Reklama

Są znakiem w Kościele

2013-02-15 15:06

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 7/2013, str. 6

Adam Wojnar
Uczestnicy jubileuszowego spotkania kurdwanowskiego Ruchu Domowego Kościoła

Są częścią parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego na Kurdwanowie, wspólnotą, dla której postępowanie zgodne z Ewangelią stanowi sposób na życie. Na początku br. obchodzili srebrny jubileusz istnienia.

Ruch Domowy Kościół rozpoczął swą działalność na Kurdwanowie w czasie, gdy wszystko dopiero się budowało: i świątynia, i wspólnota parafialna. Maria i Bogdan Boligłowowie wspominają, że tak jak wielu innych również oni otrzymali wówczas na krakowskim osiedlu mieszkanie. Wcześniej należeli do kręgów rodzin, toteż pragnęli, aby i w nowej parafii taka wspólnota powstała.

Zaproponowali wspólnotę

- Udaliśmy się do proboszcza, ks. Jana Mrowcy - wspomina Maria Boligłowa. - Okazało się, że w parafii odbywają sie spotkania małżeństw. Zostaliśmy zaproszeni na Mszę św. z ich udziałem. Zorientowaliśmy się, że spotkania te są interesujące, że warto uczestniczyć w dyskusjach, słuchaniu referatów, natomiast nie było w tym formacji typowej dla kręgów. Toteż skorzystaliśmy z propozycji Księdza Proboszcza i przedstawiliśmy zebranym reguły istnienia Ruchu. W tym też czasie okazało się, że są jeszcze inne małżeństwa, które należały do naszej wspólnoty już wcześniej. Proboszcz zaproponował, aby utworzyć krąg. Równocześnie zapowiedział, że będzie się nam przyglądał.

Reklama

Bogdan Boligłowa dodaje, że istotnie ks. Jan został ich moderatorem, a w skład pierwszego kręgu weszło 8 małżeństw. Moi rozmówcy przyznają, że podziwiali wówczas Proboszcza za odwagę, jaką się wykazał, wyrażając zgodę na powstanie nowej wspólnoty. Ale ks. prał. Jan Mrowca, wspominając tamte wydarzenia, mówi: - Każda wspólnota, która wtedy w naszej parafii powstawała, była na wagę złota. Natomiast co do Ruchu Domowego Kościoła, to nie miałem powodów do obaw, gdy dowiedziałem się, kto w ówczesnym Krakowie jest inicjatorem i twórcą proponującym ten sposób życia małżeństwom i rodzinom. Tym kapłanem był i nadal jest ks. inf. Franciszek Kołacz, który upowszechniał dzieło ks. Franciszka Blachnickiego i w naszej diecezji, i w całej Polsce.

Z upływem lat w parafii tworzyły się kolejne kręgi. W ich skład wchodziły małżeństwa, które po przeniesieniu na Kurdwanów, szukały wspólnoty. Były i takie sytuacje, że małżonkowie z kręgów zapraszali na spotkania pary, które zauważali w kościele podczas niedzielnych Mszy św. - Małżeństwa z I kręgu zaczynały wprowadzać do wspólnoty kolejne pary, co wiązało się z tworzeniem następnych grup, w których, zgodnie z regułą, powinno być od 4 do 7 rodzin. Z czasem niektórzy małżonkowie z naszego kręgu odchodzili do tych nowo powstałych - wspomina Bogdan Boligłowa i dodaje, że co najmniej kilkadziesiąt rodzin próbowało dołączyć do ich wspólnoty, ale z różnych powodów odeszli. - Formacja Ruchu jest dosyć wymagająca i nie każdemu, kto pozna ją bliżej, w pełni odpowiada. Byli też tacy, którzy ja opuścili i odnaleźli się w innych wspólnotach - mówią Boligłowowie.

Chętnie pomagają

Aktualnie we wspólnocie Ruchu Domowego Kościoła przy kurdwanowskiej parafii istnieje 5 kręgów, a szósty jest na etapie tworzenia. Wspólnota należy do rejonu drugiego, spośród 11 działających w diecezji krakowskiej. Posługę moderatorów pełnią: ks. Rafał Salawa i ks. Paweł Kummer. - W naszej wspólnocie są małżeństwa i rodziny nie tylko z Kurdwanowa, ale z całego Krakowa, a nawet spoza miasta - mówi ks. Rafał Salawa, niekryjący uznania dla par zaangażowanych w działalność Ruchu.

Charakteryzujący małżeństwa i rodziny należące do Ruchu ks. Rafał podkreśla, że są to osoby zawsze chętne do pomocy w parafii. - To ludzie poukładani. Oni zdają sobie sprawę z obowiązków. W miarę możliwości wspomagają się wzajemnie; duchowo, a niejednokrotnie również materialnie. Są mocno wierzący, swoimi postawami starają się przekonać, że Pan Bóg jest, że działa - podkreśla moderator.

Maria Boligłowa zaznacza, że w kręgach nie ma ludzi idealnych, że przychodzą do wspólnoty potrzebujący wsparcia oraz poszukujący swego miejsca w Kościele. Bogdan Boligłowa podkreśla: - W Ruchu nie można szukać rozwiązania problemu, tylko Światła, które podpowie, jaką drogę wybrać, aby sakrament małżeństwa zadziałał w życiu małżonków.

- Ruch stwarza nam możliwość pójścia za Panem Bogiem w takim zwykłym, codziennym życiu, daje szansę podniesienia rangi tego, co w małżeństwie czynimy, o co się staramy, do czego zmierzamy - wyjaśnia ideę formacji w kręgu Marek Stadtmüller. - Ks. Blachnicki marzył, żeby parafia była wspólnotą nowego człowieka, wspólnotą odnowioną przez Ducha Świętego, który swą mocą sprawia, że ludzie starają się być lepszymi. I chociaż nie zawsze się to udaje, to wciąż warto na nowo próbować!

Cenią kapłanów

W kręgach podkreśla się szczególną rolę kapłana. Może dlatego p. Boligłowowie bez chwili zastanowienia wymieniają kolejnych moderatorów, którzy wspierali wspólnotę na Kurdwanowie: - Po księdzu proboszczu opiekę duchową nad naszą wspólnotą pełnili kolejno: ks. Stanisław Mika, ks. Jerzy Serwin, ks. Roman Bogacz, ks. Kazimierz Foltyn, ks. Wojciech Warzecha, ks. Marcin Masłoń, ks. Paweł Kummer, ks. Mariusz Gorazd.

Moi rozmówcy dodają, że kapłan to opiekun, doradca kręgu. - Moderator sprawia, że czytając Pismo Święte, nie zaczynamy głosić herezji - mówi B. Boligłowa, a jego żona dodaje: - Kapłan to osobą, do której mamy ogromne zaufanie. Moderatora przychodzącego na organizowane przez krąg spotkania, przyjmujemy z otwartymi rękami. My, dzięki niemu, mamy świadomość, że Kościół jest nasz, bo jest z nami kapłan.

Część byłych oraz obecni moderatorzy Ruchu odprawili w niedzielę 3 lutego w kościele parafialnym na Kurdwanowie Mszę św. w intencji wspólnoty. W gronie modlących się kapłanów był ks. inf. Franciszek Kołacz, który przyznał, że gdy dziś widzi rodziny należące do Ruchu, to uświadamia sobie, iż było warto w upowszechnianie idei tej wspólnoty się angażować. - Przez rodziny poznane w kręgach lepiej zrozumiałem Kościół - powiedział ks. F. Kołacz. - Jestem bardzo wdzięczny Panu Bogu, że mi ten Domowy Kościół podsunął, a pewnym osobom za to, że mnie do aktywności na rzecz tej wspólnoty zmusili.

Mają ofertę

Podczas uroczystego spotkania, zorganizowanego w domu parafialnym, mogłam przyjrzeć się rodzinom z kręgów. Patrzyłam na radosne i nieskrępowane świętowaniem i przybyłymi gośćmi dzieci. Z uwagą obejrzałam przygotowaną przez Marka Stadtmüllera i Wacława Meryndę prezentację podsumowującą 25 lat istnienia Ruchu na Kurdwanowie. Wsłuchiwałam się w kolejne świadectwa. Zainteresował mnie tworzący się krąg Domowego Kościoła. Parą pilotującą jego powstawanie są Ewa i Marek Stadtmüllerowie. - Nasza rola polega na wprowadzeniu małżonków w charyzmat Ruchu - wyjaśnia Ewa. - Z reguły są to młode małżeństwa poszukujące drogi dla siebie. Oni nie szukają wspólnoty, w której człowiek formuje się indywidualnie. Domowy Kościół ma propozycję wspólnej, małżeńskiej drogi do Pana Boga.

W tworzącym się kręgu są Maria i Lech Kosowscy, którzy zapytani o powody wyboru tej wspólnoty wyjaśniają: -To jest na pewno większa szansa na udane małżeństwo. Kościół Domowy daje moralne podstawy, bez których trudno jest utrzymać małżeństwo, które przecież powinno trwać aż do śmierci. Jeśli z roku na roku przybywa rozwodów, to trzeba szukać sposobu, żeby się przed tym uchronić. Ruch zapewnia także moralne wsparcia dla naszej rodziny, a praca nad sobą prowadzi również do zmiany świadomości; już nie patrzymy indywidualnie, ale wspólnie jako my.

Są normalni

Ewa Stadtmüller: - W dzisiejszym świecie ludzie opierający swe życie na Ewangelii, czasem mogą się zastanawiać, czy aby nie zwariowali. Ale gdy wokół mamy podobnych do nas, uważających iż małżeństwo to coś nierozerwalnego, to uświadamiamy sobie, że jednak jesteśmy normalni. Chcemy i staramy się pracować nad sobą. Nie traktujemy małżeństwa jak sprzętu, który po uszkodzeniu należy wyrzucić. My wychodzimy z założenia, że jeśli coś się psuje, to należy to naprawiać.

Swego uznania dla Ruchu Domowego Kościoła nie kryje proboszcz parafii ks. Jan Mrowca: - Wiele osób z tej wspólnoty służy konkretną pomocą w parafii. Poza tym kapłan, poznając rodziny z kręgów, uczestnicząc w ich spotkaniach, zauważa także problemy, które występują we współczesnym świecie. Parafianie z Ruchu potrafią bronić Kościoła, rzeczowo zabierać głos na jego temat, gdy słyszą nieuzasadnioną krytykę. Można powiedzieć, że kręgi rodzin to znak w katolickim Kościele, którego parafia jest częścią. Do jej zadań należy stwarzanie możliwości życia Ewangelią, o co małżeństwa i rodziny z kręgów szczególnie się starają.

Tagi:
oaza wspólnota Ruch Światło‑Życie

Reklama

Siła miłości

2019-07-24 11:33

Kl. Tomasz Gutowski
Edycja toruńska 30/2019, str. 7

Miłość, jedność i wspólnota – to słowa, które towarzyszyły uczestnikom dnia wspólnoty oaz rekolekcyjnych

Ewa Jankowska
Błogosławieństwo dzieci

Letnie rekolekcje oazowe odbywają się w całej Polsce w tym samym terminie, a tegoroczny pierwszy turnus rozpoczynał się 29 czerwca. 13. dzień rekolekcji jest szczególny, ponieważ jest to dzień wspólnoty, w którym wszystkie oazy przeżywające rekolekcje w tym samym rejonie gromadzą się razem, aby przeżywać dzień Zesłania Ducha Świętego.

W tym roku filia pelplińska swój dzień wspólnoty przeżywała 11 lipca w Zamku Bierzgłowskim. Były na nim obecne oazy z diecezji: toruńskiej, bydgoskiej, włocławskiej, warszawsko-praskiej, elbląskiej i pelplińskiej.

Spotkanie rozpoczęło się zawiązaniem wspólnoty. Każda oaza zaprezentowała swój proporzec, piosenkę, a także opowiedziała w kilku zdaniach o swojej grupie, by nikt nie pozostał anonimowy.

Język miłości

Najważniejszym punktem dnia wspólnoty, tak jak każdego dnia rekolekcji, była uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem bp. Józefa Szamockiego.

Ksiądz Biskup wyraził radość z faktu, że dzień wspólnoty odbywa się na terenie diecezji toruńskiej. Komentując wydarzenie Pięćdziesiątnicy przeżywane w tym dniu rekolekcji, zauważył, że językiem wspólnym dla wszystkich ludzi jest miłość. Miłość jest tym, co łączy wszystkich – każdy może ją otrzymać, ale również każdy może ją dawać. Przez miłość można tak ukochać Jezusa, że niezależnie od wieku, można opowiadać o Chrystusie całym swoim życiem. Homilię zakończył, podkreślając rolę wspólnoty, która w trudnych chwilach może być dla człowieka wielką pomocą w osamotnieniu, mroku, słabości czy grzechu. Bardzo ściśle związana ze słowami wypowiedzianymi w czasie kazania, a jednocześnie charakterystyczna dla oazowego dnia wspólnoty była procesja z darami, w której przedstawiciele wszystkich oaz nieśli proporzec, świecę oazową oraz chleb – symbole jedności, wspólnoty i miłości.

Na zakończenie Mszy św. przedstawiciele poszczególnych oaz dzielili się świadectwem z przeżytych dni.

Dar odpowiedzialności

Po Eucharystii miał miejsce wspólny posiłek, który przygotowali oazowicze przeżywający swoje rekolekcje na Zamku Bierzgłowskim. Zwieńczeniem dnia wspólnoty była Godzina Odpowiedzialności, czyli nabożeństwo poświęcone Krucjacie Wyzwolenia Człowieka (KWC). Krucjata została powołana przez sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego i Ruch Światło-Życie w odpowiedzi na apel św. Jana Pawła II i przez niego pobłogosławiona w czasie pierwszej pielgrzymki do Polski 8 czerwca 1979 r. w Nowym Targu.

KWC to dobrowolny dar miłości i odpowiedzialności za drugiego człowieka, który wyraża się przez całkowite i dobrowolne wyrzeczenie się alkoholu. Głównym hasłem Krucjaty są słowa: Przez abstynencję wielu do trzeźwości wszystkich! Dzieło to zakłada prócz postu również modlitwę za osoby, które o własnych siłach nie mogą wydostać się z nałogu alkoholowego.

Nabożeństwo rozpoczęło się rozważaniem Słowa Bożego i krótką homilią, którą wygłosił ks. Wacław Dokurno, diecezjalny moderator KWC. Po homilii nastąpił czas świadectw osób, które przystąpiły już do tego dzieła. Krucjatę przyjąć można w dwojakiej formie: kandydacką i członkowską. Krucjata kandydacka trwa rok i mogą ją podpisywać także niepełnoletni, natomiast krucjata członkowska trwa nieokreślony czas (np. dożywotnio) i tę mogą podpisać tylko osoby pełnoletnie. Po świadectwach członkowie krucjaty (ci, którzy przyjęli ją na okres nieokreślony) utworzyli szpaler i wyciągnęli ręce w geście modlitwy za osoby, które przystępowały do KWC, czemu towarzyszył śpiew hymnu krucjaty „Serce wielkie nam daj”.

Na zakończenie ks. Wacław udzielił błogosławieństwa i jako organizator tegorocznego dnia wspólnoty złożył wszystkim podziękowania oraz posłał do swoich ośrodków i miejsc rodzinnych, aby głosili swoim życiem Chrystusa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Górale zawsze bronili Krzyża na Giewoncie i będą bronić go do końca

2019-08-24 08:13

wpolityce.pl

Po czwartkowej tragicznej burzy w Tatrach, w których zginęło pięć osób pojawiły się głosy, żeby usunąć Krzyż z Giewontu.

Bożena Sztajner

Krzyż na Giewoncie był ustawiony dużo wcześniej niż czerwona i tęczowa zaraza próbuje nas zniszczyć. To wotum postawione przez górali w 1901 r. — komentuje, dla portlau wpolityce.pl, stryjeczny prawnuk Józefa Kurasia „Ognia”, Bartłomiej Kuraś.

Przez lata niejedna burza uderzała w niego i chciała go zniszczyć. Czwartkowy wypadek jest przykrą i tragiczną sprawą, ale to nie jest powód do usunięcia symbolu wiary — podkreśla.

Jeżeli dojdzie do próby usunięcia Krzyża górale będą go bronić. Górale zawsze bronili Krzyża na Giewoncie i będą bronić go do końca. Pan Hartman nie jest pierwszą osobą i zapewne nie ostatnią, która domaga się usunięcia Krzyża z Giewontu — dodaje Bartłomiej Kuraś.

Dziennikarz, zakopiańczyk, Witold Gadowski dla portalu wpolityce.pl mówi: mój wuj, ks. Walenty Gadowski wytyczył szlak na Orlą Perć. Papież Jan Paweł II poświęcił jego tablicę na Kasprowym Wierchu. Moja mama codziennie patrzy się na Krzyż na Giewoncie i modli się. Jeżeli ktoś spróbuje zniszczyć Krzyż na Giewoncie, zobaczy co znaczy gniew górali. Nie wolno tknąć pamiątki męki i śmierci naszego Zbawiciela! To nasze, góralskie wotum dla Pana Boga.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pielgrzymi z archidiecezji częstochowskiej u celu

2019-08-24 22:23

Beata Pieczykura

Na Uroczystość Matki Bożej Częstochowa na Jasną Górę wędrują także pielgrzymi z archidiecezji częstochowskiej. 24 sierpnia Czarnej Madonnie pokłonili się pątnicy m.in. z Wielunia, Działoszyna, Pajęczna, Panek, Sygontki i parafii św. Rocha w Radomsku oraz częstochowskich parafii: św. Jana Sarkandra, św. Floriana, Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, św. Jakuba, św. Melchiora Grodzieckiego i św. Siostry Faustyny Kowalskiej.

Wieluń

– Pielgrzymuję i modlę się o pokój i uczciwość w naszej ojczyźnie; modlę się za nauczycieli, aby byli przykładem dla młodych, których wychowują; modlę się też w intencji zmarłych, mojej mamy, męża, całej rodziny, sąsiadów – powiedziała p. Urszula z parafii św. Stanisława w Wieluniu. I dodała: – Pielgrzymuję ponad 40. raz Dziękuję Bogu za tyle lat życia, dzieciństwo było trudne, ale mama nas na Jasną Górę woziła i ja pielgrzymuję od 3 klasy szkoły podstawowej.

Wśród pątników byli nowożeńcy – państwo Michał i Joanna, którzy tydzień temu zawarli sakrament małżeństwa i wybrali się na pielgrzymkę z Wielunia. U celu zgodnie stwierdzili: – Mamy za co dziękować i prosić o dalsze łaski dla nas i najbliższych. Na Jasnej Górze pozostali prośbę: – Niech Maryja pokieruje, co dalej, może nam da pomysł, gdzie mamy się osiedlić, co mamy robić – mówi szczęśliwa p. Joanna.

Na szlaku wyróżniali się harcerze. Jak wszyscy pątnicy mieli swoje intencje, a ponadto szli jako harcerze, „aby zaznaczyć nasze wartości harcerskie, czyli: Bóg – Honor – Ojczyzna, harcerstwo nie jest tylko na pokaz, nie jest tylko bieganiem po lesie, a faktycznie chodzi o te wartości – oświadczyła Ola z parafii św. Barbary w Wieluniu.

Z Wieluniem pielgrzymował również p. Mariusz z Wrocławia: – To jest piękne: jeden drugiemu pomaga, nie jak w codziennym życiu, człowiek człowieka nie widzi.

Pątnicy z Wielunia (z parafii: Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, św. Stanisława Biskupa Męczennika, św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny) oraz Opatowa – jak tak kard. Stefan Wyszyński – wszystko postawili na Maryję. Pod takim hasłem bowiem wędrowali w 156. Pieszej Pielgrzymce z Wielunia Jasną Górę. Na szlak pątnicy wyruszyło ok. 600 osób, w tym 7 kapłanów i 2 siostry zakonne, a od Białej dołączył bp Andrzej Przybylski. 156. Piesza Pielgrzymka z Wielunia na Jasną Górę dotarła 24 sierpnia. Rozpoczęła się 23 sierpnia Mszą św. w kolegiacie, a zakończyła się 28 sierpnia

Działoszyn

– Pielgrzymkę polecam w każdej sytuacji, czy to trudne wybory, czy zakręty życiowe, czy choroby, na pielgrzymce można polecać wszystko i zawsze – p. Kamil z parafii św. Marka Ewangelisty w Kolonii Lisowicach, wędrował z 8. Dekanalną Pieszą Pielgrzymką na Jasną Górę. Jak powiedział: – Pielgrzymka to przymnożenie wiary, coraz mocniejsze trwanie w wierze, to modlitwa, radość i oczyszczenie, taki odpoczynek duchowy, napełnienie duchowe, doświadczenie ku dobremu, co trwa też po zakończeniu pielgrzymi.

8. Dekanalna Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę rozpoczęła Msza św. w kościele św. Marii Magdaleny w Działoszynie, cel osiągnęła 24 sierpnia. W Eucharystii swoje sprawy przez ręce Maryi przedstawili Bogu pątnicy z parafii: św. Marii Magdaleny i bł. Michała Kozala BM Działoszynie, św. Marka Ewangelisty w Kolonii Lisowicach, św. Zofii Wdowy w Krzeczowie, św. Andrzeja Boboli w Lipniku, św. Jana Apostoła w Raciszynie, św. Marcina BW w Siemkowicach, Wszystkich Świętych w Szczytach i Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Trębaczewie.

Pajęczno

– Krzyż nas prowadzi – mówi p. Lucyna z sanktuarium Matki Bożej Pajęczańskiej. Duży krzyż idzie z pątnikami od pierwszej pielgrzymki z Pajęczna na Jasną Górę, czyli od 107 lat. Była to bowiem 107. Piesza Pielgrzymka z Pajęczna do Częstochowy i zjednoczyła na modlitwie, w trudzie i w radości 400 pątników z parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i Narodzenia Pańskiego oraz 2 kapłanów. Z Pajęczna pielgrzymowała p. Agnieszka z Częstochowy, która chciała odwdzięczyć się Matce Bożej za to, co doznała w tym roku, i podziękować. Pielgrzymka rozpoczęła się 24 sierpnia wspólną Mszą św. Tego dnia dotarła na Jasną Górę. Idącym do Matki towarzyszyła modlitwa duchowych pielgrzymów w kaplicy adoracji Najświętszego Sakramentu.

Sygontka

Trud drogi zawierzyło Maryi 50 pielgrzymów z parafii Świętych Piotra i Pawła w Sygontce, którzy wędrowali wraz z kapłanem.

Panki

Kocha Matkę Bożą i dlatego pielgrzymuje z Panek oraz z diecezją kaliską na Jasną Górę. – Zmęczenie i wszystkie moje cierpienia ofiaruję Maryi i Jezusowi. I widzę, że Matka Boża dużo mi pomogła – powiedziała p. Helena z Panek. Piesza pielgrzymka z Panek liczyła 120 osób, opiekunem grupy był wikariusz.

Parafia św. Rocha w Radomsku

O zdrowie, aby rodzina miała dobrze w życiu modliła się jedna z pątniczek ze Stobiecka Miejskiego. 71. Piesza Pielgrzymka Parafii św. Rocha z Radomska osiągnęła cel 24 sierpnia i była zwiastunem pielgrzymki z Radomka na Jasną Górę. W tym roku wyjątkowo radomszczanie pielgrzymują 2 dni z powodu zwiększenia natężenia ruchu na DK 91, w związku z budową autostrady A1. Po noclegu w Skrzydlowie pątnicy 25 sierpnia pokłonią się Matce Bożej Częstochowskiej.

Częstochowskie parafie

24 sierpnia w nowennie przed uroczystością Matki Bożej Częstochowskiej uczestniczyły częstochowskie parafie: św. Jana Sarkandra, św. Floriana, Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, św. Jakuba, św. Melchiora Grodzieckiego i św. Siostry Faustyny Kowalskiej.

Wśród pątników był p. Adrian z parafii Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej w Częstochowie; wraz z synem nieśli intencje w sercu i prosili Maryję o wysłuchanie. Modlą się nie tylko na pielgrzymce. Dlatego p. Adrian powiedział: – Jesteśmy rodziną katolicką i staramy się codziennie z żoną Anną i dziećmi Nadią, Robertem i Dominikiem odmawiać Różaniec. W ten sposób chcemy konstytuować tradycję rodzinną i chrześcijańską.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem