę, Darek proponuje spotkanie u nich w domu, tłumaczy, że jest na zwolnieniu lekarskim. Tylko wcześniejsze wyjaśnienie i chustka na głowie zdradzają chorobę, której w żaden sposób nie da się odczytać z pogodnej twarzy mojego rozmówcy. Wątek choroby nie jest w tej historii bez znaczenia...

– Pierwsza inspiracja, zachwyt, który miałem, refren tej piosenki, melodia i słowa przyszły do mnie, kiedy czekałem na szpitalnym korytarzu na badania – opowiada Darek. – Trochę z nudów – tam trzeba swoje odczekać – przeglądałem te teksty i zrodziły się wówczas melodia i słowa, szybko nagrałem je na dyktafon, żeby nie uciekły. Miałem poczucie, że to nie do końca jest moje, że to coś więcej niż tylko nasz – dwojga ludzi – projekt. To wrażenie miałem później wielokrotnie, bardzo często przynosiło ono ulgę w zmaganiach z chorobą.

– Piosenka powstawała długo, nie było czasu, by ją skończyć. Przyszedł grudzień, w szkole to intensywny czas, w parafii próby kolęd, jasełka, zostawiliśmy więc pisanie – opowiada Marta. – W grudniu też dowiedzieliśmy się, że Darek jest chory. Czułam, że to jest ważne, by wrócić do piosenki, ale przeżywaliśmy różne etapy, łącznie z tym, że uważaliśmy, iż nie zdążymy. Wtedy mówiliśmy sobie: może za rok znów spróbujemy, zaczniemy wcześniej, teraz odpuszczamy, ale nie dawało nam to spokoju.

Darek: – Czułem, że Pan Bóg się upomina: Jak zaczęliście, to skończcie, bądźcie wierni w małych rzeczach. Materiały wysłaliśmy w ostatnim dniu zgłoszeń, rano jeszcze kończyliśmy pisać nuty, nanosiliśmy ostatnie poprawki. W nocy po koncercie kolęd poprosiliśmy naszych znajomych o nagranie demo.

Aranżacja

– Kiedy już się dowiedzieliśmy, że nasz utwór został piosenką roku, poprosiliśmy o pomoc ks. Tomka Turczyna, z którym przyjaźnimy się od czasów oazy – mówi Marta (grają razem w zespole 77FM). Ks. Tomek ma niesamowity zmysł aranżacyjny, sam jest autorem wielu piosenek, zrobił świetną robotę. Pierwsze jego skojarzenie było takie, że skoro tekst jest o młodych sercach, to powinno być nagrane w rytmie bicia serca. Instrumenty napisał w jedno popołudnie. – Trafił w nasze gusta, wniósł dużo życia. Jest instrumentalistą, pracuje z młodymi, a więc wie, co do nich przemawia. Piosenkę powierzyliśmy w dobre ręce. Do tego doszła ogromna praca naszych przyjaciół przy nagraniu – mówią zgodnie Marta i Darek. I podkreślają: – To był kolejny znak, że to nie jest tylko nasza piosenka, coś dobrego się z nią działo poza naszym udziałem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Rocznica objawienia obrazu „Jezu, ufam Tobie”

2018-02-22 12:14

Agnieszka Bugała

S. Faustyna przyjeżdża do domu w Płocku w maju, lub w czerwcu 1930 r. Rok później 22 lutego 1931r. widzi Pana Jezusa i notuje w „Dzienniczku”:

pl.wikipedia.org
Eugeniusz Kazimirowski, Jezu ufam Tobie, 1934


„Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. (…) Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie” (Dz. 47).

Ale dopiero 2 stycznia 1934r. w Wilnie rozpoczyna się malowanie obrazu wg instrukcji przekazanej Świętej przez samego Jezusa. W tym dniu s. Faustyna pierwszy raz udaje się do malarza Eugeniusza Kazimirowskiego, który ma malować obraz Miłosierdzia Bożego. W czerwcu, gdy obraz jest ukończony, Siostra Faustyna płacze, że Pan Jezus nie jest tak piękny, jak Go widziała…

Dziś, 22 lutego 2018 r. mija 87 lat od chwili, gdy Pan Jezus poprosił s. Faustynę o namalowanie obrazu. Wiele kościołów szczególnie dziś zaprasza na Koronkę do Bożego Miłosierdzia o godz. 15.00.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Mieszkańcy Warszawy modlili się w intencji zmarłych bezdomnych

2018-02-25 09:33

abd / Warszawa (KAI)

Z inicjatywy Wspólnoty Sant'Egidio, w warszawskim kościele pw. św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Warszawie odprawiona została doroczna Msza św. w intencji zmarłych bezdomnych. We wspólnej modlitwie wzięli udział podopieczni i przyjaciele wspólnoty oraz mieszkańcy Warszawy.

Archiwum Straży Miejskiej

- Bóg nie chce ofiary ludzi, którzy cierpią ze względu na nasze grzech, na nasze niezrozumienie i znajdują się w tragicznych, dramatycznych okolicznościach życia, które nie raz uwłaczają ludzkiej godności. Jest to zaproszenie do nas wszystkich, abyśmy umieli górę ludzkiego cierpienia, górę ludzkiej ofiary zamienić na górę miłości. To jest coś wielkiego, to jest nasza misja, którą każdy z nas, jako chrześcijanin powinien wypełniać na swój możliwy sposób - mówił w homilii o. Konrad Keler SVD, nawiązując do biblijnego czytania o ofierze Abrahama na Górze Moria. Werbista, który koncelebrował Mszę św. wspólnie z proboszczem warszawskiej parafii, ks. Mirosławem Kreczmańskim, dziękował wspólnocie Sant'Egidio za troskę o najbardziej potrzebujących i zachęcał do podejmowania działań, które mogą pomoc im dostrzec w świecie oblicze miłującego Boga.

"Nie trzeba nadzwyczajności, ale umieć się przybliżyć do tych ludzi i uznać, że sa naszymi braćmi i siostrami (...) Oby było jak najwięcej takich ludzi, którzy łączą się w duchu Jezusa, w duchu Wspólnoty Sant'Egidio, wychodząc naprzeciw z pomocą" - zachęcał kapłan, przypominając, że gest życzliwości ma moc przemiany świata i przybliżenia człowieka do świętości. Zwrócił też uwagę, że do tej troski zobowiązani są nie tylko pojedyncze osoby, ale wspólnota, jaką tworzą chrześcijanie.

Modląc się za żywych i zmarłych podopiecznych i przyjaciół, członkowie Wspólnoty Sant'Egidio przypominali, że osoby te są często ofiarami nie tylko ubóstwa materialnego, ale przede wszystkim ludzkiej obojętności. "ten, kto żyje na ulicy, rzadko nazywany jest po imieniu, i każdego dnia staje się coraz bardziej anonimowy. Pamięć o tych osobach, ich imionach i twarzach jest wyrazem naszej przyjaźni. wierzymy, że Bóg zna po imieniu każdego człowieka" - napisali członkowie Wspólnoty Sant'Egidio w krótkim wprowadzeniu do sobotniej modlitwy, w którym wymienili także imiona i krótkie historie kilkorga spośród zmarłych przyjaciół.

Tradycja wspólnej modlitwy w intencji osób bezdomnych narodziła się 35 lat temu w rzymskiej Wspólnocie Sant’Egidio. Stało się to po śmierci Modesty Valenti, która zmarła 31 stycznia 1983 roku w okolicach dworca Termini po tym jak obsługa karetki odmówiła zabrania jej do szpitala, bo była brudna. W Warszawie pierwsza Msza Święta za zmarłych bezdomnych odprawiona została kilka lat temu, po śmierci Jarka, jednego z pierwszych przyjaciół wspólnoty. W tym roku Eucharystie w tej intencji przygotowały również Wspólnoty Sant’Egidio w Poznaniu i Krakowie.

Wspólnota Sant’Egidio, która właśnie świętuje swoje pięćdziesięciolecie, powstała w 1968 r. w Rzymie z inicjatywy grupy licealistów z Andreą Riccardim na czele. Dziś należy do niej ponad 65 tys. osób w 73 krajach świata. Poza pomocą bezdomnym, wspiera także dzieci ulicy, osoby starsze, chorych, więźniów, uchodźców oraz angażuje się w inicjatywy na rzecz pokoju. W Warszawie Wspólnota działa od 10 lat. Jej członkowie spotykają się z bezdomnymi na cotygodniowych „kolacjach na ulicy”, odwiedzają ich na peryferiach miasta oraz prowadzą „Szafę Przyjaciół” – magazyn z ubraniami dla potrzebujących.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem