Reklama

Ludzie Rady Duszpasterskiej (cz. 3)

Różnią się w szczegółach

Katarzynę i Marka Horodniczych niemało różni, ale przez to wszystko łączy, bo ich rodzina, jak twierdzą, działa na zasadzie przyciągania przeciwieństw. Nade wszystko łączy ich Kościół i pryncypia, czyli to, co najważniejsze. Różnią się w szczegółach

Katarzynę i Marka już sama propozycja udziału w Radzie Duszpasterskiej szczerze zaskoczyła. Tym bardziej, że na spotkaniu rady spotkali m.in. swoich profesorów. Lista znakomitych osób zaproszonych do rady przez abp. Kazimierza Nycza jest długa. A do tego Horodniczowie zostali zaproszeni razem, jako małżonkowie. I znaleźli się w niej jako jedna z dwóch par. - Jesteśmy stosunkowo młodzi, to dla nas naprawdę duże wyróżnienie - mówią.
Są rówieśnikami. Razem - choć osobno, bo na różnych latach - studiowali politologię na Uniwersytecie Kard. Stefana Wyszyńskiego. Tam też poznali się. Studia były ciekawe, inspirujące i przydatne w życiu. Pozwoliły na lepsze zrozumienie mechanizmów współczesnego świata.
Tuż przed ślubem, w lipcu 2000 r., Marek obronił pracę magisterską. Była interdyscyplinarna, dotyczyła społecznego wymiaru subkultury techno. Z Kościołem miała związek o tyle, że aksjologia chrześcijańska była w niej punktem odniesienia. Promotorem był ks. prof. Piotr Mazurkiewicz, razem z Horodniczymi powołany do rady.

Razem i osobno

Muzyka, nie tylko elektroniczna, w życiu Marka jest ważna. Kiedyś była formą kontestacji i tak zostało do dziś. Słucha muzyki, której inni nie są w stanie. Muzykę, jak sam kiedyś powiedział, „demoniczną, oniryczną i antysystemową”: industrialną, elektroakustyczną, ale także eksperymentalną.
Katarzyna natomiast nie za bardzo wie, co jej mężowi może się w tym podobać. Sama woli Steviego Wondera czy Ewę Bem, czego mąż z kolei za bardzo nie rozumie. Na wakacje też chcieliby jeździć gdzie indziej, w dokładnie odwrotnych kierunkach. - Gdy ja chcę pojechać w góry, to Marek nad morze - uśmiecha się Katarzyna.
Czasem mają różne poglądy na to, co napisało albo napisze „Czterdzieści i cztery”, pismo, którym kieruje Marek, albo jeszcze nie tak dawno napisała „Fronda”, którą kierował. Marek półżartem twierdzi, że wszystko, co zamieszcza, jest mniej więcej doskonałe. Katarzyna ma czasem na ten temat pogląd bardziej skomplikowany.
Niemało różni, ale przez to wszystko łączy, bo ich rodzina działa na zasadzie przyciągania przeciwieństw. Łączy Kościół i pryncypia. Różnią się w szczegółach. A że są krewkich charakterów, nieczęsto bywa u nich w domu cicho. - Bywają spory i kłótnie, ale stosujemy zasadę, żeby nad naszym gniewem nigdy nie zachodziło słońce - mówią.

Kwestia wyboru

Katarzyna nie skończyła pracy magisterskiej. Poprzestała na absolutorium, musiała zająć się dziećmi. - Praca jest prawie napisana, kiedyś do niej wrócę - zastrzega. Pierwsze dziecko pojawiło się po nieco ponad roku małżeństwa, potem były kolejne.
- Wszystko to jednak wybór, a nie konieczność - podkreśla. - Nie chciałam oddać wychowania dzieci innym, zdać się na placówki edukacyjne. Stwierdziłam, że skoro Pan Bóg dał nam dzieci, muszę zająć się ogniskiem domowym i zostałam w domu - mówi. Wychowania dzieci nie traktuje jak wyrzeczenie i nie czuje się kurą domową. Nie siedzi w domu, nie czuje monotonii. - Skoro tak niewiele można dać dzieciom, to chcę dać im chociaż swoje zainteresowanie i czas. Małe dzieci najlepiej wychowają rodzice, a nie żłobki - podkreśla Katarzyna.
Mają troje dzieci: najstarszy jest ośmioletni Jerzy Stefan, pięć lat ma Maria Teresa, przedszkolak, a dwa Anna Krystyna. Wszyscy mieszczą się w przestronnym mieszkaniu w bloku na warszawskich Bielanach.
Był czas, kiedy Katarzyna pracowała - jeszcze jako studentka prowadziła lekcje muzealne dla młodzieży z podstawówek i gimnazjów na Zamku Królewskim. Praca dawała jej sporo satysfakcji (ale potem na świat przyszły dzieci). Na tyle ją lubiła, żeby myśleć o powrocie. Może kiedyś się to uda.

Reklama

Domowa modlitwa

Modlą się razem, razem chodzą do kościoła. Ale nie mają samochodu, dlatego te wyjścia, mając na uwadze troje dzieci, bywają wyprawą. Pójście na Mszę św. jest skomplikowanym przedsięwzięciem logistycznym, a kiedy któreś dziecko jest chore - trzeba chodzić wahadłowo.
- W domowej modlitwie próbujemy odnosić się do własnego życia, bo chcemy, żeby dzieci zrozumiały, że Ewangelia to nie piękna teoria, tylko wydarzenie, które ma fundamentalne znaczenie także w życiu małych Jurka, Ani i Marysi - mówi Marek Horodniczy.
- Dzieci uwielbiają chodzić do kościoła, bo wtedy jesteśmy wszyscy razem. Potem w domu bawią się nie tylko w sklep, ale także w Kościół - dopowiada Katarzyna. Na spotkaniach wspólnoty neokatechumenalnej, do której należą od kilkunastu lat, dzieci nie są otoczone tylko dorosłymi, mają przyjaciół także w swoim wieku.
Marek miewał kryzysy wiary, ale nigdy - jak twierdzi - nie odwrócił się od Boga. - Poszukiwałem, zadawałem sobie fundamentalne pytania, komplikowałem. Działo się tak aż do czasu przeczytania „Wprowadzenia w chrześcijaństwo” kard. Josepha Ratzingera - opowiada.
To było dla niego, jak dziś ocenia, prawdziwe trzęsienie ziemi. Potem były kolejne otwierające na Boga i Kościół lektury. - Było to dla mnie jakby ponowne odkrycie wiary, otwarcie na Boga i na zrozumienie świata - dodaje. Także współczesnej rzeczywistości, która - jak mówił kiedyś w wywiadzie - jest misternie skonstruowaną maszynerią ułudy. Bracia Wachowscy nazwali go kiedyś matriksem. - Nie jestem teologiem, ale myślę, że Kościół jest jedyną drogą, która jest w stanie człowieka z tego matriksu wyrwać - mówi.
Gdy poznał Katarzynę, przyszła żona twardo, co roku chodziła na paulińskie pielgrzymki do Częstochowy. - Imponowała mi tym - podkreśla. - Ja wtedy chodziłem raczej na koncerty, w glanach, które na pielgrzymki się nie nadawały. Kontestowałem, pewnie dlatego zainteresowała mnie „Fronda”, łącząca katolicyzm ze spojrzeniem kontrkulturowym. Gdy w 1997 r. pismo wpadło mi w ręce, zobaczyłem, że ktoś myśli podobnie jak ja.

Bez retuszu

Marek Horodniczy kieruje periodykiem „Czterdzieści i Cztery”, jego żona Katarzyna jest pierwszym czytelnikiem jego artykułów. - To wymagający redaktor i recenzent - zastrzega. Tak było także w czasach „Frondy”.
Pierwszy tekst we „Frondzie” napisał w 1999 r. Dotyczył kina Davida Lyncha. Potem były kolejne tematy i kolejne teksty. W połowie 2005 r., na dwa i pół roku, objął kierownictwo „Frondy”, po odejściu Grzegorza Górnego do „Ozonu”. Kierował pismem „szokującym, teologicznym, prowokacyjnym, bezkompromisowym, popkulturowym, prokościelnym, inkwizycyjnym, ekstrawaganckim, preewangelizacyjnym, postmodernistycznym, bystrym, prężnym i dowcipnym”, jak pisano o nim.
- O religii chcemy mówić w sposób mocny, wyrazisty, bez retuszu. Wolimy podkreślać raczej niezmierzoną miłość Chrystusa niż prawa człowieka, raczej świętość niż sprawiedliwość społeczną. „Fronda” zajmuje się często tematami, którymi nikt inny nie chciał się zajmować - mówił Horodniczy „Niedzieli” przed dwoma laty.
Oprócz redagowania i zasilania tekstami grubych periodyków, próbował sił w telewizji, prowadził programy w TV Puls i TVP Kultura, a także kierował działem kultury w „Magazynie Familia” księży paulistów.
W TV Puls przygotowywał pierwsze odcinki „Archiwum XX wieku”, potem przez półtora roku wydawał i prowadził program kulturalny „Świątek Piątek”, a jeszcze później w pełni autorski „Portret trumienny”. - Siedzieliśmy przy trumnie i rozmawialiśmy o wydarzeniach z zakresu kultury i cywilizacji, tak żeby obecność śmierci i widzowie, i goście mieli „z tyłu głowy”, w myśl zasady memento mori - opowiada.
Dodatkowa praca była i jest konieczna, bo na pismach takich jak „Czterdzieści i Cztery” nie da się zarobić kokosów. - Nie zarabiamy na nim, ale na pewno realizujemy nasze powołanie intelektualne i ambicje - mówi.

„Czterdzieści i Cztery”

Przygotowania do wydania pierwszego numeru „Czterdzieści i Cztery” trwały ponad rok. Pismo tworzyła grupa autorów, którzy razem z Horodniczym odeszli z „Frondy”. Chcieli wydać - jak mówią - najlepsze pismo. Rzeczywiście, graficznie pismo rzuca na kolana. Co do treści, trzeba przyznać, że nie jest dla każdego. - Zamieszczamy długie i dojrzałe teksty, wymagające solidnych lektur - podkreśla szef pisma.
- Rozpoczęło się od myślenia w kategoriach mesjanistycznych, ale ewoluowało ono do zagadnień szerszych. Podtytuł periodyku brzmi „Magazyn Apokaliptyczny”, a zatem oprócz mesjanizmu ważne będą dla nas również pojęcia takie jak eschatologia czy apokalipsa. Nie znaczy to jednak, że będziemy pisać tylko o sprawach ostatecznych - mówił w czasie promocji pierwszego numeru.
„Jedynka” „Czwórek” wyszła w końcu ubiegłego roku. I została w miesiąc sprzedana. Teraz finiszują z „dwójką”. Będzie - jak mówi - lekturą na drugą część wakacji. - Czas nas nie goni, chcemy wydać jak najlepszy numer - podkreśla.
„Czwórki” nawiązują do poetyki „Frondy”, którą przecież i on, i jego koledzy przez długi czas współtworzyli. Ale są też różnice. - „Fronda” jest tylko pismem poświęconym, a „Czwórki” - aż apokaliptycznym - mówi półżartem Katarzyna, nawiązując do podtytułów obu pism.
- Nasza redakcja działa w internecie. Spotykamy się regularnie, ale rzadko, komunikujemy się w sieci - mówi Marek. - Pismo jest robione zespołowo, jak „nasze” numery „Frondy”. Kolegialność jest dobra, bo „Czwórki” tworzą oprócz mnie potężne mózgi, np. Rafał Tichy, Aleksander Kopiński, Nikodem Bończa-Tomaszewski czy Filip Memches.
Ważne - twierdzi - żeby wokół pisma tworzyło się autentyczne środowisko. - Cieszymy się, że udało się wprowadzić pojęcie mesjanizmu do debaty publicznej. Mesjanizmu jako czegoś nośnego, a nie tylko ciekawostki - dodaje.
- Recenzje zwracały uwagę, że pismo ma siłę uderzeniową pierwszych numerów „Frondy”, ale jest bardziej formacyjne. Poza tym pismo jest inaczej robione, mąż nie znika jak dawniej na całe dni - cieszy się Katarzyna. - Nie jest, jak kiedyś, pracownikiem etatowym. Praca jest bardziej rodzinna, domowa, a ja i nasze dzieci mamy szansę częściej go widzieć.

2012-11-19 12:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Marek Jędraszewski: Krzyż nie może być poniewierany

2020-08-12 08:39

[ TEMATY ]

homilia

abp Marek Jędraszewski

Biuro Prasowe Jasnej Góry

Uczestnicy 40. Jubileuszowej Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej zgromadzili się na wieczornej Mszy św. na jasnogórskim Szczycie pod przewodnictwem abpa Marka Jędraszewskiego, metropolity krakowskiego.

Wspólnie modlili się przewodnicy grup, kapłani, siostry zakonne, bracia zakonni, klerycy, członkowie wszystkich służb odpowiedzialnych za przebieg pielgrzymki. Mszę św., która rozpoczęła się o godz. 19.00, koncelebrowali: abp Stanisław Nowak, arcybiskup senior z Częstochowy, który pochodzi z arch. krakowskiej i mimo podeszłego wieku, co roku uczestniczy w tej Mszy św.; bp Jan Zając, biskup pomocniczy arch. krakowskiej oraz ks. Jan Przybocki, koordynator 40. Pieszej Pielgrzymki Krakowskiej.

Słowa powitania skierował do pielgrzymów o. Samuel Pacholski, przeor Jasnej Góry. „Jestem głęboko wdzięczny za to, że po raz 40. przybywacie na Jasną Górę, że przybywacie tutaj od samego początku dziękując za św. Jana Pawła II – pierwsza pielgrzymka wyruszyła jako dziękczynienie za uratowanie Jego życia po zamachu w maju 1981 roku, i jesteście temu pielgrzymowaniu wierni. Gratuluję Wam i bardzo się cieszę, że w tak trudnym roku, tak trudnym dla pielgrzymek, zwłaszcza pieszych, jesteście tutaj. Brawo dla was! - mówił o. przeor - Wykazaliście się niezwykłą roztropnością i odpowiedzialnością, że przy tych rygorach sanitarnych potrafiliście zorganizować się w ten sposób, że jak dotychczas, jako najliczniejsza pielgrzymka, jesteście na Jasnej Górze. Jestem Wam głęboko za to wdzięczny, za Waszą determinację, miłość i świadectwo wiary”.

W homilii abp Marek Jędraszewski mówił: „Krzyż nie może być poniewierany, bo nie może być poniewierana miłość Boga do człowieka. Chrześcijanin, który nie chce być Bożym dzieckiem, który przyjmuje mentalność tego świata i obojętnieje na najświętsze wartości, zamyka przed sobą przyszłość”.

Abp Jędraszewski: chrześcijanin nie może być obojętny na najświętsze wartości ani ich profanowanie

W homilii abp Marek Jędraszewski mówił o czterech wymiarach miłości chrześcijanina: do Boga, człowieka, Ojczyzny i Kościoła.

- Nie pozwólcie, aby Imię Boże było obrażane w waszych sercach, w życiu rodzinnym czy społecznym apelował w homilii za św. Janem Pawłem II metropolita krakowski. Przypomniał papieskie nauczanie o wartości znaku krzyża.

Odnosząc się do ostatniej profanacji pomnika Chrystusa Zbawiciela dźwigającego krzyż na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, podkreślił, że chrześcijanina musi boleć, że krzyż jest tak bardzo znieważany.

- Krzyż nie może być poniewierany, bo nie może być poniewierana miłość Boga do człowieka. Chrześcijanin, który nie chce być Bożym dzieckiem i który przyjmuje mentalność tego świata, obojętnieje na najświętsze wartości, zamyka przed sobą przyszłość – tłumaczył kaznodzieja.

– To nas musi boleć, bo jeżeli nie będzie, to znaczy, że zatraciliśmy w sobie jakąś najbardziej podstawową wrażliwość ludzką, że w nas coś zostało stłumione, przyjęło najbardziej przerażającą postać obojętności, która przyjmuje jakże piękne imię tolerancji – mówił abp Jędraszewski i diagnozował, że za tym kryje się uległość ducha oraz paraliżujące uczucie niemożności.

Hierarcha zwrócił uwagę, że kochać Boga, to także kochać siebie stworzonego na Boży obraz i Boże podobieństwo, „odkrywać w sobie tę szczególną godność, jaką w nas umieścił sam Pan, wywyższając nas ponad wszystkie inne istoty tego świata, kochać siebie jako kobietę, jako mężczyznę, bo takich nas stworzył Bóg”. W godności osoby ludzkiej wymiar płciowości jest niezwykle ważny, a tego nie można dowolnie zmieniać ani ośmieszać – zaakcentował. – Ten wielki dar bycia kobietą czy bycia mężczyzną trzeba kochać w sobie, co przekłada się na miłość do dzieci, będących owocem miłości ich rodziców – wyjaśniał abp Jędraszewski.

Zwrócił uwagę, że piękna i odpowiedzialna miłość do dzieci wyraża się także w trosce o ich dzieciństwo, rozwój i ochronę, „przed tymi ideologiami, które chcą pozbawić niewinności i to już w wieku przedszkolnym, które pragną je znieprawiać”. - To jest nasza troska o to, jaki będzie naród polski w kolejnych pokoleniach – podkreślił metropolita krakowski.

Abp Jędraszewski przypomniał także o trzecim wymiarze chrześcijańskiej miłości, którą jest umiłowanie Ojczyzny, nawet wtedy, kiedy ta miłość staje się trudna i bolesna. Duchowny, przywołując wydarzenia sprzed stu lat, czyli zwycięstwo w wojnie polsko-bolszewickiej, przypomniał, że „ cud, który się dokonał, dzięki Bożej interwencji za przyczyną Matki Najświętszej, to cud, za którym stała ofiarna miłość prostych, nieznanych nam w większości ludzi, ale naszych bohaterów”. – Tak było w 1939, tak było podczas Powstania Warszawskiego, przez dziesięciolecia zmagań o polską duszę, o naszą prawdę historyczną w trudnych czasach PRL-u. Tak jest także i dzisiaj, kiedy przychodzą trudne chwile, ale w tych naprawdę trudnych chwilach Polska staje się najważniejsza – tłumaczył. Ponadto zwrócił uwagę, że tożsamość Ojczyzny ocala się przez pamięć.

Metropolita krakowski stawia chrześcijanom za zadanie we współczesnym świecie przede wszystkim starania, by ocalić tożsamość chrześcijańską, „nie dać się złamać przez żadne ideologie, które chciałyby wyrwać Boga z naszych serc w imię tolerancji i samorealizacji, tworzyć zupełnie nowy świat”. Dobrego świata nie da się urządzić bez Boga, co pokazuje historia ludzkości, świat bez Boga staje się światem przemocy i rozpaczy – przekonywał.

Wskazując na chrześcijańską miłość do Chrystusowego Kościoła, zwrócił uwagę na potrzebę gotowości do podjęcia nawet heroicznej ofiary, co potwierdza chociażby nasz kult świętych męczenników a także na naszą odpowiedzialność za powołania.

W tym roku z wawelskiego wzgórza, na 6-dniowy pielgrzymi szlak liczący około 150 km wyruszyło ok. 1350 pątników. Szli w dziewięciu niezależnych prawnie kompaniach, z odrębnymi trasami i noclegami. Pielgrzymi z okolic Suchej Beskidzkiej i Bochni pokonali w ciągu 8 dni około 220 km. W pielgrzymce opiekę duchową sprawowało 27. kapłanów diecezjalnych i zakonnych.

Według szacunków, w ciągu 40. lat w pielgrzymce krakowskiej przyszło na Jasną Górę ok. 400 tys. osób.

Pielgrzymi z Krakowa wyruszyli po tzw. białym marszu w 1981r., dziękując za ocalenie życia Jana Pawła II po zamachu i prosząc za Ojczyznę. Dziś wciąż modlą się za Polskę i papieża.

CZYTAJ DALEJ

15 sierpnia na Jasnej Górze – program obchodów

2020-08-13 19:32

[ TEMATY ]

Jasna Góra

Wniebowzięcie NMP

Bożena Sztajner/Niedziela

Ojcowie i bracia paulini zapraszają na Jasną Górę do uczestnictwa w obchodach uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Tradycyjnie rozpoczną się one już wieczorem 14 sierpnia.

14 sierpnia, piątek, wigilia uroczystości

18.30 – Msza św. – przewodniczy kard. Kazimierz Nycz, metropolita warszawski; powitanie – o. Samuel Pacholski, przeor Jasnej Góry; szczyt jasnogórski

Po Mszy św. modlitwa uwielbienia – prowadzi zespół „Mocni w Duchu”

21.00 – Apel Jasnogórski w Kaplicy Matki Bożej – o. Kazimierz Maniecki

Czuwanie nocne – Ewangelizacyjna Piesza Pielgrzymka Salezjańska /bazylika/

21.00 – Koncert „Abba Ojcze” – Pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki św. Jana Pawła II, błonia jasnogórskie / transmisja w TVP1

15 sierpnia, sobota, uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

5.30 – Godzinki

6.00 – Odsłonięcie Cudownego Obrazu Matki Bożej

Msza św. z homilią

8.00 – Msza św. Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki; homilia – o. Samuel Pacholski, przeor Jasnej Góry /szczyt jasnogórski/

10.00 – Modlitwa za ojczyznę – prowadzi o. Nikodem Kilnar, Katolickie Liceum Ogólnokształcące w Częstochowie, Jasnogórski Kwartet Wokalny „Cantus” i Jasnogórski Oktet Dęty pod dyr. Marka Piątka /szczyt jasnogórski/

10.45 – Ingres biskupów

11.00 – Suma pontyfikalna – przewodniczy i homilię głosi abp Salvatore Pennacchio, Nuncjusz Apostolski w Polsce; powitanie – o. Arnold Chrapkowski, generał Zakonu Paulinów /szczyt jasnogórski/

poświęcenie ziół

14.30 – Droga Krzyżowa /wały jasnogórskie/

16.00 – Różaniec /Kaplica Matki Bożej/

18.30 – Procesja eucharystyczna /wały jasnogórskie/

19.00 – Msza św. z homilią – abp Wacław Depo, metropolita częstochowski /bazylika/

21.00 – Apel Jasnogórski – bp Józef Guzdek, biskup polowy Wojska Polskiego – Święto Wojska Polskiego /udział Kompanii Honorowej W.P. /Kaplica Matki Bożej/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję