Reklama

W 40. rocznicę święceń kapłańskich abp. Marka Jędraszewskiego: 24 maja 1973 - 24 maja 2013

Razem poznawać Chrystusa

2013-05-20 15:07


Niedziela Ogólnopolska 21/2013, str. 18

Archiwum kurii łódzkiej
Abp Marek Jędraszewski

KS. WALDEMAR KULBAT: - Rocznice, jubileusze pozwalają powracać do początków, „gdzie wszystko się zaczęło”. Jak Ksiądz Arcybiskup wspomina swoje dzieciństwo i lata młodości, rodzinny dom, szkołę, kolegów?

ABP MAREK JĘDRASZEWSKI: - Dla mnie wszystko zaczęło się w Poznaniu i tam też - z krótkimi przerwami na wikariat w Odolanowie (1973-75) oraz na studia w Rzymie (1975-80) - wszystko nieprzerwanie trwało, aż do dnia 8 września 2012 r., kiedy odbył się mój uroczysty ingres do archikatedry łódzkiej, a wraz nim oficjalne objęcie rządów w archidiecezji łódzkiej. Dzieciństwo, tak jak je dzisiaj wspominam, miałem szczęśliwe, choć upływające w dość dużej biedzie, wynikającej z trudnych czasów powojennych. Na takie piękne wspomnienia wpłynął przede wszystkim obraz rodzinnego domu, który ciągle we mnie trwa: kochających i zatroskanych o swe dzieci Rodziców oraz Rodzeństwa (dwaj bracia i siostra). Był to dom na wskroś przeniknięty zdrową, religijną atmosferą, w którą w naturalny i dla wszystkich oczywisty sposób było wplecione świętowanie każdej niedzieli. Z dziecięcych lat pozostał też obraz codziennie klękającego do modlitwy mego ojca (inżynier budowlany) oraz pieśni adwentowych lub wielkopostnych, które nuciła moja mama podczas swej domowej krzątaniny. Miałem szczęście do wspaniałych księży pracujących w mojej parafii na poznańskich Winogradach oraz do szkoły - słynnego Liceum Ogólnokształcącego im. Karola Marcinkowskiego, popularnego „Marcinka”. To była prawdziwie elitarna szkoła, nie tylko, jeśli chodzi o wysoki stopień nauczania, ale przede wszystkim ze względu na wartości, które próbowała zaszczepić w uczniach - w tamtych, niełatwych czasach PRL-u. Z „Marcinka” wywodzą się liczni wybitni poznańscy profesorowie uniwersyteccy, lekarze, adwokaci, twórcy kultury... Warto wspomnieć, że każdego roku spotykają się oni ze sobą, obchodząc kolejne rocznice swojej matury. Zawsze jest najpierw Msza św., później spotkanie w szkole, na koniec w grupach klasowych w różnych restauracjach i kawiarniach. Te spotkania są okazją nie tylko do osobistych wspomnień, ale także do wspólnej refleksji odnoszącej się do spraw bardziej ogólnych, dotyczących życia społecznego, narodowego, Kościoła.

- Pan Bóg prowadzi człowieka drogą, która przygotowuje go do przyszłych zadań. Czy dostrzega Ksiądz Arcybiskup takie „przebłyski” zapowiedzi powołania, przyszłych zadań?

- Gdy myślę o tym w perspektywie mojej posługi biskupiej, najpierw w archidiecezji poznańskiej (od 1997 r.), a obecnie w archidiecezji łódzkiej, jestem przekonany, że Pan Bóg prowadził mnie dość prostą drogą, przygotowując w ten sposób do kolejnych zadań, jakie miały mnie spotkać. Studia w Rzymie (1975-80) pozwoliły mi osobiście doświadczyć wielkości i doniosłości Kościoła powszechnego. Był to czas, kiedy w Kolegium Polskim, gdzie mieszkałem przez prawie pięć lat, mogłem z bliska patrzeć na wielu wybitnych polskich biskupów, przybywających w różnych sprawach do Wiecznego Miasta, w tym także na kard. Karola Wojtyłę. Byłem na Placu św. Piotra, kiedy ogłoszono jego wybór na papieża, brałem udziałem w jego inauguracyjnej Mszy św. 22 października 1978 r. Po powrocie do Poznania oprócz zajęć dydaktycznych na Papieskim Wydziale Teologicznym byłem prefektem w Arcybiskupim Seminarium Duchownym, co pozwoliło mi intensywnie uczestniczyć zarówno w życiu intelektualnym miejscowego środowiska teologicznego, jak i „dotykać” problemów młodych ludzi przygotowujących się do kapłaństwa. Następnie praca w „Przewodniku Katolickim” niejako wymusiła na mnie wejście jeszcze bardziej w głąb nauczania społecznego Kościoła i uwrażliwienie na wiele spraw o charakterze społecznym i narodowym. Było to w okresie wielkich przemian związanych z 1989 r. oraz trudnych lat 90., naznaczonych wielkim kryzysem ekonomicznym wywołanym reformami Balcerowicza z jednej strony oraz z ostrymi atakami na Kościół ze strony ugrupowań laicko-liberalnych z drugiej strony. To wszystko domagało się wielkiej wrażliwości na problemy zwykłych ludzi oraz odważnej i jasnej, wytrwałej i systematycznej obrony i wyjaśniania nauki Kościoła, co usiłowaliśmy czynić na łamach „Przewodnika Katolickiego”. Z dzisiejszej perspektywy te doświadczenia uważam za bezcenne dla siebie.

- Studia w kraju i za granicą oraz specjalizacja w dziedzinie filozofii były z pewnością w życiu Księdza Arcybiskupa wielką przygodą i pozwoliły poznać fundamenty europejskiego dziedzictwa. W jakiej mierze ta formacja intelektualna pomaga Księdzu Arcybiskupowi w pracy i dialogu z ludźmi? Czy wybór specjalizacji był związany z wcześniejszymi zainteresowaniami?

- Trudno przecenić wartość moich studiów rzymskich. Miałem szczęście słuchać wykładów czy brać udział w seminariach prowadzonych przez wybitnych profesorów Gregoriany. Lubiłem równocześnie zwiedzać Rzym, będący jedynym miastem na świecie, w którym tak wyraźnie przenikają się wieki i tysiąclecia, ucząc pokory wobec dziedzictwa wielkiej historii Europy, zwłaszcza historii samego chrześcijaństwa - i to niemal od samych jego początków, od Apostołów Piotra i Pawła. Powoli kształtowała się we mnie pewna synteza humanizmu, który swoje fundamenty znajduje w Ewangelii i który jednocześnie nieustannie syci się największymi dokonaniami ludzkiej myśli, malarstwa i architektury. Do tego doszła praca doktorska poświęcona myśli Emmanuela Levinasa, co pozwoliło mi pogłębić wiedzę na temat filozofii dialogu (w Poznaniu, jeszcze przed wyjazdem do Rzymu, interesowałem się już filozofią Gabriela Marcela), a przede wszystkim dostrzec wagę wymiaru etycznego ujawniającego się w spotkaniu z drugim człowiekiem jako podstawową odpowiedź na ideologie głoszone przez systemy totalitarne.

- Poznanie półtoramilionowej archidiecezji, księży, elit intelektualnych, kręgów zawodowych, parafii to ogromne i ważne zadanie. Łódź ma opinię miasta o niskim poziomie praktyk religijnych, dręczonego plagami społecznymi. W jaki sposób Kościół łódzki mógłby pomagać ludziom w przezwyciężaniu trudności, duchowego zagubienia, pomagać w odnalezieniu drogi do Boga?

- Nie ma innej drogi jak ta, którą wskazał Pan Jezus w Ewangelii. Jeśli Jan Paweł II nauczał w encyklice „Redemptor hominis”, że „człowiek jest drogą Kościoła”, to Kościół łódzki, idąc za tym papieskim nauczaniem, musi, po pierwsze, wytrwale i uparcie kroczyć drogami człowieka, zwłaszcza biednego, wykluczonego i zagubionego, oraz, po wtóre, musi ukazywać mu Chrystusa. Wszystko to jest niejako wpisane w moje biskupie zawołanie „Scire Christum” - znać, poznawać Chrystusa. Ze strony zarówno księży i osób życia konsekrowanego, jak i wiernych świeckich wymaga to ogromnego zaangażowania i poświęcenia, a także odważnego wychodzenia w stronę wszystkich ludzi, którzy są wrażliwi na prawdę i dobro i którzy tego świadectwa o prawdzie i dobru mają prawo spodziewać się przede wszystkim ze strony Kościoła. Tego wychodzenia uczy nas jakże wyraziście Ojciec Święty Franciszek.

- Niezwykłym wydarzeniem stały się prowadzone przez Księdza Arcybiskupa co miesiąc „Dialogi w Katedrze”. To jakby nasz łódzki areopag, miejsce dialogu i ewangelizacji. Jakie problemy, poszukiwania i nadzieje odczytuje Ksiądz Arcybiskup w treści stawianych pytań?

- Dotychczas odbyło się pięć edycji „Dialogów”. Każde spotkanie było poświęcone innemu tematowi: „Wiara i rozum”, „Wiara i cierpienie”, „Wiara i modlitwa”, „Wiara i kultura” oraz „Wiara i rodzina”. Przed nami jeszcze kolejnych pięć poświęconych zagadnieniom związanym z podstawowymi tajemnicami chrześcijańskiej wiary, takimi jak Eucharystia, Boże Miłosierdzie czy życie wieczne, oraz problemom wychowania i godności człowieka. Wszystkie dotykają wprost ludzkiej egzystencji. To sprawia, że w związku z każdym poszczególnym tematem pojawia się od około czterdziestu do pięćdziesięciu pytań, a zatem stosunkowo wiele. Niektóre z nich są bardziej ogólne, w innych z kolei ludzie stawiają mi pytania bardzo konkretne, niekiedy wprost intymne, dotyczące ich osobistych problemów czy wręcz dramatów. Naturalnie, można odpowiedzieć tylko na niektóre z nich. Na więcej nie ma już po prostu czasu, tym bardziej że w ramach „Dialogów” jest możliwość postawienia mi bezpośrednio pytań przez obecne w katedrze osoby. Ich wielka liczba wskazuje na to, że proponowana przeze mnie tematyka jest dla nich ważna. To z kolei stanowi wspaniałą okazję do tego, aby przybliżyć im wiele spraw związanych z chrześcijańską wiarą i nauką Kościoła katolickiego. Przeżywany przez nas obecnie Rok Wiary jest zatem dla Kościoła łódzkiego także pod tym względem ogromną szansą zbliżenia się do Chrystusa i poznania Go - właśnie tak, jak życzył sobie tego Ojciec Święty Benedykt XVI w „Porta fidei” i jak brzmi moje biskupie zawołanie.

- W imieniu swoim i naszych czytelników dziękuję serdecznie za rozmowę.

Tagi:
wywiad abp Marek Jędraszewski

Rusza akcja „Z uśmiechem do szkoły”

2019-08-13 12:56

Romawia Małgorzata Polit
Edycja zielonogórsko-gorzowska 33/2019, str. 6

Ofiarowane dobro zawsze wraca. Zaangażowanie w pomoc tym, którzy najbardziej potrzebują wsparcia, jest pięknym gestem. Szczególnie gdy w grę wchodzi troska o dobro najmłodszych, ich edukację i lepszy start, który będzie rzutował na ich dorosłe życie. Przypominamy, że tak jak od wielu lat, tak i w tym roku Caritas organizuje na terenie całej Polski akcję „Z uśmiechem do szkoły”. Już wkrótce będzie miała ona swoje miejsce również w naszej diecezji. O tym, jakie są główne cele zbiórki, do kogo jest skierowana i w jaki sposób możemy wziąć w niej udział, mówi Dominika Danielak

Archiwum Caritas
Dominika Danielak zachęca do udziału w akcji

MAŁGORZATA POLIT: – Na czym polega akcja „Z uśmiechem do szkoły”?

DOMINIKA DANIELAK: – Caritas Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej już po raz kolejny organizuje zbiórkę przyborów szkolnych. Zachęcamy wszystkich diecezjan do pomocy naszym najmłodszym podopiecznym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzisiaj u św. Rocha duży odpust mamy

Izabela Sałek
Edycja łowicka 40/2003

Aż szesnaście parafii w naszej diecezji czci w sposób szczególny św. Rocha - patrona chroniącego od zarazy. 16 sierpnia - w dniu wspomnienia św. Rocha - „Niedziela Łowicka” odwiedziła tym razem parafię Łęgonice, gdzie na Górce Zgody, w kościele filialnym pw. św. Rocha, odbywa się tradycyjnie wielki odpust ku czci tego Świętego. Sumę odpustową dla kilku tysięcy wiernych odprawił w tym roku biskup łowicki Alojzy Orszulik.

Julia A. Lewandowska
Obraz św. Rocha Wyznawcy

Patron od zarazy

Św. Roch żył prawdopodobnie w latach 1345-1377, ale wiadomości, które o nim posiadamy, są fragmentaryczne i niepewne. Pielgrzymował ponoć do Rzymu i z oddaniem pielęgnował napotkanych po drodze chorych, dotkniętych epidemią. Co wiadomo na pewno to to, że pierwsze oznaki oddawanej mu czci pojawiły się w pierwszej połowie XV w.
Jednym z regionów, gdzie szczególnie ukochano św. Rocha są właśnie okolice Nowego Miasta nad Pilicą i Rawy Mazowieckiej. Pomiędzy tymi miejscowościami leży wieś Łęgonice, wzmiankowana już w bulli papieża Innocentego II z 1136 r. jako należąca do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.

Skąd nazwa: Górka Zgody?

Wiąże się ona ze zdarzeniem z 1666 r., kiedy to w lipcu na polach pod Łęgonicami stanęły do walki dwie armie: królewska i marszałkowska. Jedną dowodził król Jan Kazimierz, a drugą marszałek wielki koronny i hetman polowy, Jerzy Lubomirski. Do bitwy nie doszło, gdyż w dniu 31 lipca 1666 r. obie strony zawarły ugodę i ogłoszono amnestię. Wojna domowa dobiegła końca. Najwyższą w okolicy górę nazwano „Górką Zgody” i na pamiątkę tych wydarzeń wzniesiono tam kaplicę.

Na kolanach do św. Rocha

Kaplica na Górze Zgody szybko zasłynęła jako miejsce cudownych uzdrowień - za wstawiennictwem św. Rocha oczywiście. Za cudowne odzyskanie zdrowia przez proboszcza Nieporskiego w 1737 r. przybyły tu relikwie Świętego Krzyża. W święta odprawiano w kaplicy Msze św., istniała tutaj również pustelnia. W połowie XVIII w. eremitą był znany z pobożności Józef Skowroński. Także po II wojnie światowej, aż do 1970 r. Górka Zgody miała swego pustelnika - Ignacego Piotrowskiego.
W czasie wojen kościół na Górce Zgody kilkakrotnie ulegał zniszczeniu. Obecny kościół został wybudowany w 1956 r. po tym jak poprzedni spłonął po uderzeniu pioruna. Przez wiele lat kościół nie był remontowany, a przeciekający dach przyczynił się do poważnych zniszczeń. W 1999 r. proboszcz ks. Marek Wojciechowski przy wielkim zaangażowaniu własnym i parafian oraz pielgrzymów rozpoczął remont sufitów i dachu kościoła, który w całości pokryto nową blachą. W 2000 r. kościółek został przyozdobiony nową polichromią. 16 sierpnia tego roku bp Józef Zawitkowski poświęcił wyremontowany i odnowiony kościół św. Rocha.

Odpust ku czci św. Rocha

Atmosfera wokół uroczystości odpustowych na Górce Zgody jest niepowtarzalna.
Biskup Łowicki powitany został serdecznymi słowy nie tylko przez proboszcza ks. Marka Wojciechowskiego, ale także przez dzieci z parafii. W wierszowanym powitaniu maluchy dały wyraz żywego tu kultu św. Rocha i prosiły o błogosławieństwo dla rodzin z parafii. Następnie głos zabrały niewiasty z parafii. Nie było to jednak przemówienie powitalne, ale gromki, bardzo żywiołowy śpiew. „Dzisiaj u św. Rocha duży odpust mamy!” - śpiewały kobiety, zawierając dalej w śpiewanym powitaniu prośbę o błogosławieństwo i podziękowanie za niedawne „wprowadzenie do parafii Figury Matki Bożej Fatimskiej”.
W homilii bp Orszulik powiedział m.in.: „Dziś gromadzimy się na Górce Zgody, aby czcić wielkiego Świętego, znanego od 6 wieków na całym świecie. Roch to skała. Trzeba się opierać na skale, aby ułożyć swoje życie tak, abyśmy trafili do miejsca zbawionych”. Wzywał wiernych do przestrzegania danym nam od Boga Dziesięciu Przykazań, wskazując na liczne zagrożenia, płynące z odstępowania od Dekalogu.
Jeszcze przed tradycyjną procesją eucharystyczną wokół Górki Zgody Biskup Łowicki poświęcił ufundowaną przez parafię figurkę Matki Bożej Fatimskiej. Jak przypomniał wszystkim zgromadzonym ks. Marek Wojciechowski, w dniu odpustu ku czci św. Rocha rozpoczęła się peregrynacja Białej Pani po rodzinach parafii. Figurka była tego dnia po raz pierwszy niesiona w procesji.
Natomiast bp Alojzy Orszulik zapowiedział jeszcze, że w uznaniu dla duszpasterskiej i gospodarczej pracy na rzecz parafii Łęgonice, m.in. przy remontowaniu kościoła filialnego pw. św. Rocha, Ksiądz Proboszcz z Łęgonic wyniesiony zostanie wkrótce do godności kanonika Kolegiackiej Kapituły Skierniewickiej.
Po Sumie odpustowej Biskup Łowicki pobłogosławił także znajdującą się przy kościele na Górce Zgody zbiorową mogiłę żołnierzy, poległych w czasie I i II wojny światowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowa Zelandia liberalizuje aborcję

2019-08-18 13:01

vaticannews.va / Wellington (KAI)

Nowa Zelandia liberalizuje prawo dotyczące aborcji. Dotychczas przerywanie ciąży w tym kraju było traktowane jako przestępstwo. Zmiany w ustawie wprowadzają aborcję na życzenie do 20. tygodnia ciąży.

Zffoto/fotolia.com

Nowozelandzki parlament przyjął zmiany w ustawie o antykoncepcji, sterylizacji i aborcji przy 94 głosach za i 23 przeciw. Największe modyfikacje dotyczą właśnie aborcji. Jak dotąd zabiegów dokonywano w tzw. szarej strefie i wymagały one zatwierdzenia przez dwóch niezależnych lekarzy. Teraz matka ma możliwość zabicia dziecka, bez jakichkolwiek badań, do 20. tygodnia, a więc do momentu kiedy zazwyczaj odczuwalne już jest jego kopanie. Później do uzyskania aborcji potrzebna będzie opinia lekarza.

Episkopat Nowej Zelandii wyraził swój sprzeciw wobec nowego prawa, jak i braku szczerego i uczciwego dialogu wobec tej kwestii. W imieniu biskupów wypowiedziała się Cynthia Piper z diecezjalnej komisji ds. sprawiedliwości społecznej, zwracając uwagę na powody jakimi kierują się kobiety przy wybieraniu aborcji. Wśród głównych wskazała biedę, napiętnowanie społeczne, brak wsparcia wspólnoty, wymuszanie ze strony partnera, czy rodziny oraz izolację.

Propozycją episkopatu jest większe skupienie się na umocnieniu polityki wspierającej kobiety i wspieraniu organizacji niosących im pomoc. Mówienie o „wyborze” jest bowiem bez sensu, kiedy kobiety nie mają praktycznie wyjścia z sytuacji i przymuszone są przez środowisko, czy sytuację ekonomiczną. Nowe prawo zupełnie nie podejmuje tych kwestii i nie próbuje ich rozwiązać. Strona kościelna przypomina również o bezpośrednich i długoterminowych problemach psychologicznych i emocjonalnych jakie spotykają kobiety dokonujące aborcji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem