Reklama

Niedziela Kielecka

Zgromadzenie Sług Jezusa w Kielcach

Naśladowczynie Jezusa sługi

Boża logika jest zupełnie inna niż nasza. Zgromadzenie Sług Jezusa, które powołał o. Honorat Koźmiński - kapucyn z Zakroczymia 8 grudnia 1884 r. miało służyć Bogu obecnemu w służących. Kto dziś chciałby służyć, w dodatku służącym, tym najniższym, najmniejszym, na marginesie? A jednak w Polsce i na świecie wciąż znajdują się nowe naśladowczynie Jezusa Sługi. W Kielcach wspólnota siedmiu sióstr przy ul. Wesołej posługuje, niosąc od wielu lat pociechę i wsparcie chorym i cierpiącym pensjonariuszkom Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego

Niedziela kielecka 16/2013, str. 4-5

[ TEMATY ]

zakony

Archiwum domu

Modlitwa z chorymi przykutymi do łóżek

Modlitwa z chorymi przykutymi do łóżek

W 1884 r. pięć młodych kobiet uczyniło ze służby Bogu swoje największe pragnienie. Chciały być zakonnicami. Wiedziały, że aby pozostać nimi na ziemiach polskich, będących pod zaborem rosyjskim, muszą wyrzec się habitu i wieść ukryte życie zakonne, gdyż zaborca, przez kasatę większości klasztorów i drastyczne ograniczenia w przyjmowaniu nowych członków skazał jawne życie zakonne na wymarcie” - napisała Anna Jakubczyk w książce „Sługi Jezusa. Historia Zgromadzenia 1884-1939”.

Zatroszczył się o najniższe warstwy społeczne

- O. Honorat Koźmiński, Boży mąż, wrażliwy na duchowe i społeczne potrzeby Polaków, pragnął przybliżyć do Boga wszystkie warstwy społeczne Ojczyzny i pogłębić ich życie duchowe. Zmiany zachodzące w społeczeństwie po powstaniu styczniowym i przekształcenia społeczeństwa z feudalnego w kapitalistyczne wiązały się z rozwojem przemysłu, a co za tym idzie, rozwojem miast, w których szukali pracy i schronienia chłopi z przeludnionych i ubożejących wsi, szlachta zdeklasowana wskutek konfiskat majątków przez zaborcę lub uwłaszczenia oraz klasy posiadające i cudzoziemcy, lokujący tu swe kapitały - tłumaczy s. Jadwiga tamtą specyfikę.

Reklama

Właśnie służące stanowiły największą grupę wśród kobiet pracujących w miastach. „Pod pewnym względem nie ma stanu bardziej potrzebującego opieki i bardziej jej pozbawionego - pisał o. Koźmiński. - (...) Dlatego poświęcenie się dla nich jest rzeczą najpotrzebniejszą, najbardziej naglącą i największej zasługi”. Jak podają źródła archiwalne, do przyspieszenia decyzji o. Honorata o założeniu zgromadzenia pracującego wśród służących przyczyniła się warszawska służąca Zyta Loretańska, Żydówka, ale z wyboru katoliczka (czym naraziła się swej bogatej rodzinie), przedstawiając problemy i potrzeby służących. W 1884 r. znalazł on wśród osób z powołaniem, kontaktujących się z nim, odpowiednią kandydatkę. Była nią Eleonora Motylowska. Przed 8 grudnia 1884 r. Eleonora nie zdawała sobie sprawy z tego, że jest przygotowywana do prowadzenia nowego dzieła religijno-społecznego. Dowiedziała się podczas przyjęcia do postulatu 8 grudnia 1884 r. Dzień ten to początek Zgromadzenia Sług Jezusa, które definitywnie zostało zatwierdzone przez Stolicę Apostolską 14 lipca 1908 r.

Ukryte życie w Bogu

- Jesteśmy zgromadzeniem ukrytego życia zakonnego, o duchowości franciszkańskiej, a naszym specyficznym charyzmatem jest naśladowanie Chrystusa Sługi, który nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć. Naśladujemy też Jezusa i Jego Matkę Maryję w ukrytym życiu w Nazarecie - mówią siostry. Służą Jezusowi przez życie trzema ślubami: czystości, posłuszeństwa i ubóstwa, we wspólnotach, przez modlitwę, pokutę, ofiarę, oraz Jezusowi w bliźnich potrzebujących pomocy, zwłaszcza dziewczętom. - Naszym zadaniem m.in. jest pomóc im w przygotowaniu do odpowiedzialnego życia zgodnego z Ewangelią i własnym powołaniem, a także do podjęcia pracy zawodowej. Staramy się być apostołkami, będąc w środowiskach osób świeckich, bądź przez modlitwę, cierpienia, ofiarę, pracę. Prowadzimy rekolekcje, dni skupienia, kursy przygotowujące dziewczęta do prowadzenia własnej, wzorowej rodziny. Wspieramy też rodziny przez różne spotkania formacyjne i pomoc w wychowywaniu dzieci np. przez katechezy, prowadzenie świetlic środowiskowych, szkoły, przedszkola.

- Cechą charakterystyczną Zgromadzenia Sług Jezusa jest życie ukryte, tzn. nie ujawniamy światu swojej konsekracji zakonnej, tej „tajemnicy królewskiej” tzn. Chrystusowego wezwania, powołania zakonnego - jak mówił Założyciel. Nie nosimy habitów. Życie ukryte wpływa na nasze życie duchowe, jest pomocą w dążeniu do świętości i szkołą pokory. Wpływa ono na nasze apostolstwo, gdyż ułatwia docieranie do osób i środowisk niechętnych, a nawet wrogich Bogu i Kościołowi - wyjaśnia przełożona Domu, s. Jadwiga.

Schronisko dla Starych Sług

Reklama

Do Kielc siostry zostały zaproszone prawdopodobnie przez bp. Tomasza Kulińskiego i ks. Bronisława Obuchowicza, który zajmował się służącymi - zainicjował też Schronisko dla Starych Sług, niezdolnych do pracy. Siostry rozpoczęły pracę w 1897 r. Swoją pracą obejmowały wszelkie potrzeby służących, także schronisko, które zmieniało swoją siedzibę, by ostatecznie ulokować się w 1900 r. w nowo wybudowanym domu Kieleckiego Towarzystwa Dobroczynności, któremu podlegało. W budynku przy ul. Wesołej 45 siostry przebywają od 1937 r. Do Kielc powróciły po 36 latach, na ponawianą prośbę bp. Franciszka Sonika, sufragana kieleckiego. Podjęły na nowo pracę w Schronisku dla Starych i Chorych Sług, prowadzonym przez Stowarzyszenie Sług Katolickich św. Zyty w Kielcach. Siostry pracowały jako członkinie Stowarzyszenia Opieki nad Dziewczętami pw. św. Józefa. Prowadziły też mały szpitalik dla chorych służących, schronisko tymczasowe, stołówkę, a przy niej szkołę kucharek i pralnię, zarabiając w ten sposób na utrzymanie zakładu. Ze stałej opieki schroniska korzystało wówczas ok. 50 służących, a z czasowego pobytu jednorazowo 12 dziewcząt, które jednocześnie uczyły się prac domowych.

Szkoła pokory

Obecnie od 1990 r. siostry prowadzą Zakład Opiekuńczo-Leczniczy dla Przewlekle Chorych. Jego misją jest pomóc przewlekle chorym kobietom w odzyskaniu możliwie największego zakresu sprawności i niezależności oraz poprawa jakości ich życia. Placówka zapewnia całodobowe świadczenia zdrowotne, obejmujące swoim zakresem leczenie, pielęgnację i rehabilitację kobiet przewlekle i obłożnie chorych, które przebyły ostrą fazę leczenia szpitalnego i mają ukończony proces diagnozy, leczenia operacyjnego lub intensywnego leczenia zachowawczego i nie wymagają już hospitalizacji. Udziela się też świadczeń zdrowotnych osobom, które są samotne, a ze względu na stan zdrowia wymagają całodobowej opieki pielęgnacyjnej.

Chore otoczone są duchowym wsparciem. Na miejscu korzystają z kaplicy sióstr; jest także ksiądz kapelan, który sprawuje dla nich codziennie Mszę św. (najciężej chore panie przykute do łóżek, mogą się włączyć w modlitwę za pomocą radiowęzła) i udziela im sakramentów. Obecnie w Zakładzie Opiekuńczo-Leczniczym przebywa 62 przewlekle chore panie pod opieką personelu świeckiego i sióstr. Zakład ma podpisaną umowę z NFZ. W 2006 r. Zakład Opiekuńczo-Leczniczy uzyskał certyfikat jakości ISO 9001 w zakresie udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych.

- Nie byłam u nich trzy dni ze względu na przeziębienie, ale już mi ich brakuje - mówi s. Jadwiga. Lubi z nimi rozmawiać, ich śmieszne powiedzonka, kiedy ją zatrzymują przy sobie i proszą, by jeszcze została. Te drobne gesty składają się na przywiązanie i na sympatię, jaką ma do seniorek. Stara się zawsze, aby czuły, że są potrzebne, mówi im, że nie są same, że ich cierpienie i krzyż oddane Bogu są więcej warte niż tysiąc kazań i nauk. Cieszy ją, kiedy widzi, jak z satysfakcją i przejęciem, mimo zwyrodniałych stawów dłoni, niedołężnych ruchów, wykonują ozdoby świąteczne, wyszywają, wykonują różne prace. Daje im to dużo radości. Niektóre już nic nie mogą robić i powiedzieć, wtedy wystarczy tylko obecność, potrzymać je za rękę, uśmiechnąć się, towarzyszyć. - To miejsce, gdzie na co dzień spotykamy się z tajemnicą cierpienia i śmierci, jest wielką szkołą pokory.

Seniorzy są bardzo potrzebni

S. Jadwiga nie przypuszczała, że kiedyś będzie pracować wśród starszych i chorych. Jednak już w Anglii, gdzie była przez ostatnie 25 lat, inicjowała sporo akcji właśnie dla seniorów. - W parafii w Londynie, gdzie pracowałam, wszystkie grupy wiekowe były „zagospodarowane”, dzieci i młodzież, rodziny, najgorzej było ze starszymi osobami, które czuły się nikomu niepotrzebne. Powoli zaczęła organizować dla nich za pośrednictwem dzieci przedstawienia, obiady, małe prezenciki. Z czasem powstała grupa zapaleńców. Dzięki nim seniorzy wychodzili z domów. W przygotowania angażowali się też rodzice, dzieci, które musieli przywieźć, pomóc im załatwić strój do przedstawienia... Potem był wspólny poczęstunek dla wszystkich, który integrował. Przyznaje, że to doświadczenie zupełnie nieświadomie było wprowadzeniem do zadania, jakie przełożona wyznaczyła jej siedem miesięcy temu, kiedy dowiedziała się, że jej nową placówką będą Kielce.

Nikt nie odchodzi bez pociechy

Kielecką wspólnotę stanowi obecnie siedem sióstr. Pracę każdego dnia rozpoczynają wspólną modlitwą brewiarzową, medytacją i Mszą św. w kaplicy zakonnej ze słynącym łaskami obrazem Boga Ojca. - Przychodzi tu wiele pielgrzymek i indywidualnych osób - z całej Polski, by się pomodlić przed tym niezwykłym wizerunkiem. Nikt nie odchodzi bez pociechy… Spisanych jest wiele otrzymanych łask, setki listów z prośbami i z podziękowaniami.

Dla każdego, kto pragnie poznać historię cudownego wprost odnalezienia tego Obrazu, lub po prostu pomodlić się w ciszy - drzwi są otwarte - zaprasza przełożona.

W następnym numerze zaprezentujemy Zgromadzenie Sióstr św. Dominika - Dom w Kielcach przy ul. św. Rafała Kalinowskiego

2013-04-19 11:58

Ocena: +1 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Watykan: powstaje dyrektorium regulujące relacje między biskupami i zakonami

[ TEMATY ]

Watykan

zakony

biskupi

BP KEP

W Watykanie trwają końcowe prace nad dyrektorium regulującym wzajemne relacje między biskupami i instytutami życia konsekrowanego. Zastąpi ono obowiązującą od 42 lat instrukcję „Mutuae relationes”. Dokument będzie miał charakter duszpasterski i kanoniczny.

Jego wypracowaniem zajmuje się grupa robocza powołana przez Kongregację ds. Biskupów i Kongregację ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, pod kierunkiem biskupa pomocniczego archidiecezji mediolańskiej Paolo Martinellego, który sam należy do zakonu kapucynów. Grupa ta zebrała sugestie przedstawione przez regionalne konferencje biskupie oraz unie zakonnych przełożonych generalnych męskich i żeńskich. Swój wkład wniosły również: Sekretariat Stanu, Papieska Rada ds. Tekstów Prawnych i Kongregacja Nauki Wiary.

Projekt „Dyrektorium na temat relacji między biskupami i życiem konsekrowanym w komunii i misji Kościoła”, do którego dotarł hiszpański portal katolicki Vida Nueva, opiera się na trzech zasadach: soborowej eklezjologii komunii, spójności między darami hierarchicznymi pasterzy i darami charyzmatycznymi osób konsekrowanych oraz „słusznej autonomii” życia zakonnego, które ma swe miejsce w Kościele, a zarazem powinno pozostawać w komunii z jego biskupem. Chodzi o to, by – jak anonimowo powiedział Vida Nueva jeden z członków grupy roboczej – wzajemny szacunek przeważył nad odmiennością każdej ze stron. Trzeba bowiem uniknąć ryzyka tego, że wspólnota zakonna będzie obecna w diecezji bez żadnego związku z jej życiem i pracą duszpasterską, a jednocześnie tego, że jej obecność będzie się ograniczała do funkcjonalnego wymiaru posługi, jaką wykonuje.

Dyrektorium ma określić budzące niekiedy kontrowersje zasady erygowania (zakładania) domów zakonnych na terenie diecezji. Według projektu, wymaga to zgody biskupa, który wydaje ją po procesie rozeznawania tego, jaką korzyść może to przynieść diecezji w dziedzinie chrześcijańskiego świadectwa i pracy apostolskiej. Biskup musi także być konsultowany w sprawie zmiany przeznaczenia erygowanej placówki, choć nie jest tu wymagana jego formalna zgoda. Przełożeni zakonni muszą jednak dokonać wcześniej rozeznania, jakie skutki zamknięcie domu zakonnego będzie miało dla diecezji i dotychczas prowadzonej działalności duszpasterskiej. Ze swej strony biskup powinien podjąć wysiłki mające na celu uzupełnienie luki po instytucie opuszczającym diecezję.

Dokument zajmuje się także kwestią własności zakonnej. Precyzuje, że dochód ze sprzedaży zamykanego domu zakonnego należy do danego instytutu i powinien być wykorzystany na jego działalność apostolską. Biskup nie może więc domagać się przekazania nieruchomości diecezji. Gdy w grę wchodzi jedyny dom instytutu zakonnego na prawach diecezjalnych – decyzja o jego zamknięciu i przeznaczeniu dóbr będzie należeć do Stolicy Apostolskiej.

Jednocześnie podstawową zasadą pozostaje to, że własność zakonna jest własnością kościelną, dlatego trzeba starać się, aby pozostała w Kościele. Co nie oznacza, że opuszczając nieruchomość, instytut musi ją zawsze zostawić biskupowi – tłumaczy cytowany przez portal członek grupy roboczej.

Projekt dyrektorium bierze pod uwagę zmiany prawa kanonicznego, jakie nastąpiły od 1978 r., gdy wydano instrukcję „Mutuae relationes”. Dotyczy więc również innych niż instytuty zakonne form życia konsekrowanego, takich jak konsekrowane dziewice, wdowy i wdowcy, czy eremici. Zajmuje się również szerokim zjawiskiem prywatnych i publicznych stowarzyszeń wiernych, których członkowie - pozostając katolikami świeckimi - zobowiązują się do posłuszeństwa, czystości i nieposiadania dóbr materialnych, żyjąc we wspólnotach, samotnie lub z członkami rodziny.

Przy powoływaniu do życia instytutów na prawach diecezjalnych, dokument wzywa biskupów do troski o jakość powołań i planów formacyjnych, prowadzących do dojrzałości ludzkiej i duchowej ich członków, a nie tylko do troski o liczbę wstępujących. Przypomina, że biskupi nie są w takich instytutach przełożonymi, gdyż cieszą się one autonomią.

W sytuacji, gdy ksiądz diecezjalny pragnie przejść do instytutu życia konsekrowanego (lub odwrotnie), projekt dyrektorium zaleca „głębokie rozeznanie” motywacji duchowych, a także tego, czy taka decyzja nie spowoduje problemów w diecezji lub instytucie zakonnym.

Zaleca biskupom włączanie sióstr zakonnych w pracę duszpasterską w diecezji. Ich zaangażowanie w parafiach, szkołach, szpitalach, domach opieki itp. wymaga, by ich głos był słuchany i brany pod uwagę. Podkreśla godność sióstr zakonnych, znaczenie ich „kobiecego geniuszu” dla życia Kościoła i odrzuca wszelką formę ich dyskryminacji.

CZYTAJ DALEJ

Rzecznik MZ o zakażeniach: to nie jest wynik dużych ognisk, to wynik powrotu do normalności

2020-09-25 11:28

[ TEMATY ]

zdrowie

COVID‑19

Ministerstwo Zdrowia

wpolityce.pl

Wojciech Andrusiewicz

Wojciech Andrusiewicz

To nie jest wynik dużych ognisk zakażeń. To jest wynik naszego powrotu do normalności – powiedział w piątek rzecznik prasowy resortu zdrowia Wojciech Andrusiewicz, komentując bilans zakażeń koronawirusem. Wskazał, że to m.in. efekt imprez rodzinnych, zakażeń w szpitalach i w zakładach pracy.

W piątek Ministerstwo Zdrowia poinformowało, że badania laboratoryjne potwierdziły zakażenie koronawirusem u kolejnych 1587 osób. Z powodu COVID-19 zmarły 23 osoby.

"To nie jest wynik dużych ognisk zakażeń. To jest wynik naszego powrotu do normalności, do codziennego funkcjonowania w otaczającej nas rzeczywistości" – skomentował rzecznik MZ Wojciech Andrusiewicz.

"To, co państwo wszyscy obserwujecie na co dzień – mamy korki na ulicach, ludzi w tramwajach, w autobusach, mamy powrót do pracy bezpośredniej z pracy zdalnej. Tych kontaktów, interakcji na co dzień jest dużo więcej niż na wiosnę i w lecie, kiedy oczywiście byliśmy na wypoczynku letnim i spotykaliśmy się nad morzem, nad jeziorami, ale nie spotykaliśmy się na ulicach miast, w pracy. Dzisiaj tych interakcji jest dużo więcej" – powiedział.

Zaznaczył, że obecnie ogniska zakażeń są rozproszone. "To często są ogniska z imprez domowych, rodzinnych, ogniska z większych zakładów opieki zdrowotnej, szpitali, gdzie mamy do czynienia też z pacjentami COVID-owymi, mamy do czynienia z szeregiem mniejszych ognisk w zakładach pracy (...). Nie możemy powiedzieć, że dominuje jakieś jedno ognisko zakażeń" – powiedział.

Dodał, że liczba zakażeń jest także efektem odwiedzin w domach pomocy społecznej. Poinformował, że MZ poprosiło Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej o decyzję w sprawie zablokowania odwiedzin w domach opieki społecznej.(PAP)

Autorka: Olga Zakolska, Dorota Stelmaszczyk

ozk/ dst/ joz/

CZYTAJ DALEJ

Bp Pindel: Pismo Święte jest do czytania do końca życia

2020-09-25 15:49

[ TEMATY ]

Pismo Święte

bp Roman Pindel

Adobe.Stock

O kursorycznym czytaniu całego Pisma Świętego – od początku do końca – mówił m.in. w kolejnej audycji radiowej na antenie „Anioła Beskidów” bp Roman Pindel.

Profesor-biblista, który co tydzień na falach eteru oraz na specjalnym internetowym podcaście przybliża rozumienie Pisma Świętego, tym razem udzielił konkretnych wskazówek, jak odkrywać słowo Boże dla siebie. Zwrócił też uwagę, że pragnienie czytania Pisma Świętego jest łaską.

„Słowo Boże poznaje się tak, jak się odkrywa ziemię - warstwa po warstwie. Mamy więc czytać całą Biblię - całe życie” – wytłumaczył biskup.

„To swoista łaska, która mogła się przejawić w różny sposób: przez spotkanie z człowiekiem, który czyta Pismo, jakieś wydarzenie, jak nawrócenie, czy przynaglenie do modlitwy” – wyliczył biskup. Zaznaczył, że doświadczenie odkrycia, iż Bóg przemawia do nas osobiście przez słowo Boże może zmienić całkowicie życie.

Zdaniem biskupa, choć nie ma jednej metody czytania Biblii, należy ją „po prostu czytać”. „Podobnie bowiem nie zdobywa się sprawności w pływaniu poprzez lekturę wielu książek na ten temat ani przez teoretyczne rozważanie na temat wyższości jednego stylu nad drugim. Nieodzowne jest pływanie” – stwierdził duchowny, wyjaśniając na czym polega czytanie kursoryczne: przeczytanie uważne Nowego Testamentu, by przejść potem do Starego Testamentu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję