Reklama

Walka o przetrwanie chrześcijan

2013-05-06 14:33

Magdalena Kowalewska
Niedziela Ogólnopolska 19/2013, str. 20-21

www.cristiada.pl/
Kadr z filmu "Cristiada"

Ilu z nas byłoby w stanie dzisiaj oddać życie za przynależność do Chrystusa i głośne wołanie: „Niech żyje Chrystus Król!”? Do odpowiedzi na to pytanie zmusza film „Cristiada” w reżyserii Deana Wrighta. Ta meksykańska superprodukcja przedstawia niewzruszony heroizm chrześcijan, którzy w imię obrony wiary i wolności religijnej są gotowi do największych poświęceń

Wzruszający film pt. „Cristiada” oparty jest na prawdziwych wydarzeniach. Ukazuje, w jaki sposób meksykańscy chrześcijanie spontanicznie sprzeciwili się antykatolickiemu i zbrodniczemu jakobińsko-masońskiemu rządowi Meksyku. Władza tego państwa, uchwalając w 1917 r. konstytucję, próbowała ustanowić całkowicie laicki charakter Meksyku, co oznaczało rozpoczęcie bezwzględnego prześladowania chrześcijan. Zabroniono m.in. nauczania religii w szkołach, sprawowania kultu i Mszy św., pozbawiono duchowieństwa własności, kapłanów traktowano jako osoby prywatne, a za jakikolwiek przejaw religijności i przynależności do Chrystusa groziły barbarzyńskie kary.

W obronie wiary

„Cristiada” jest wspaniałą opowieścią o tym, że wiary chrześcijan nie można zabić, mimo wieszania wyznawców Chrystusa na kolejowych słupach telegraficznych oraz wbijania im noża w plecy po to, aby zniszczyć tych, dla których Chrystus jest Królem!

Tytułowa „Cristiada” to nazwa powstania, które wybuchło w 1926 r. przeciwko antyklerykalnemu i przyzwalającemu na bestialskie mordowanie chrześcijan prezydentowi Meksyku Plutarco Elias Calles, którego mieszkańcy nazywali „antychrystem”. Uczestnicy tego partyzanckiego oporu przez 3 lata walczyli w imię obrony chrześcijańskiej wiary i wprost określali siebie „Cristeros”, tj. Chrystusowcy, a ich zawołaniem stały się znane wszystkim chrześcijanom słowa: „Viva Cristo Rey!” - Niech żyje Chrystus Król!

Reklama

Przez 2 godziny i 20 minut „Cristiada” trzyma w wielkim napięciu. Film ogląda się z ogromnym przejęciem. Ta zrobiona z wielkim rozmachem meksykańska produkcja pokazuje, do jakich barbarzyństw prowadzi wojujący ateizm. Ale przede wszystkim jest to opowieść o tym, że każdy z nas ma prawo walczyć o wolność religii oraz o to, aby nasze dzieci mogły uczyć się katechezy w szkołach. „Cristiada” jest wielką lekcją, w jaki sposób należy bronić wiary oraz hołdować wyznawanym wartościom. To film, który nie tylko pokazuje ogrom zła, jakie pragnie nam zaoferować laicki, postępowy świat, próbując zanegować Boga oraz zmusić ludzi chociażby do nienoszenia religijnych emblematów. „Cristiada” uczy wielkiego bohaterstwa chrześcijan, którzy mimo że są mordowani, nie zapierają się Chrystusa. Wolą umrzeć aniżeli żyć w państwie, w którym próbuje się zakneblować im usta oraz odebrać wolność religijną, tak jak było to w przypadku mieszkańców Meksyku.

Niepoprawny politycznie film

Oglądając „Cristiadę”, trudno powstrzymać się od łez. Są momenty jak ten, w którym niespełna piętnastoletni chłopiec - José Sánchez del Río (beatyfikowany w 2005 r. przez Benedykta XVI wraz z innymi meksykańskimi męczennikami), skatowany i z obdartą skórą na stopach prowadzony jest na śmierć niczym Jezus Chrystus. Mimo cierpienia i bólu, rysując resztkami sił na ziemi krzyż ze swojej krwi, woła do oprawców: „Niech żyje Chrystus Król!”. Matka José, widząc dojrzałe i jakże odważne świadectwo swojego syna, tak jak Matka Chrystusa, przyjmuje z pokorą cierpienie. Bo wiara i zaufanie Bogu są tak mocne, że nie zdoła ich pokonać nawet śmierć.

Na uwagę zasługuje fakt, że w „Cristiadzie” przedstawione zostały także losy innego meksykańskiego męczennika, beatyfikowanego 8 lat temu - Anacleto Gonzáleza Floresa. Niezłomne postawy męczenników stanowią ogromną wartość tego filmu, który od początku do końca jest wielkim kinematograficznym dziełem. „Cristiada” powinna znaleźć się na dużych ekranach kinowych, tymczasem jest to produkcja niewygodna dla światowych dystrybutorów, która oglądana jest w nielicznych, przeważnie małych kinach. Mimo znakomitej hollywoodzkiej obsady aktorskiej (Andy Garcia, światowej sławy aktor z mocnymi antykomunistycznymi i chrześcijańskimi korzeniami, doskonale wcielił się w rolę gen. Enrique Gorostieta, który mimo swojego początkowego braku wiary stanął na czele armii „Chrystusowców” i postanowił walczyć o wolność religijną, ostatecznie nawracając się; Peter O’Toole, grający fenomenalną postać kapłana uczącego młodego José Sáncheza niezłomnej postawy wytrwania w wierze; oraz Eva Longoria, która wcieliła się w żonę gen. Gorostieta), podniosłej muzyki wybitnego amerykańskiego kompozytora Jamesa Hornera oraz ważnego przesłania, które niesie ze sobą ten film, pojawiły się głosy, że produkcja ta może okazać się niskodochodowa. Wydaje się jednak, że przyczyny prób zniechęcenia widzów tym filmem tkwią gdzie indziej. „Cristiada” to film, który płynie pod prąd lewicowo-liberalnym ideologiom i jest po prostu niepoprawny politycznie.

Wołanie o chrześcijańskie rządy

W naszym kraju, Bogu dzięki, chrześcijanie nie są mordowani. Jednak gdy przyjrzymy się światu szerzej, dostrzeżemy, że w co najmniej 50 krajach za wiarę w Chrystusa i Najświętszą Matkę giną setki tysięcy chrześcijan! Chrześcijaństwo jest najbardziej prześladowaną religią na świecie. Międzynarodowa organizacja „Open Doors”, niosąca pomoc chrześcijanom, szacuje, że ponad 100 mln ludzi zmaga się z prześladowaniami swojej chrześcijańskiej wiary (w rzeczywistości liczba ta jest znacznie większa), z czego codziennie ginie co najmniej kilku chrześcijan! „Cristiada” jest nie tylko wzorem do naśladowania dla tych, którzy oddają swoje życie za przynależność do Chrystusa. Jest ważnym wezwaniem do tego, abyśmy nigdy nie dopuścili do ateistycznych rządów. Ten film pokazuje bezwzględność człowieka względem bliźniego. Ubrani w garnitury politycy potrafią jednym ruchem wydawać rozkazy, które dotyczą nie tylko zabijania, ale też odbierania naszych podstawowych wolności na rzecz międzynarodowych interesów, takich jak np. ropa naftowa, co także prezentuje „Cristiada”.

Premiera filmu odbyła się w 2012 r. w Watykanie. Na początku kwietnia bieżącego roku „Cristiada” weszła do polskich kin. Niestety, tylko do wybranych. W Warszawie „Cristiada” początkowo znalazła się w repertuarze jednego z najstarszych kin - żoliborskiego kina Wisła oraz w podwarszawskiej kinokawiarni Stacja Falenica. Dzięki wielu staraniom „Cristiadę” będzie grała też sieć kin Helios. A to oznacza, że warszawiacy zobaczą również ten film w słynnym kinie Femina.

W postępowych Stanach Zjednoczonych „Cristiada” nie cieszyła się wielką popularnością. A szkoda, bo wydaje się, że to jeden z nielicznych filmów, który powinien szczycić się wielką sławą i który winien zobaczyć cały świat. Nie wspominając już o tym, że w stolicy Polski więcej kin mogłoby pokusić się o ten wartościowy film w swoim repertuarze.

Tagi:
film

Cieszyn i Melchior w roli głównej

2019-11-13 11:47

PB
Edycja bielsko-żywiecka 46/2019, str. 4

screen youtube
Kadr z filmu

Nasz święty! Nasz człowiek! Pod takim tytułem na profilu facebookowym diecezji bielsko-żywieckiej pojawił się film promujący Cieszyn – Miasto Miłosierdzia i Pokoju. Kilkuminutowy spot prowadzi widza także do postaci św. Melchiora Grodzieckiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Uzdrowieni z beznadziei

2019-10-29 12:47

Damian Krawczykowski
Niedziela Ogólnopolska 44/2019, str. 12-13

Śmierć człowieka to wielkie cierpienie, szczególnie dla jego bliskich, którzy bardzo często nie potrafią się pogodzić z odejściem ukochanej osoby. Każda śmierć boli, ale ta samobójcza chyba najbardziej. Najgorsze w beznadziei i pustce jest bycie samemu, perspektywa, że cierpiąca wewnętrznie osoba nie ma na kogo liczyć. Czy osoby w kryzysach mogą liczyć w Kościele na pomocną dłoń?

Archiwum autora
Podopieczni ośrodka Leczenia Uzależnień od Środków Psychoaktywnych „San Damiano” w Chęcinach

Niestety, wskaźnik osób, które podejmują próby samobójcze, z roku na rok rośnie. Polska znajduje się w czołówce krajów, w których odnotowuje się najwyższy odsetek samobójstw wśród młodych osób. Według policyjnych statystyk, w zeszłym roku próbowało targnąć się na swoje życie 746 osób w wieku 13-18 lat oraz 1143 osoby w wieku 19-24 lat. W Polsce z powodu samobójstw ginie obecnie więcej ludzi niż w wypadkach drogowych; w ubiegłym roku było to ponad 5,2 tys. osób, z czego 80 proc. stanowili mężczyźni.

Rozpoznanie problemu

Jaka przyczyna leży u podstaw tak drastycznych decyzji? Według socjologów, przyczyną samobójstw jest zawsze splot wielu czynników. Samobójstwo bardzo często decydują się popełnić osoby uzależnione – od alkoholu, narkotyków, środków psychoaktywnych. Często uzależnienia są objawem i zewnętrznym znakiem zranień i bólu noszonego w sercu. Socjologowie jednomyślnie stwierdzają, że najważniejszą rolę w zapobieganiu tragediom samobójczym odgrywa wsparcie udzielone osobie w kryzysie. Profesor Brunon Hołyst zwraca uwagę, że powinno się interesować ludźmi, którzy są w potrzebie. Nie do przecenienia są nasze słowa wsparcia. „Słowo leczy, ale też zabija. Wybierzmy tę pozytywną wersję” – zachęca prof. Łukasz Święcicki.

Czy Kościół pozostawia ludzi obarczonych kryzysami samym sobie? Czy osoby w życiowych „dołkach” mogą w Kościele odnaleźć miejsca, w których ktoś się nimi zainteresuje? Sprawdziliśmy to, odwiedzając Chęciny k. Kielc. Niewielkie miasto z pięknymi ruinami zamku królewskiego w tle. W centrum – klasztor Franciszkanów. Gdy przekroczyliśmy progi klasztornych murów, obok urokliwego kościoła rzucił nam się w oczy przylegający do niego niski ceglany budynek z tabliczką przy wejściu: Ośrodek Rehabilitacyjny dla Uzależnionych od Substancji Psychoaktywnych „San Damiano”. Gdy otwiera się drzwi, odnosi się wrażenie, że w tym miejscu dzieje się coś niezwykłego...

Potrzeba akceptacji

Kasia przebywała we franciszkańskim centrum terapii ponad dwa lata. Mówi: – Gdy tutaj przyjechałam, nie miałam pojęcia, na czym polega leczenie, jakich ludzi spotkam i o jakie wartości się otrę. Tak naprawdę chciałam tylko uciec od konsekwencji i spojrzeń ludzi z mojego starego życia. Moja terapia trwała siedem miesięcy, ukończyłam jej program i właściwie dzięki temu żyję.

Ojciec Tomasz Trawiński, duchowy opiekun „San Damiano”, podkreśla: – Źródła uzależnień i problemów młodych ludzi, którzy są naszymi pacjentami, są różne: atmosfera, w jakiej wzrastali w domach rodzinnych, samotność i próba zaistnienia w grupie rówieśników, pustka egzystencjalna, traumy, brak wiary... Zapewne ilu jest pacjentów, tyle historii.

– Potrzeba akceptacji i zrozumienia jest jednym z podstawowych motorów napędzających ludzkie życie. Większość ludzi wiele zrobi, żeby zyskać akceptację, zrozumienie, uznanie. Dotyczy to również naszych pacjentów; im większe odrzucenie społeczne, tym większa potrzeba akceptacji i tęsknota za zrozumieniem – mówi „Niedzieli” Arleta Kempka, kierownik ośrodka.

Franciszkańska placówka pomaga pogubionym ludziom stanąć na nogi i zacząć wszystko od początku. Pozwala uwierzyć, że nigdy nie jest za późno i że słowa z Pisma Świętego mówiące o tym, iż „dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37), nie są pustym sloganem. Placówka powstała 1 kwietnia 2004 r. z inicjatywy Zakonu Franciszkanów oraz osób duchownych i świeckich zaangażowanych w pomoc ludziom uzależnionym.

Duchowość w terapii

Umiejscowienie ośrodka przy klasztorze Franciszkanów umożliwia wykorzystanie sfery duchowej w terapii uzależnień. – Wszyscy pacjenci mają obowiązek uczestnictwa w cotygodniowej niedzielnej Mszy św., podczas której śpiewają w scholi, odczytują czytania i zbierają „tace” na potrzeby ośrodka – relacjonuje o. Trawiński. – W tygodniu mają zajęcia z duchowości i Biblii, a raz w miesiącu uczestniczą we Mszy św. z modlitwą o uzdrowienie oraz w nabożeństwie uwielbieniowym. Praktycznie w każdy dzień mają możliwość porozmawiania z ojcem duchownym ośrodka, z czego chętnie korzystają i co przynosi owoce. Wiele osób, choć nie musi, codziennie chodzi na Eucharystię. Pytają, szukają Boga w swoim życiu. Przez lata trwania ośrodka wiele razy słuchałem, jak pacjenci dzielili się doświadczeniem tego, że wiara jest ich najgłębszą motywacją do zmiany swojego życia i trwania w trzeźwości. Świadczy o tym m.in. liczba spowiedzi, które odbywają, szczególnie te z całego życia. Zamykają tym samym stary etap egzystencji.

„San Damiano” nie pozostawia także samym sobie rodzin swoich podopiecznych. – Organizujemy comiesięczne zjazdy rodzin pacjentów, podczas których odbywają się spotkania grupy wsparcia, prowadzone przez terapeutę, rozmowy indywidualne itp. Na głębszym poziomie pracujemy z rodzinami w naszej poradni uzależnień i współuzależnień – wyjaśnia Arleta Kempka.

Miejsce prawdziwych cudów

Ośrodek staje się miejscem, w którym osoby z problemami zostają docenione i zauważone – miejscem, w którym odbudowuje się ich poczucie własnej wartości, tak często zagubione w bólu i nałogach. Wspomniana wcześniej Kasia zwierza się: – W tym momencie mam pracę, mam przyjaciół, mam swoje zainteresowania, jestem bezpieczna i gotowa do walki z nałogiem. Wiem, że walczyć będę musiała do końca życia, że zawsze muszę być czujna, ale dzięki tym ludziom i temu miejscu w Chęcinach wiem, że jest to realne, i mam na to siły. Dzieją się tutaj wielkie rzeczy, nie tylko ze mną, ale też z moimi przyjaciółmi z ośrodka. Ludzie przyjeżdżają tu tak naprawdę jako wraki, pełni bólu i cierpienia, które zgotowali sobie i innym ludziom, upodleni, bez żadnych perspektyw – a wyjeżdżają przemienieni.

Chociaż Jezus może cudownie uzdrowić daną osobę w jednej chwili i czyni to także w dzisiejszych czasach, to jednak podstawowym sposobem Bożego uzdrowienia jest proces, w którym poznaje się mechanizmy działania danej choroby, zranienia konkretnej osoby. – Modlimy się o uzdrowienie, szczególnie to wewnętrzne, ale mamy też potwierdzone medycznie świadectwa uzdrowień ze skutków brania narkotyków i innych używek, np. z wirusowego zapalenia wątroby typu C, z wirusa HIV, z marskości wątroby – zaświadcza o. Tomasz.

Ojciec Paweł Chmura, dyrektor Franciszkańskiego Centrum Profilaktyki i Leczenia Uzależnień w Chęcinach, podkreśla, jak ważne są relacja i wsparcie osób borykających się z różnorakimi problemami, uzależnieniami i wewnętrzną pustką, które często prowadzą właśnie do samobójstw: – Pomoc zaczyna się od relacji z nimi. Gdy widzimy, że coś niedobrego dzieje się w ich życiu, to nasze zainteresowanie może być impulsem do zmiany.

24-letni Łukasz, który rok temu zakończył terapię, mówi: – Dziękuję wszystkim, którzy służą w tym ośrodku. Jest to niesamowite miejsce, w którym widać, że ludzie zaczynają mieć wiarę w to, iż mogą żyć godnie w społeczeństwie, zgodnie z jego normami, a nie muszą być na jego marginesie, owładnięci uzależnieniami. To miejsce, w którym dzieją się prawdziwe cuda.

Dane o liczbach samobójstw pochodzą ze statystyk Komendy Głównej Policji.

Więcej informacji: http://terapia.franciszkanie.pl/

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Otwarto watykańską noclegownię, która „szokuje pięknem”

2019-11-15 18:50

Beata Zajączkowska/vaticannews.va / Watykan (KAI)

Tuż przy placu św. Piotra otwarto watykańską noclegownię dla bezdomnych. Schronienie znajdzie w niej ok. 50 mężczyzn i 15 kobiet. Noclegownia powstała z inicjatywy papieskiego jałmużnika, a opiekować się nią będą wolontariusze ze Wspólnoty św. Idziego.

Vatican News

Noclegownia mieści się w historycznym pałacu, który rzymska rodzina Migliori w 1930 r. podarowała Stolicy Apostolskiej. W czteropiętrowym budynku m.in. mieszkały siostry zakonne, był nowicjat i bursa dla dziewcząt. Z czasem został opuszczony i popadał w ruinę. W rozmowie z Radiem Watykańskim kard. Konrad Krajewski wyznaje, że gdy odnalazł ten pustostan papież Franciszek od razu postanowił przekazać go na pomoc bezdomnym.

- Ojciec Święty natychmiast zdecydował, że przeznaczamy budynek na noclegownię, która chcemy, by zaszokowała pięknem. Zaszokowała pięknem, tak jak syn marnotrawny został zaszokowany tym, że ojciec na niego czekał i dał mu wszystko co najlepsze. I myślę, że my tutaj musimy właśnie tak działać. Nie mówić bezdomnym o Bogu, tylko tak żyć, tak się nimi opiekować, żeby oni nas zapytali dlaczego – mówi papieskiej rozgłośni kard. Krajewski.

– Najpierw była zebrana grupa bezdomnych: murarzy, stolarzy, tynkarzy, hydraulików. I oni odnawiali ten dom. Jest dokładnie ich. Dom już jest otwarty bowiem od wczoraj mieszkają nasi pierwsi goście. Jeden z nich od sześciu lat mieszkał na ulicy. Chcemy żeby zapytali: „kim ja jestem, żebym był przyjmowany w tak pięknych pomieszczeniach”. Ci, którzy tutaj wchodzili wczoraj mówili: „to nie dla nas, chyba ksiądz pomylił budynek”. No właśnie nie. Taki jest Jezus. Dom już jest poświęcony przez obecność bezdomnych, bo oni reprezentują Jezusa. Nie musimy wcale tego kropić wodą święconą, żeby jeszcze potem zostały ślady na świeżo pomalowanych ścianach.

Kard. Krajewski podkreśla, że osoba zgłaszająca się do noclegowni nie może być pijana, co nie znaczy, że nie może być dotknięta chorobą alkoholową. Bezdomni będą mogli korzystać z pomocy tak długo, jak będzie im potrzebna, nie ma limitu czasu. Na dzień noclegownia jest zamykana, ale do dyspozycji gości są pokoje dziennego pobytu. „Dwa piętra budynku zajmują pokoje do spania. Dla kobiet wydzielono osobne skrzydło” – mówi kard. Krajewski.

„Wiele mebli dostaliśmy z pięciogwiazdkowego hotelu Hilton. Dlatego wyposażenie jest na takim poziomie. I to wszystko przeznaczamy dla biednych, czyli dla Jezusa. Jest sala komputerowa, żeby mogli np. przez Skype'a porozmawiać z bliskimi, żeby mogli napisać podanie o dokumenty, o wyrobienie paszportu. I oczywiście wszędzie tutaj będą wspierani przez wolontariuszy ze Wspólnoty św. Idziego, którym powierzona jest ta noclegownia – mówi Radiu Watykańskiemu jałmużnik papieski. – Drugie piętro to przede wszystkim refektarze, ogromna jadalnia, gdzie możemy przyjąć ok. 80 osób. Olbrzymia kuchnia, w której gotują także stali diakoni zupy i posiłki na ulice. Rozdajemy je bowiem we wtorki, czwartki i niedziele na stacjach kolejowych, za każdym razem dla ok. 300 osób. Te wielkie garnki, które mieszczą po 100 litrów są właśnie z takim przeznaczeniem. Trzecie piętro to są pokoje: jedno, dwu, trzy, pięcioosobowe. W sumie możemy pomieścić 50 osób w bardzo intymnych, kameralnych warunkach, ale wszystko jest przystosowane w ten sposób, że gdyby przyszła konieczność, np. mrozy, śnieg, czy deszcze, wszystkie łóżka mogą być piętrowe. I tym sposobem zamiast 50 możemy gościć 100 osób. W każdym pokoju jest obraz, świetna pościel, przy każdym łóżku stoliczek z lamką, żeby było naprawdę domowo i przyjaźnie”.

Papieski jałmużnik planuje, że noclegownia będzie zarabiała na swoje utrzymanie. Wykorzystany do tego zostanie taras budynku, z którego roztacza się przepiękny widok na bazylikę watykańską. „Taras chcemy przeznaczyć dla dziennikarzy. Kiedy będą chcieli robić różne nagrania z Watykanu, to mogą robić wywiady z naszego tarasu, gdzie prawie dotyka się kopuły św. Piotra, a to co zapłaciliby na mieście zostawią w noclegowni, by ją utrzymywać” – podkreśla kard. Krajewski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem