Reklama

Ludzie Rady Duszpasterskiej (cz. 3)

Różnią się w szczegółach

2012-11-19 12:00

Witold Dudziński
Edycja warszawska 28/2009

Katarzynę i Marka Horodniczych niemało różni, ale przez to wszystko łączy, bo ich rodzina, jak twierdzą, działa na zasadzie przyciągania przeciwieństw. Nade wszystko łączy ich Kościół i pryncypia, czyli to, co najważniejsze. Różnią się w szczegółach

Katarzynę i Marka już sama propozycja udziału w Radzie Duszpasterskiej szczerze zaskoczyła. Tym bardziej, że na spotkaniu rady spotkali m.in. swoich profesorów. Lista znakomitych osób zaproszonych do rady przez abp. Kazimierza Nycza jest długa. A do tego Horodniczowie zostali zaproszeni razem, jako małżonkowie. I znaleźli się w niej jako jedna z dwóch par. - Jesteśmy stosunkowo młodzi, to dla nas naprawdę duże wyróżnienie - mówią.
Są rówieśnikami. Razem - choć osobno, bo na różnych latach - studiowali politologię na Uniwersytecie Kard. Stefana Wyszyńskiego. Tam też poznali się. Studia były ciekawe, inspirujące i przydatne w życiu. Pozwoliły na lepsze zrozumienie mechanizmów współczesnego świata.
Tuż przed ślubem, w lipcu 2000 r., Marek obronił pracę magisterską. Była interdyscyplinarna, dotyczyła społecznego wymiaru subkultury techno. Z Kościołem miała związek o tyle, że aksjologia chrześcijańska była w niej punktem odniesienia. Promotorem był ks. prof. Piotr Mazurkiewicz, razem z Horodniczymi powołany do rady.

Razem i osobno

Muzyka, nie tylko elektroniczna, w życiu Marka jest ważna. Kiedyś była formą kontestacji i tak zostało do dziś. Słucha muzyki, której inni nie są w stanie. Muzykę, jak sam kiedyś powiedział, „demoniczną, oniryczną i antysystemową”: industrialną, elektroakustyczną, ale także eksperymentalną.
Katarzyna natomiast nie za bardzo wie, co jej mężowi może się w tym podobać. Sama woli Steviego Wondera czy Ewę Bem, czego mąż z kolei za bardzo nie rozumie. Na wakacje też chcieliby jeździć gdzie indziej, w dokładnie odwrotnych kierunkach. - Gdy ja chcę pojechać w góry, to Marek nad morze - uśmiecha się Katarzyna.
Czasem mają różne poglądy na to, co napisało albo napisze „Czterdzieści i cztery”, pismo, którym kieruje Marek, albo jeszcze nie tak dawno napisała „Fronda”, którą kierował. Marek półżartem twierdzi, że wszystko, co zamieszcza, jest mniej więcej doskonałe. Katarzyna ma czasem na ten temat pogląd bardziej skomplikowany.
Niemało różni, ale przez to wszystko łączy, bo ich rodzina działa na zasadzie przyciągania przeciwieństw. Łączy Kościół i pryncypia. Różnią się w szczegółach. A że są krewkich charakterów, nieczęsto bywa u nich w domu cicho. - Bywają spory i kłótnie, ale stosujemy zasadę, żeby nad naszym gniewem nigdy nie zachodziło słońce - mówią.

Kwestia wyboru

Katarzyna nie skończyła pracy magisterskiej. Poprzestała na absolutorium, musiała zająć się dziećmi. - Praca jest prawie napisana, kiedyś do niej wrócę - zastrzega. Pierwsze dziecko pojawiło się po nieco ponad roku małżeństwa, potem były kolejne.
- Wszystko to jednak wybór, a nie konieczność - podkreśla. - Nie chciałam oddać wychowania dzieci innym, zdać się na placówki edukacyjne. Stwierdziłam, że skoro Pan Bóg dał nam dzieci, muszę zająć się ogniskiem domowym i zostałam w domu - mówi. Wychowania dzieci nie traktuje jak wyrzeczenie i nie czuje się kurą domową. Nie siedzi w domu, nie czuje monotonii. - Skoro tak niewiele można dać dzieciom, to chcę dać im chociaż swoje zainteresowanie i czas. Małe dzieci najlepiej wychowają rodzice, a nie żłobki - podkreśla Katarzyna.
Mają troje dzieci: najstarszy jest ośmioletni Jerzy Stefan, pięć lat ma Maria Teresa, przedszkolak, a dwa Anna Krystyna. Wszyscy mieszczą się w przestronnym mieszkaniu w bloku na warszawskich Bielanach.
Był czas, kiedy Katarzyna pracowała - jeszcze jako studentka prowadziła lekcje muzealne dla młodzieży z podstawówek i gimnazjów na Zamku Królewskim. Praca dawała jej sporo satysfakcji (ale potem na świat przyszły dzieci). Na tyle ją lubiła, żeby myśleć o powrocie. Może kiedyś się to uda.

Reklama

Domowa modlitwa

Modlą się razem, razem chodzą do kościoła. Ale nie mają samochodu, dlatego te wyjścia, mając na uwadze troje dzieci, bywają wyprawą. Pójście na Mszę św. jest skomplikowanym przedsięwzięciem logistycznym, a kiedy któreś dziecko jest chore - trzeba chodzić wahadłowo.
- W domowej modlitwie próbujemy odnosić się do własnego życia, bo chcemy, żeby dzieci zrozumiały, że Ewangelia to nie piękna teoria, tylko wydarzenie, które ma fundamentalne znaczenie także w życiu małych Jurka, Ani i Marysi - mówi Marek Horodniczy.
- Dzieci uwielbiają chodzić do kościoła, bo wtedy jesteśmy wszyscy razem. Potem w domu bawią się nie tylko w sklep, ale także w Kościół - dopowiada Katarzyna. Na spotkaniach wspólnoty neokatechumenalnej, do której należą od kilkunastu lat, dzieci nie są otoczone tylko dorosłymi, mają przyjaciół także w swoim wieku.
Marek miewał kryzysy wiary, ale nigdy - jak twierdzi - nie odwrócił się od Boga. - Poszukiwałem, zadawałem sobie fundamentalne pytania, komplikowałem. Działo się tak aż do czasu przeczytania „Wprowadzenia w chrześcijaństwo” kard. Josepha Ratzingera - opowiada.
To było dla niego, jak dziś ocenia, prawdziwe trzęsienie ziemi. Potem były kolejne otwierające na Boga i Kościół lektury. - Było to dla mnie jakby ponowne odkrycie wiary, otwarcie na Boga i na zrozumienie świata - dodaje. Także współczesnej rzeczywistości, która - jak mówił kiedyś w wywiadzie - jest misternie skonstruowaną maszynerią ułudy. Bracia Wachowscy nazwali go kiedyś matriksem. - Nie jestem teologiem, ale myślę, że Kościół jest jedyną drogą, która jest w stanie człowieka z tego matriksu wyrwać - mówi.
Gdy poznał Katarzynę, przyszła żona twardo, co roku chodziła na paulińskie pielgrzymki do Częstochowy. - Imponowała mi tym - podkreśla. - Ja wtedy chodziłem raczej na koncerty, w glanach, które na pielgrzymki się nie nadawały. Kontestowałem, pewnie dlatego zainteresowała mnie „Fronda”, łącząca katolicyzm ze spojrzeniem kontrkulturowym. Gdy w 1997 r. pismo wpadło mi w ręce, zobaczyłem, że ktoś myśli podobnie jak ja.

Bez retuszu

Marek Horodniczy kieruje periodykiem „Czterdzieści i Cztery”, jego żona Katarzyna jest pierwszym czytelnikiem jego artykułów. - To wymagający redaktor i recenzent - zastrzega. Tak było także w czasach „Frondy”.
Pierwszy tekst we „Frondzie” napisał w 1999 r. Dotyczył kina Davida Lyncha. Potem były kolejne tematy i kolejne teksty. W połowie 2005 r., na dwa i pół roku, objął kierownictwo „Frondy”, po odejściu Grzegorza Górnego do „Ozonu”. Kierował pismem „szokującym, teologicznym, prowokacyjnym, bezkompromisowym, popkulturowym, prokościelnym, inkwizycyjnym, ekstrawaganckim, preewangelizacyjnym, postmodernistycznym, bystrym, prężnym i dowcipnym”, jak pisano o nim.
- O religii chcemy mówić w sposób mocny, wyrazisty, bez retuszu. Wolimy podkreślać raczej niezmierzoną miłość Chrystusa niż prawa człowieka, raczej świętość niż sprawiedliwość społeczną. „Fronda” zajmuje się często tematami, którymi nikt inny nie chciał się zajmować - mówił Horodniczy „Niedzieli” przed dwoma laty.
Oprócz redagowania i zasilania tekstami grubych periodyków, próbował sił w telewizji, prowadził programy w TV Puls i TVP Kultura, a także kierował działem kultury w „Magazynie Familia” księży paulistów.
W TV Puls przygotowywał pierwsze odcinki „Archiwum XX wieku”, potem przez półtora roku wydawał i prowadził program kulturalny „Świątek Piątek”, a jeszcze później w pełni autorski „Portret trumienny”. - Siedzieliśmy przy trumnie i rozmawialiśmy o wydarzeniach z zakresu kultury i cywilizacji, tak żeby obecność śmierci i widzowie, i goście mieli „z tyłu głowy”, w myśl zasady memento mori - opowiada.
Dodatkowa praca była i jest konieczna, bo na pismach takich jak „Czterdzieści i Cztery” nie da się zarobić kokosów. - Nie zarabiamy na nim, ale na pewno realizujemy nasze powołanie intelektualne i ambicje - mówi.

„Czterdzieści i Cztery”

Przygotowania do wydania pierwszego numeru „Czterdzieści i Cztery” trwały ponad rok. Pismo tworzyła grupa autorów, którzy razem z Horodniczym odeszli z „Frondy”. Chcieli wydać - jak mówią - najlepsze pismo. Rzeczywiście, graficznie pismo rzuca na kolana. Co do treści, trzeba przyznać, że nie jest dla każdego. - Zamieszczamy długie i dojrzałe teksty, wymagające solidnych lektur - podkreśla szef pisma.
- Rozpoczęło się od myślenia w kategoriach mesjanistycznych, ale ewoluowało ono do zagadnień szerszych. Podtytuł periodyku brzmi „Magazyn Apokaliptyczny”, a zatem oprócz mesjanizmu ważne będą dla nas również pojęcia takie jak eschatologia czy apokalipsa. Nie znaczy to jednak, że będziemy pisać tylko o sprawach ostatecznych - mówił w czasie promocji pierwszego numeru.
„Jedynka” „Czwórek” wyszła w końcu ubiegłego roku. I została w miesiąc sprzedana. Teraz finiszują z „dwójką”. Będzie - jak mówi - lekturą na drugą część wakacji. - Czas nas nie goni, chcemy wydać jak najlepszy numer - podkreśla.
„Czwórki” nawiązują do poetyki „Frondy”, którą przecież i on, i jego koledzy przez długi czas współtworzyli. Ale są też różnice. - „Fronda” jest tylko pismem poświęconym, a „Czwórki” - aż apokaliptycznym - mówi półżartem Katarzyna, nawiązując do podtytułów obu pism.
- Nasza redakcja działa w internecie. Spotykamy się regularnie, ale rzadko, komunikujemy się w sieci - mówi Marek. - Pismo jest robione zespołowo, jak „nasze” numery „Frondy”. Kolegialność jest dobra, bo „Czwórki” tworzą oprócz mnie potężne mózgi, np. Rafał Tichy, Aleksander Kopiński, Nikodem Bończa-Tomaszewski czy Filip Memches.
Ważne - twierdzi - żeby wokół pisma tworzyło się autentyczne środowisko. - Cieszymy się, że udało się wprowadzić pojęcie mesjanizmu do debaty publicznej. Mesjanizmu jako czegoś nośnego, a nie tylko ciekawostki - dodaje.
- Recenzje zwracały uwagę, że pismo ma siłę uderzeniową pierwszych numerów „Frondy”, ale jest bardziej formacyjne. Poza tym pismo jest inaczej robione, mąż nie znika jak dawniej na całe dni - cieszy się Katarzyna. - Nie jest, jak kiedyś, pracownikiem etatowym. Praca jest bardziej rodzinna, domowa, a ja i nasze dzieci mamy szansę częściej go widzieć.

Święty Mikołaj - „patron daru człowieka dla człowieka”

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 49/2004

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja - biskupa. Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

pl.wikipedia.org

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego - Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia - szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Szczyrk: modlitwa za ofiary wybuchu gazu

2019-12-08 21:27

rk / Szczyrk (KAI)

W intencji ofiar niedawnej katastrofy, ich bliskich, a także wszystkich, którzy nieśli i wciąż niosą pomoc modlono się 8 grudnia św. w kościele parafialnym w Szczyrku. Wielu uczestników Mszy św. wspominało zmarłych tragicznie sąsiadów i przyjaciół.

Foto-Rabe/pixabay.com

Proboszcz parafii św. Jakuba Apostoła ks. Andrzej Loranc, który przewodniczył liturgii, wyjaśnił, że jest to modlitwa, w której wierni proszą, „by tych, którzy ucierpieli w katastrofie, objąć modlitwą”, a także „prosić o Boże błogosławieństwo dla tych, którzy żyją, a dla tych, którzy odeszli, o życie wieczne”.

„Przychodzimy pełni bólu, smutku, przygnębienia. Przechodzimy też pełni nadziei, jako ludzie wierzący” – dodał i wskazał na Maryję , która stała pod krzyżem swojego Syna. „Ona umiała zawierzyć Bogu. Prośmy o to, abyśmy i my potrafili” – dodał kapłan.

W kazaniu ks. Andrzej Sander wspomniał o jednej z ofiar tragedii, która miała przystąpić w przyszłym roku do I komunii świętej. „Otrzymujecie dziś medaliki z Matką Bożą, a nasza koleżanka Michalina już ją widzi. Jest razem z nią” – tłumaczył obecnym na modlitwie koleżankom i kolegom nieżyjącej dziewczynki.

W wyniku wybuchu gazu, do którego doszło 4 grudnia, pod gruzami domu, należącego do jednej rodziny, zginęło osiem osób, w tym czworo dzieci.

Caritas bielsko-żywiecka poinformowała, że środki finansowe przeznaczone na pomoc dla najbliższych ofiar katastrofy w Szczyrku należy wpłacać na rachunek bankowy diecezjalnej Caritas: 47 1240 1170 1111 0010 6323 0610 z dopiskiem: Pomoc Szczyrk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem