Reklama

Padre Pablo w kraju bł. JP II

2013-01-17 14:13

Z Padre Pablo Edigsonem rozmawia Agnieszka Lorek
Edycja sosnowiecka 3/2013, str. 4-5

Agnieszka Lorek
Noworoczny koncert w Strzemieszycach Małych

Wspaniałą, pełną wrażeń i emocji, duchową ucztę na przełomie 2012 i 2013 r. mieli okazję przeżyć wierni parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Strzemieszycach Wielkich, św. Brata Alberta w Dąbrowie Górniczej, a także Matki Bożej Szkaplerznej w Strzemieszycach Małych. Niezwykły gość przybył z samego serca Wenezueli - Caracas, by wystąpić z koncertem pieśni religijnych i piosenek promujących jego płytę w zaprzyjaźnionych wspólnotach. Padre Pablo Edigson, bo o nim mowa, w Polsce był już po raz trzeci. To właśnie ubiegły rok obfitował w podróże do naszego kraju. Przyszedł więc czas na podsumowanie tego, co tutaj przeżył, ale i na przybliżenie postaci obdarzonego cudownym głosem ks. Pawła.

AGNIESZKA LOREK: - (tuż po noworocznym koncercie w Strzemieszycach Małych) Brawo, brawo, Księże Pawle, tak rozgrzał Ksiądz atmosferę i wprowadził ludzi w latynoskie rytmy, że chyba w następną niedzielę zaczną tańczyć w kościele, na wzór dzisiejszy.

PADRE PABLO EDIGSON: - (uśmiech) Ale najpierw niech się pomodlą, tak jak to było dzisiaj podczas Mszy św., a potem mogą z Księdzem Proboszczem pośpiewać i potańczyć nawet... Zaprezentowałem wiele utworów, były rzeczywiście różnorodne, od pieśni bożonarodzeniowych poprzez moje autorskie piosenki z płyty, a także te, które są mi szczególnie bliskie i drogie. Nie zabrakło też bardzo znanych utworów, jak choćby „O, sole Mio” czy „Ave Maria”, choć przyznam szczerze nie było to łatwe, bo dość zimne powietrze dociera do strun głosowych podczas oddechu i czasami robi się problem z moim głosem. Ale jakoś się udało...

- Skromnie..., ludzie zachwyceni, a mimo zimna atmosfera gorąca...

- Cieszę się, to mnie właśnie ujmuje w Polakach - rodzinna, ciepła atmosfera, ogromna życzliwość, czuję się tu jak w domu, chce się tutaj po prostu wracać.

- No właśnie, stąd pewnie te trzy wizyty w ubiegłym roku. A jak wszystko się zaczęło?

- Polska jest krajem, który szczególnie noszę w sercu, a to dzięki wielkiemu Człowiekowi z tegoż kraju, bł. Janowi Pawłowi II, z którym czuję od wielu lat głęboką więź duchową. Gdy na studiach w Rzymie poznałem ks. Tomasza Kubiczka, rodem z Polski, a konkretnie z parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Strzemieszycach Małych, zawiązała się nasza przyjaźń. Przyszedł czas, by z jego pomocą odwiedzić ojczyznę Papieża Polaka. To właśnie z Ojcem Świętym związana była moja pierwsza, najkrótsza wizyta w czerwcu ub.r. Wówczas, wraz z ks. Tomaszem, kolegą, przewodnikiem i tłumaczem odwiedziłem Kraków, a szczególnie Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. Zważywszy na fakt, ze Miłosierdzie Boże nie ma granic, a Wenezuela mocno się na nim opiera, było to dla mnie niezwykle wzruszające przeżycie duchowe. Znalazłem się w klasztorze łagiewnickim, z którego Miłosierdzie wzięło początek, by potem dotrzeć do najodleglejszych zakątków globu ziemskiego.

- Nawet do Ameryki Południowej, z której Ksiądz pochodzi. Słyszałam, że w Księdza domu rodzinnym, a także w mieszkaniach Księdza rodzeństwa jest miejsce na trzy szczególne wizerunki...

- Tak, u moich rodziców, sióstr i braci, bo mam 8 rodzeństwa, wiszą obrazy „Jezu, ufam Tobie”, św. s. Faustyny i bł. Jana Pawła II. Ogromnie ufamy Miłości Miłosiernej, stąd te święte znaki, związane mocno z Polską.

- We wrześniu przyjechał Ksiądz po raz drugi do nas, tym razem na dłużej... Jednak pobyt ten mógł zakończyć się dramatycznie.

- Rzeczywiście, otarłem się wtedy o śmierć. Wyjeżdżając żegnałem się z rodzicami i rodziną w pełni sił, całkiem zdrowy i szczęśliwy, że wyruszam do Polski. Nie wiedziałem jednak, że dopadnie mnie tutaj denga, potencjalnie śmiertelna wirusowa choroba odzwierzęca, której objawy występują kilka dni po ukąszeniu komara. Kilka lat studiowałem w Rzymie, więc odporność na tę chorobę mam słabszą. W Wenezueli ugryzł mnie komar, a w Polsce przyszły objawy: wysoka gorączka, silne bóle głowy, stawów i gałek ocznych, zmniejszające się czucie w rekach i nogach, arytmia serca, silna niestrawność, wymioty, biegunka, objawy depresji. Wirus mocno zaatakował. Była to trzecia, najgorsza wersja dengi krwotocznej, bardzo niebezpiecznej i nieprzewidywalnej w konsekwencjach. Ubywało płytek krwi i stawałem się coraz słabszy. Przy tak niskim poziomie płytek krwi istniało duże ryzyko wystąpienia krwotoków zewnętrznych z oczu, uszu, jamy ustnej, a nawet na całym ciele. Mój poziom płytek wynosił wówczas ok. 25 tys. (dolna minimalna granica wynosi 140 tys.) Otrzymywałem 3 razy dziennie leki przeciwkrwotoczne, kwas foliowy oraz bardzo dużą ilość kroplówek (ok. 25 l w trakcie całego pobytu). Właśnie dlatego, aby uniknąć krwotoków zewnętrznych będących następstwem drastycznego wydalania przez organizm płytek krwi wraz z moczem i kałem, lekarze przewidywali ewentualną transfuzję masy płytkowej. Personel Szpitala Zakaźnego w Chorzowie, gdzie natychmiast się znalazłem, robił co w ich mocy, stanął na wysokości zadania, z pełnym profesjonalizmem, jednak nie wszystko jest w rękach ludzkich. Stan był krytyczny, myślałem, że to po prostu koniec. Zacząłem wtedy mocno myśleć o mojej rodzinie, zwłaszcza o mamie. Wówczas zwróciłem się do Boga, ze jestem przygotowany, by odejść - jeśli taka jest Jego wola, to niech tak się stanie, ale moja rodzina na to nie zasługuje. Żegnali mnie zdrowego, a teraz mają odebrać moje ciało? - pytałem. To byłby dla nich koszmar. Prowadziłem taki wewnętrzny monolog z Bogiem. W tym cierpieniu zwróciłem się też do bł. Jana Pawła II. Pomóż mi, bo jestem w Twoim kraju, przyjechałem, by zobaczyć, gdzie żyłeś, gdzie zrodziłeś się dla Kościoła, nie zostawiaj mnie samego. Potem poprosiłem pielęgniarkę, by pomogła mi zejść z łóżka, ale to według niej nie było możliwe w moim stanie. Sam więc na własne ryzyko spróbowałem to zrobić, udało mi się uklęknąć przy łóżku i zacząłem się modlić do Ojca Świętego. Potem zasnąłem na 5 godzin. Kiedy się obudziłem było lepiej, zaczęła wracać siła w nogach, ogólny stan zaczął się poprawiać, zrezygnowano więc z przetoczenia krwi. Kolejne dni przynosiły dalszą poprawę. Choć osłabiony, ale cały i zdrowy wróciłem do Caracas.

- To niesamowita historia, jak ją Ksiądz postrzega, rozumie?

- Widzę w tym wszystkim ręce Pana Boga, który przez Błogosławionego z Polski dokonał cudu. W tym miejscu należą się słowa uznania i wdzięczności dla personelu medycznego, który zrobił wszystko, co mógł, a reszty dokonał Jan Paweł II. Jestem o tym przekonany. Dlatego pod koniec grudnia gnało mnie do Polski, by podziękować wszystkim tym, którzy w dniach choroby wspierali modlitwą, dodawali otuchy i spieszyli na ratunek. Przez to dramatyczne wydarzenie jeszcze bardziej czuję się z Wami związany, dlatego z prawdziwą radością przy żłóbku betlejemskim śpiewałem na Bożą chwałę i dla pokrzepienia ludzkich serc. Podczas tego wrześniowego pobytu udało mi się jednak trochę pośpiewać, a nawet ochrzciłem dziecko w Strzemieszycach Małych, które dziś też mi wtórowało podczas koncertu.

- Mam nadzieję, że kolejne podróże do Polski będą już tylko bardzo miłe i pełne pięknych przeżyć. Tymczasem wraca Ksiądz do Caracas, do pracy...

- Wracam do swojej posługi wikariuszowskiej w kościele La Eremita w diecezji św. Krzysztofa (San Cristobal), w Wenezueli. Jestem tam dopiero 2 miesiące, więc to początek moich kontaktów z parafianami. Jestem również kapelanem w Collegio Bambini, gdzie prowadzę 50-osobowy chór dziecięcy. Poza tym koncertuję w różnych miejscach na zaproszenie parafii, placówek, ośrodków.

- A jak zaczęła się ta „śpiewacza” historia?

- Od małego dziecka tworzyłem jakieś słowa, układały mi się do nich melodie; gdy miałem 13 lat skomponowałem piosenkę dla mojej mamy, która znalazła się na wydanej w maju ub.r. płycie. Jako młodzieniec śpiewałem w chórach, a także jako solista, grałem też na gitarze. W seminarium również zasilałem chór swoim głosem. Już jako ksiądz pomyślałem, że może by nagrać jakiś singiel, jedną piosenkę, ale w najśmielszych marzeniach nie myślałem o wydaniu własnego albumu. Stało się inaczej. Zbieg okoliczności, Boża Opatrzność, wielu dobrych ludzi napotkanych po drodze…? Wszystko to zaowocowało stworzeniem, nagraniem płyty. Mój cały, dotychczasowy repertuar zawiera ok. 50 autorskich piosenek, a do nagrania wybrałem 12 utworów. Są różnorodne i skierowane do wszystkich - do Boga, do Jego Matki, do mojej mamy, do dzieci itd. Różnorodna tematyka, różnorodne rytmy, różnorodny klimat, zresztą kto ma, doskonale o tym wie.

- Jak wyjaśnić jej tytuł: „Haz que todo florezca”?

- „Spraw, aby wszystko zakwitło”. Zakwitło, w sensie - powróciło, przebudziło się do życia.

- Podczas naszej rozmowy często wspomina Ksiądz o swojej rodzinie, może więc teraz kilka słów właśnie o niej...

- Bo rodzina jest dla mnie bardzo ważna, w niej wzrastałem i z niej wyszło moje kapłańskie powołanie. To, że jestem dziś kim jestem zawdzięczam właśnie rodzinie, mojej mamie Marii i tacie Carlosowi. Rodzice całą naszą dziewiątkę wychowywali w atmosferze głębokiej pobożności, zachowując najwyższe wartości chrześcijańskiego życia, w miłości, braterstwie, przebaczaniu i przyjaźni. Żyją skromnie, utrzymują się z rolnictwa, nie są bogaci, ale też nic im nie brakuje. Bardzo ich kocham.

- Święcenia kapłańskie przyjął Ksiądz 25 sierpnia 2007 r. Co działo się potem?

- Od 2007 do 2009 r. pracowałem jako wikariusz w bazylice mniejszej św. Piotra Apostoła w Caracas, a następnie zostałem wysłany do Rzymu na studia z zakresu prawa kanonicznego. W październiku 2012 r. wróciłem do Wenezueli.

- Jesteśmy u progu nowego, 2013 r. Jaki on będzie dla Księdza?

- Przyjmę wszystko, co Bóg da. Wierzę, że będzie czuwał nade mną, nad całą rodziną naturalną i parafialną, nad całym Kościołem w Wenezueli. W parafii chcę zając się młodzieżą i dziećmi. Jeśli zaś chodzi o śpiew, to myślę o wydaniu płyty z pieśniami wielkopostnymi oraz bożonarodzeniowymi. Może się uda...

- Jakaś podróż może w planie?

- Tak, do Polski, nie wiem tylko kiedy, ale mam cały rok.

- Wszyscy zapewne bardzo się ucieszą, może tym razem uda się zaśpiewać dla większego grona publiczności, a w naszej diecezji okoliczności co nie miara...

- Z największą przyjemnością. Na koniec, ale za to najserdeczniej pozdrawiam Pasterza diecezji sosnowieckiej, bp. Grzegorza Kaszaka, którego udało mi się poznać, odwiedzić i porozmawiać z nim. Mam nadzieję, że przy następnym pobycie spotkamy się znowu.

* * *

Padre Pablo Edigson ma swoją stronę internetową www.padrepablo.com. Obecny jest także na portalach społecznościowych facebook oraz twitter.

Tagi:
wizyta

Reklama

W dolinie Maryi

2019-05-15 08:06

Artur D. Grabowski
Edycja legnicka 20/2019, str. 7

W olszyńskiej parafii nagrodą za gorliwe uczestnictwo w Roratach był wyjazd do opactwa cysterskiego St. Marienthal (można przełożyć jako „Dolina Najświętszej Maryi”) w Ostritz oraz do zoo w Görlitz

Artur D. Grabowski
Uczestnicy wyjazdu odwiedzili klasztor Sióstr Cysterek w Niemczech

Opactwo, które swoją historię rozpoczyna już w 1234 r. jako fundacja królowej Kunegundy Czeskiej, przywitało nas bardzo serdecznie. Jako przewodniczka i opiekunka po klasztornych ścieżkach służyła nam pani Beata Bykowska, która od ponad dwóch dekad współpracuje z opactwem w ramach prowadzonej tam Fundacji Międzynarodowe Centrum Spotkań. Nasze spotkanie z klasztorem rozpoczęliśmy od Eucharystii, którą sprawował nasz wikariusz – ks. Jakub Sikorski.

Po spotkaniu z Panem Jezusem i wyrażeniu Mu naszej wdzięczności za dar Jego obecności wśród nas, rozpoczęliśmy zwiedzanie tego pięknego, wypełnionego modlitwą i pracą miejsca. Wysłuchaliśmy historii kościoła klasztornego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kaplicy pw. Krzyża Świętego, a także mieliśmy okazję zobaczyć makietę przedstawiającą całe opactwo. Nie zabrakło oczywiście posiłku oraz innych radosnych atrakcji, których dostarczał nam ks. Jakub i pozostali uczestnicy wyprawy.

Ogromnym zaskoczeniem i zaszczytem były dla nas odwiedziny ksieni opactwa – siostry Elizabeth Vaterodt OCist, która jest najważniejszą osobą w całym opactwie, jako przełożona posiadająca pełnię władzy duchownej na terenie klasztoru St. Marienthal, wyłączonego z tego względu spod zwierzchnictwa diecezji drezdeńsko-miśnieńskiej i władzy miejscowego biskupa. Matka Ksieni dopytywała, skąd przybyliśmy i dlaczego. Była bardzo zadowolona, że przybyło tylu młodych ludzi, a zwłaszcza dzieci. Na koniec przekazała na ręce ks. Jakuba życzenia wszystkiego najlepszego i Bożego błogosławieństwa, prosząc jednocześnie o modlitwę w intencji nowych powołań do Zakonu Cysterek w St. Marienthal.

Ostatnim punktem naszej pielgrzymki do St. Marienthal było wejście na znajdującą się nieopodal klasztoru Kalwarię, skąd rozciąga się piękny widok na opactwo. Potem wyruszyliśmy w dalszą drogę.

Drugim etapem naszej wyprawy była wizyta w ZOO w Görlitz. Tam każdy miał okazję zobaczyć egzotyczne okazy zwierząt, zasięgnąć wiedzy o nich i na swój sposób nieco się rozerwać. Wyjątkową uciechę miały nasze dzieci.

Uczestnicy wyprawy bardzo serdecznie dziękują ks. proboszczowi Bogusławowi Wolańskiemu za możliwość odwiedzenia nowych, pięknych miejsc, a ks. Jakubowi Sikorskiemu za wspaniałą opiekę duchową, organizacyjną, za uśmiech, dowcip i motywację. Naszych duszpasterzy polecamy w modlitwie opiece św. Józefa, naszego patrona.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chodzenie do kościoła wydłuża życie

2016-06-15 21:52

Artur Stelmasiak

Trwające aż 16 lat badania Uniwersytetu Harvarda wskazują, że chodzenie do Kościoła i uczestniczenie w uroczystościach religijnych wydłuża życie aż o 33 proc. Wyniki badań zostały opublikowane przez jedno z najbardziej prestiżowych pism medycznych na świecie.

Małgorzata Młynarska
Uroczystości jubileuszowe w jarosławskiej świątyni pw. Trójcy Przenajświętszej

Naukowcy z Uniwersytetu Harvarda przeanalizowali dane na temat stylu życia 74 534 kobiet, które w latach 1992-2012 brały udział w Nurses' Health Studies. Wszystkie badane kobiety były w roku 1992 wolne od chorób krążenia i nowotworów. Uczestniczki odpowiadały na pytania dotyczące diety i zdrowia, a także dotyczące uczestnictwa w obrzędach religijnych. Okazało się, że u kobiet, które brały udział w obrzędach religijnych, stwierdzono o 33 procent mniejsze ryzyko zgonu.

- Jak się okazuje, największym propagatorem zdrowego trybu życia jest prosty proboszcz parafii, który swoich parafian zachęca do relacji z Jezusem i udziału w nabożeństwach – twierdzi ks. Sławomir Abramowski, proboszcz parafii św. Jana Pawła II w Warszawie, który jest z wykształcenia także lekarzem.

Wynika badań jednoznacznie wskazują, że w ciągu 16 lat trwania badania stwierdzono o 33 procent mniejsze ryzyko zgonu u kobiety uczestniczące w nabożeństwach, w porównaniu z tymi, które do kościoła nie chodziły. Kobiety religijne o wiele rzadziej umierały na choroby układu krążenia i nowotworowe. Badanie pokazało też większy optymizm kobiet uczestniczących w nabożeństwach i mniejszą podatność na depresję.

- Do tej pory wszyscy myśleli, że zachęcając do chodzenia do kościoła zachęcam tylko do życia wiecznego. Teraz jest już medycznie udowodnione, że jestem również po prostu propagatorem zdrowego stylu życia – pisze na profilu facebookowym parafii ks. Abramowski. - Który z lekarzy, moich kolegów po fachu może się pochwalić taką skutecznością w profilaktyce poważnych schorzeń układu krążenia i nowotworów.

To jedne z największych badań tego typu. Spośród 74 534 kobiet w przeciągu 16 lat odnotowano 13 537 zgonów, w tym 2721 zgonów z powodu sercowo-naczyniowych i 4479 zgonów z powodu raka. Po wielu zmiennych i uwzględnieniu głównych czynników ryzyka okazało się, że kobiety uczestniczące w nabożeństwach częściej niż raz w tygodniu wykazały o 33 proc. mniejszą śmiertelność.

Wyniki badań prowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Harvarda zostały opublikowane w jednym z najbardziej prestiżowych pism medycznych na świecie JAMA Internal Medicine. „Religia i duchowość może być niedoceniana przez medycynę czynnikiem w tym, aby lekarze mogli odpowiednio diagnozować swoich pacjentów” - piszą autorzy badania na stronie The Jama Network.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wręczono medale zasłużonym dla Archidiecezji Warszawskiej

2019-06-24 22:37

Łukasz Krzysztofka

40 osób świeckich i jedna siostra zakonna zostało nagrodzonych medalami "Za zasługi dla Archidiecezji Warszawskiej", które w archikatedrze warszawskiej, w jej święto patronalne św. Jana Chrzciciela, wręczył metropolita warszawski kard. Kazimierz Nycz.

Łukasz Krzysztofka
Odznaczeni medalem "Za zasługi dla Archidiecezji Warszawskiej" z kard. Kazimierzem Nyczem, metropolitą warszawskim

Uhonorowanie medalami odbyło się przed uroczystą Mszą św. odpustową, którą z metropolitą warszawskim koncelebrowali proboszczowie parafii nagrodzonych osób.

- Najbardziej cenię sobie to, że wszyscy odznaczeni w sposób szczególny potrafią praktykować swoje powołanie na mocy powołania chrzcielnego, które jest u podstaw wszystkich powołań – powiedział w homilii podczas Mszy św. metropolita warszawski. Kard. Nycz przywołał słowa papieża Franciszka, który uczy, że u podstaw wszystkich szczegółowych powołań stoi miłość. - Jeśli nie ma miłości u podstaw, będzie się tylko krążyć wokół spraw własnych – nawiązywał do słów Ojca św. metropolita warszawski.

Pasterz Kościoła warszawskiego podkreślił również, że przyznane dzisiaj odznaczenia, do których kandydatów zgłaszali proboszczowie ich parafii, są dowodem na mocną współpracę duchownych ze świeckimi i ich odpowiedzialność za Kościół lokalny. – Za tę współpracę bardzo wam dziękuję i proszę Boga, żeby nigdy nie zabrakło takich katolików świeckich, przez których Słowo Chrystusa jest obecne wszędzie tam, gdzie są posłani ludzie – powiedział na zakończenie homilii kard. Nycz.

Wśród uhonorowanych medalem „Za zasługi dla Archidiecezji Warszawskiej” znalazł się m.in. prof. Włodzimierz Kluciński – wieloletni rektor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, należący od lat do Komitetu Promocyjnego Budowy Świątyni Opatrzności Bożej oraz jego małżonka Jadwiga Klucińska, z zawodu ekonomistka, zaangażowana m.in. w budowę kościoła oraz wolontariat Caritas w parafii Wniebowstąpienia Pańskiego na Ursynowie.

Jedyna w gronie odznaczonych siostra zakonna – s. Leonia Maria Kalandyk ze Zgromadzenia Córek Matki Bożej Bolesnej od 20 lat pracuje w parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie. Była katechetką w szkole podstawowej i gimnazjum. Założyła wspólnotę Kręgu Biblijnego RUAH, ponadto pracuje jako kancelistka, przygotowuje młodzież i dorosłych do przyjęcia sakramentów.

Z sylwetkami wszystkich nagrodzonych osób można zapoznać się na stronie archidiecezji warszawskiej:

http://archidiecezja.warszawa.pl/aktualnosci/zaangazowani-swieccy-z-medalami-za-zaslugi-dla-archidiecezji-warszawskiej/

Medale „Za zasługi dla Archidiecezji Warszawskiej” przyznawane są dwa razy w roku: w uroczystość Objawienia Pańskiego – 6 stycznia i uroczystość patronalną stołecznej archikatedry św. Jana Chrzciciela – 24 czerwca. Otrzymują je przede wszystkim świeccy zaangażowani w prace na rzecz diecezji lub parafii.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem