Reklama

W 5. rocznicę ustanowienia metropolii łódzkiej

Diecezja Łowicka bogata historią

2012-11-19 12:00

Ks. Waldemar Kulbat
Edycja łódzka 12/2009

25 marca 2004 r. Ojciec Święty Jan Paweł II ustanowił metropolię łódzką i podniósł abp. Władysława Ziółka do godności metropolity łódzkiego. Do nowo utworzonej metropolii została włączona diecezja łowicka. Obecna piąta rocznica jest okazją, by przedstawić naszym Czytelnikom różne aspekty tak bliskiej nam diecezji

Malowniczo usytuowana w geograficznym centrum Polski diecezja łowicka rozciąga się na obszarze 5800 km kw. Jej teren zamieszkuje 606 tys. mieszkańców. Diecezja łowicka obejmuje 163 parafie (21 dekanatów). Historia Łowicza sięga XII wieku. W 1335 r. rozpoczęto tu budowę zamku, który stał się rezydencją arcybiskupów gnieźnieńskich. Znaczenie tego miasta związane było również z funkcją Prymasa - Interreksa zwołującego sejmy elekcyjne i kierującego wyborem nowego króla. Na dwór arcybiskupów przybywali królowie, posłowie, nuncjusze i możni tego świata. W okresie renesansu dwór prymasowski w Łowiczu był wybitnym ośrodkiem myśli humanistycznej. Czynna była również drukarnia. Działały w Łowiczu bractwa - np. kurkowe i literackie. Około 1433 r. w Łowiczu powstała filia Akademii Krakowskiej, a w 1700 r. z inicjatywy prymasa Michała Radziejowskiego zostało utworzone seminarium duchowne. Arcybiskupi starali się o rozwój gospodarczy i artystyczny miasta.
Najcenniejszym obiektem Łowicza jest dawna kolegiata, a obecnie katedra. Jej początki sięgają XI wieku. W skarbcu katedry przechowywane są przedmioty ofiarowane świątyni przez dostojników kościelnych i świeckich. W kapitulnej bibliotece znajdują się rękopisy, inkunabuły i starodruki. Sama świątynia jest nekropolią dwunastu prymasów i innych znakomitych duchownych.
25 marca 1992 r. papież Jan Paweł II bullą „Totus Tuus Poloniae populus” ustanowił Diecezję Łowicką, prymasowską kolegiatę podniósł do godności katedry.
W skład nowej diecezji obok dawnego Księstwa Łowickiego weszły: Ziemia Sochaczewska, Ziemia Rawska, Kutnowska. Trzon diecezji stanowią parafie znajdujące się w zachodniej części byłej archidiecezji warszawskiej, do nich w ramach reorganizacji zostały dołączone parafie z diecezji łódzkiej i płockiej. Najstarszym kościołem diecezji jest romański kościółek św. Idziego w Inowłodzu, ufundowany przez Władysława Hermana.
Pierwszym Biskupem Łowickim został ks. Alojzy Orszulik SAC. Jan Paweł II mianował go biskupem tytularnym Vissalsy i pomocniczym w diecezji siedleckiej 8 września 1989 r. Konsekrowany 8 grudnia 1989 r. w katedrze w Siedlcach. Biskupem łowickim mianowany 25 marca 1992 r. W roku 2004 przeszedł na emeryturę. Jego zawołanie biskupie: „Christo in aliis servire”. Z chwilą ogłoszenia dekretu „Totus Tuus Poloniae populus” pierwszy biskup łowicki zaczął organizować życie nowej diecezji. Erygował: Wyższe Seminarium Duchowne, Caritas, Kolegium Teologiczne Diecezji Łowickiej, Radio Victoria, Dom Kapłana Seniora, Sąd Biskupi.
Najważniejszym wydarzeniem w życiu młodej diecezji była VII pielgrzymka papieża Jana Pawła II do Ojczyzny i do Łowicza. Papież 14 czerwca 1999 r. nawiedził katedrę i „sua voce” nadał jej tytuł bazyliki mniejszej. Dla zgromadzonej kilkusettysięcznej rzeszy wiernych celebrował na Błoniach Łowickich Mszę św. W pierwszą rocznicę tej pielgrzymki staraniem Biskupa stanął na rynku łowickim monumentalny pomnik Jana Pawła II. 31 maja 1992 r. został powołany do życia Caritas.
Historia pierwszego Seminarium Duchownego w Łowiczu sięga roku 1700. Powstało ono dzięki kard. Michałowi Radziejowskiemu, a prowadzili je Misjonarze św. Wincentego á Paulo. W roku 1820, po reorganizacji polskich diecezji seminarium z Łowicza zostało przeniesione do Warszawy. W 1865 r. opustoszały gmach seminarium został zabrany przez władze carskie w ramach represji po powstaniu styczniowym.
Od samego początku pierwszy biskup łowicki wyrażał pragnienie, aby nowa diecezja posiadała własne Wyższe Seminarium Duchowne. Dekret erekcyjny został wydany 8 września 1992 r. Pierwszy rok akademicki 1994-1995 w wyremontowanym i odnowionym budynku, z dobudowaną nową kaplicą i aulą rozpoczęło 88 kleryków. Od 1994 r. mury Wyższego Seminarium Duchownego w Łowiczu opuściło ponad stu kapłanów, którzy obecnie posługują w diecezji łowickiej lub podjęli dalsze specjalistyczne studia w kraju i za granicą.
Księgarnia Diecezjalna w Łowiczu została powołana na podstawie Dekretu bp. Alojzego Orszulika 21 października 1997 r. Wielkie znaczenie dla życia religijnego diecezji ma Radio Victoria, które jest słuchane przez większość mieszkańców diecezji łowickiej.
Obecnym Ordynariuszem jest ks. prof. bp Andrzej Franciszek Dziuba. Mianowany biskupem łowickim 27 marca 2004 r. Konsekrowany 22 maja 2004 r. w bazylice katedralnej w Łowiczu. Jest on Przewodniczącym Rady Naukowej Konferencji Episkopatu Polski - od 14 marca 2007 r. Jego zawołanie biskupie brzmi: „Soli Deo” (Samemu Bogu).
Funkcję biskupa pomocniczego od początku ustanowienia diecezji pełni bp Józef Zawitkowski, muzykolog, wybitny kaznodzieja i poeta. Mianowany biskupem pomocniczym w archidiecezji warszawskiej 26 maja 1990 r. Sakrę biskupią otrzymał 9 czerwca 1990 r. w Łowiczu. Mianowany biskupem pomocniczym dla nowo utworzonej diecezji łowickiej w dniu 25 marca 1992 r. Jego zawołanie biskupie to: „Servus et filius ancillae”.
Prawno-kanoniczna więź obu diecezji stanowiących metropolię jest podtrzymywana i ubogacana przez osobiste relacje biskupów obu diecezji, którzy biorą udział w ważnych uroczystościach, oraz kapłanów, zwłaszcza księży wykładowców.

Patronka diecezji: św. Wiktoria
Współpatron: o. Honorat Koźmiński, Kapucyn

Sanktuaria diecezjalne:

Miedniewice - sanktuarium
Świętej Rodziny, wizerunek z 1674, koronowany 6 czerwca 1767 r. przez bp. Ignacego Krasickiego.
Głogowiec - XVII-wieczna kopia obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, obraz koronowany 14 września 1975 r. przez Stefana Kardynała Wyszyńskiego.
Szymanów - figura Matki Bożej Niepokalanej (Matka Boża Jazłowiecka), koronowana 9 lipca 1939 r. przez Augusta Kardynała Hlonda.
Biała Rawska - obraz Matki Bożej Miłosiernej, koronowany 12 czerwca 2000 r. przez Józefa Kardynała Glempa i bp. Alojzego Orszulika.
Domaniewice - obraz Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych i Matki Pięknej Miłości, koronowany
8 września 2000 r. przez nuncjusza apostolskiego, abp. Józefa Kowalczyka i bp. Alojzego Orszulika

Reklama

Błogosławieni diecezji łowickiej:

bł. Bolesława Maria Lament (1862-1946)
bł. Franciszka Siedliska (1842-1902)
bł. Matka Marcelina Darowska (1827-1911)
bł. Stanisław Papczyński (1631-1701)
bł. ks. Michał Woźniak (1875-1942)
bł. ks. Michał Oziębłowski (1900-1942)
bł. ks. Franciszek Drzewiecki (1908-1942)
bł. o. Florian Stępniak (1912-1942)

Z diecezją łowicką związani byli:
św. Maksymilian Maria Kolbe (1894 -1941)
oraz św. Urszula Ledóchowska (1865-1939)

Kopalnia złota

2019-10-08 14:18

Ks. Tomasz Jaklewicz
Niedziela Ogólnopolska 41/2019, str. 16-17

Zmienia się rola Dni Papieskich. Za życia Jana Pawła II były okazją do wyrażenia mu wdzięczności. Dziś przypominają jego osobę i dziedzictwo, które pozostawił. Zwłaszcza nam, Polakom, nie wolno o nim zapomnieć

Biały Kruk/Adam Bujak, Arturo Mari

Im więcej upływa czasu od jego śmierci, tym bardziej go brakuje. Śmiem twierdzić, że nie jest to tylko moje odczucie. I nie jest to tylko zwykła nostalgia. W czasach płynnej nowoczesności, był skałą, punktem odniesienia, kompasem. Dawał poczucie bezpieczeństwa. Inspirował, dawał nadzieję, dodawał skrzydeł. Był ojcem, przy którym zwłaszcza my, Polacy, czuliśmy się zjednoczeni wokół Jezusa. Czuliśmy się Kościołem. Brakuje go, ale przecież jest z nami – w innym wymiarze. Oręduje za nami w niebie i mówi nadal przez swoje teksty.

Pokolenie tegorocznych maturzystów nie zna już Jana Pawła II. Nie mogą go pamiętać. Karol Wojtyła to dla nich historia. Do naszego pokolenia, które miało łaskę żyć w czasach Papieża Polaka, należy obowiązek nie tylko zachowania pamięci o jego osobie, ale i twórczego przekazania tego daru, którym był, kolejnym pokoleniom. Święci się nie starzeją. Prawda o świętych obcowaniu mówi, że oni wciąż żyją w Kościele. W przyszłym roku będziemy obchodzić setną rocznicę jego urodzin. To świetna okazja, aby powrócić do jego słów, odczytać je z dzisiejszej perspektywy. Ojciec Maciej Zięba, dominikanin, porównał niedawno nauczanie Jana Pawła II do „odkrywkowej kopalni złota”. Co z tej kopalni złota powinniśmy wydobyć na Dzień Papieski AD 2019? Tegoroczne hasło to tytuł książki Jana Pawła II, w której z okazji 45-lecia sakry biskupiej opowiedział nam o swojej drodze biskupiej posługi: „Wstańcie, chodźmy!”. Jak tłumaczył kard. Kazimierz Nycz – „bierzemy do siebie te słowa, aby wstać i zabrać się do przybliżania Papieża, jego osoby, jego dzieł”. A zatem sięgnijmy do tej „kopalni złota”. Proponuję trzy fragmenty nauczania na wagę złota. W kontekście dzisiejszej sytuacji Kościoła i świata widać ich prorocką siłę.

Obrońca wielkości człowieka

Człowiek jest drogą Kościoła. Jan Paweł II od pierwszej encykliki powtarzał te słowa wielokrotnie. Był głosicielem humanizmu płynącego z chrześcijańskiej wiary. Jako filozof, teolog i duszpasterz rozumiał doskonale, że źródłem kryzysu zachodniej cywilizacji jest fałszywa wizja człowieka, którego redukuje się do gatunku biologicznego. Wolność rozumie się jako prawo do robienia wszystkiego, co chce jednostka. Inni traktowani są jako środek do zaspokojenia własnych pragnień. Zanika umiejętność budowania więzów, narastają zagubienie i samotność.

Tym błędnym wizjom, które podcinają korzenie zachodniej cywilizacji i niszczą człowieka, Papież Polak przeciwstawił wielką pozytywną wizję osoby ludzkiej. Wojtyła jako filozof i jako duszpasterz akcentował niepowtarzalną godność człowieka, jego duchowość, moralność, podobieństwo do Boga. Nauczał, że człowiek jest wcielonym duchem albo uduchowionym ciałem. Papieskie katechezy o płciowości, seksualności, miłości – czyli genialna i wciąż niedoceniona tzw. teologia ciała – odwołują się do „początku” człowieka. Tym „początkiem” jest Bóg, który stworzył nas jako mężczyznę i niewiastę na swój obraz i podobieństwo. Człowiek z natury jest powołany do relacji, do więzi, wspólnoty z innymi i z Bogiem. Małżeństwo i rodzina mają odzwierciedlać miłość, która jest w samym Bogu. Człowiek nie udźwignął ciężaru własnej wielkości i upadł w grzech, ale Bóg posłał mu na ratunek Odkupiciela, Wcielone Słowo, Boga-Człowieka. „Odkupiciel człowieka” („Redemptor hominis”) to wymowny tytuł pierwszej encykliki. Papież wskazywał w niej na Chrystusa jako na klucz do człowieka. Często powtarzał, że Jezus objawił prawdę nie tylko o Bogu, ale i o człowieku. „Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa” – wołał w pamiętnej homilii na pl. Zwycięstwa w Warszawie. Zaangażowanie Jana Pawła II w obronę życia i stanowczy sprzeciw wobec tzw. kultury śmierci (aborcja, eutanazja) wynikały z głębokiego rozumienia człowieka. Nic z tego papieskiego nauczania nie straciło na aktualności. Przeciwnie, w cywilizacyjnym starciu, którego jesteśmy świadkami, antropologia (nauka o człowieku) głoszona przez Jana Pawła II jest nam potrzebna jak tlen do życia. Jest czymś, czego trzeba bronić i co trzeba obronić. Stawką jest przyszłość naszej cywilizacji.

Papieska wizja demokracji

Kolejna „bryła złota” w nauczaniu Jana Pawła II to encyklika „Centesimus annus”. Jak zauważa George Weigel, „to najbardziej wszechstronny dokument katolickiej nauki społecznej, podsumowujący 100 lat jej rozwoju od czasów Leona XIII i jednocześnie kierujący Kościół w stronę XXI wieku. To także najlepsza analiza wolnego i prawego społeczeństwa, na które składają się trzy elementy: demokratyczna wspólnota polityczna, wolna gospodarka oraz żywotna moralna kultura społeczeństwa. Jan Paweł II przekonująco wyjaśnia, dlaczego właśnie moralna kultura jest kluczem do całej reszty”.

Papież akcentował, że do prawidłowego funkcjonowania demokracji niezbędne są nie tylko państwo prawa, ale także poprawna koncepcja osoby ludzkiej. Agnostycyzm i sceptyczny relatywizm bynajmniej nie służą demokratycznej formie polityki. „(...) w sytuacji, w której nie istnieje żadna ostateczna prawda, będąca przewodnikiem dla działalności politycznej i nadająca jej kierunek, łatwo o instrumentalizację idei i przekonań dla celów, jakie stawia sobie władza” – podkreślił Jan Paweł II. Bez uznania obiektywnej prawdy o człowieku, wpisanej w ludzką naturę, demokracja zamienia się w walkę różnych frakcji o narzucenie „swojej prawdy” innym. „Historia uczy, że demokracja bez wartości łatwo się przemienia w jawny lub zakamuflowany totalitaryzm” – to jedno z najczęściej cytowanych zdań społecznego nauczania papieża Wojtyły. Jak bardzo było prorocze, widać w działaniu Unii Europejskiej, której elity usiłują narzucić nam wszystkim toksyczną ideologię. Pod sztandarami demokracji, wolności i tolerancji rośnie w siłę tzw. miękki totalitaryzm, który nie posługuje się przemocą fizyczną, ale wykorzystuje do swoich celów media, instytucje społeczne, uczelnie czy prawo.

Z tematyką społeczną wiąże się temat wolności i wyzwolenia. Jan Paweł II uczył, jak przeżywać wolność w szlachetny sposób, czyli wybierać dobro. Akcentował związek wolności i prawdy. Ukazywał, że Kościół nie jest wrogiem wolności, przeciwnie – jest jej „stróżem”. Ponieważ bez prawdy wolność staje się iluzją i obraca się przeciwko człowiekowi. Wolność nie jest ulgą, jest trudem wielkości – powtarzał często młodzieży.

Blask prawdy

Już 26 lat temu Jan Paweł II zauważył, że w samym Kościele narasta tendencja do relatywizowania zasad moralnych, często w imię troski duszpasterskiej o człowieka. Dlatego w encyklice „Veritatis splendor” przypomniał o prymacie prawdy w etyce i działaniach Kościoła. To niezwykle aktualne przesłanie.

Papież Wojtyła zwrócił uwagę, jak deformuje się dziś pojęcie sumienia. Uważa się je za „narzędzie” już nie słuchania Boga, ale słuchania samego siebie. „Do tezy o obowiązku kierowania się własnym sumieniem niesłusznie dodano tezę, wedle której osąd moralny jest prawdziwy na mocy samego faktu, że pochodzi z sumienia. Wskutek tego zanikł jednak nieodzowny wymóg prawdy, ustępując miejsca kryterium szczerości, autentyczności, «zgody z samym sobą», co doprowadziło do skrajnie subiektywistycznej interpretacji osądu moralnego”. Papież, z wykształcenia etyk, zdawał sobie sprawę, że zasady moralne głoszone przez Kościół ustawiają wysoko poprzeczkę. Podkreślał jednak: „żadne rozgrzeszenie, udzielone przez pobłażliwe doktryny, także filozoficzne czy teologiczne, nie może naprawdę uszczęśliwić człowieka: tylko Krzyż i chwała Chrystusa zmartwychwstałego mogą dać pokój jego sumieniu i obdarzyć zbawieniem”. Ani tanie miłosierdzie kosztem prawdy, ani prawda bez miłości. Miłość i prawda muszą być wspólną zasadą duszpasterskiej troski o człowieka.

W czasach obecnego zamętu nauczanie św. Jana Pawła II połączone z jego osobistą świętością jest jak latarnia wśród nocy. Pokazuje drogę. A więc... wstańcie, chodźmy!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świadectwo wiary

2019-10-14 12:52

Urszula Buglewicz

Paweł Wysoki

Parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Chmielu świętowała 90-lecie powstania. Z tej okazji dziękczynnej Mszy św. przewodniczył abp Stanisław Budzik.

Jedna z najmniejszych wspólnot w naszej diecezji, licząca niewiele ponad 700 osób, kanonicznie została powołana 1 października 1929 r. Parafia powstała dzięki staraniom mieszkańców Chmiela oraz ks. Jana Bednarka z Krzczonowa. Za zgodną bp. Mariana Leona Fulmana już wiosną 1929 r. zaczęto wznosić kościół, który dla kolejnych pokoleń stał się najważniejszym domem, miejscem spotkania z Bogiem i ludźmi. Dziś świątynia zbudowana modlitwą i pracą dawnych mieszkańców Chmiela jest dumą i chluba parafii.

Blisko Chrystusa

- Parafia jest miejscem dawania świadectwa miłości, jej codziennego praktykowania. Od 90 lat tutejsi mieszkańcy starają się sprostać tym słowom przez miłość do Matki Bożej Częstochowskiej, która prowadzi nas do Jezusa - mówił proboszcz ks. Wiesław Szachun. Kapłan, który dopiero od kilku miesięcy przewodzi miejscowej wspólnocie, szczególnie docenia rolę swych poprzedników, którzy wraz z wiernymi dbali o duchowe i materialne piękno parafii. - Jesteśmy małą wspólnotą, ale wciąż się rozwijamy. Dziękuję wszystkim, którzy troszczyli się o naszą małą ojczyznę; tym dla których parafia była i jest miejscem realizacji przykazania miłości Boga i bliźniego - dziękował Ksiądz Proboszcz. Wraz z wiernymi prosił o modlitwę i pasterskie błogosławieństwo, by przez kolejne lata parafianie z Chmiela trwali w łączności z Chrystusem i Kościołem.

Czas radości

Święto zgromadziło parafian i gości, wśród których obecna była Magdalena Sałek - Lewczyk, wójt gminy Jabłonna. W imieniu władz samorządowych dziękowała wspólnocie za dziesięciolecia zaangażowania i pracy dla dobra całej społeczności. Wśród uczestników jubileuszowej Eucharystii wyróżniali się druhowie z Ochotniczej Straży Pożarnej, sołtysi poszczególnych wiosek, radni oraz panie z Koła Gospodyń Wiejskich. Szczególne miejsce zajmowała młodzież, która przygotowuje się do przyjęcia sakramentu bierzmowania. Młodzi parafianie wobec abp. Stanisława Budzika i całej wspólnoty złożyli wyznanie wiary oraz deklaracje przystąpienia do sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej. Radość świętowania podkreślała gra organów, które stały się jubileuszowym darem parafian i ofiarodawców. Podczas Liturgii poświęcił je Metropolita Lubelski, by służyły modlitwie i uwielbieniu Boga.

Najważniejsza cząstka

- Wasza wspólnota parafialna idzie za Chrystusem już 90 lat. Wasi przodkowie wybudowali świątynię pw. Matki Bożej Częstochowskiej; wyposażali ją i odnawiali, by była piękna - mówił abp Stanisław Budzik. - Kościół jest domem Bożym, w którym można Boga chwalić, dziękować Mu i prosić; miejscem eucharystycznego zgromadzenia całej wspólnoty parafialnej. Dziś dziękujemy Bogu za to, że w tej świątyni dokonało się tyle duchowego dobra poprzez łaskę sakramentów; za to, że jesteśmy parafią, czyli wspólnotą stanowiącą najmniejszą, ale najważniejszą cząstkę Kościoła. Naszym zadaniem jest wiarę wyznawać, bronić jej i wędrować ziemskimi drogami ku świętości - nauczał Pasterz. Świętującej rocznicę powstania parafii wspólnocie Ksiądz Arcybiskup życzył, by wszyscy jej członkowie z godnością nosili imię chrześcijanina, które zobowiązuje do wyznawania wiary, życia według niej i apostolstwa pozwalającego jak najwięcej ludzi zaprosić do wspólnoty Kościoła.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem