Reklama

Droga Jakubowa w Zachodniopomorskiem

2013-08-07 14:15

Zygmunt Piotr Cywiński
Edycja szczecińsko-kamieńska (Kościół nad Odrą i Bałtykiem) 32/2013, str. 2-3

Archiwum Zygmunta Piotra Cywińskiego

Dysponujemy dużą liczbą relacji pielgrzymów, którzy odbyli wędrówkę do grobu apostoła św. Jakuba Starszego w hiszpańskiej Composteli. Podkreślają oni piękno przebytej drogi i głębokie przeżycia duchowe pozostające na zawsze w pamięci pątników. Niekiedy nawet zmieniające ich życie, zapoczątkowujące wiarę lub powrót do niej.

Zgadzam się, tak jest istotnie. Miałem bowiem szczęście pielgrzymować Camino de Santiago, czyli Drogą św. Jakuba we wrześniu 1987 r. W towarzystwie współpątnika Marka Okonia pokonałem wówczas dystans 670 km od miejscowości Villatuerta do katedry w Santiago, gdzie zgodnie z przekazem spoczywają doczesne szczątki Apostoła. Rok 1987 to czas, gdy nasze pielgrzymowanie przebiegało jeszcze w warunkach kameralnych, bowiem tego roku w prowadzonych statystykach archiwum katedry w Santiago de Compostela zanotowano niespełna 3 tys. osób. W tymże roku Rada Europy uznała Drogę św. Jakuba pierwszym szlakiem kulturowym Europy (w październiku 1987 r. rozpoczęła się jego budowa, natomiast oficjalne przyznanie tytułu nastąpiło 16 czerwca 2004 r.). Później z roku na rok liczba pielgrzymów wzrastała, szczególnie w tzw. Roku Świętym (to taki rok, gdy 25 lipca wypada w niedzielę). Od roku 2006 przekracza już zawsze liczbę 100 tys. pielgrzymów, a rekordowym był Rok Święty 2010, gdy było ich ponad 272 tys. Niebagatelną rolę w ponownym „odkryciu” dróg do Composteli odegrał Jan Paweł II, pielgrzymując tam dwukrotnie w 1982 i 1989 r. (IV Światowy Dzień Młodzieży). Zaś w latach dziewięćdziesiątych XX wieku Droga pielgrzymkowa została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

I ja pamięcią powracałem do dni przeżytych na Drodze, interesując się jej problematyką. W późniejszych latach w Monachium zachodziłem do tamtejszej księgarni Herdera i z podziwem patrzyłem na wielojęzyczną literaturę - wspomnienia, relacje, przewodniki i mapy - dotyczącą Drogi, zajmowały zwykle dwie spore półki. U nas tego typu pozycji na rynku księgarskim jeszcze nie było. W 2008 r. uczestniczyliśmy z Markiem Okoniem w Krakowie w pierwszej ogólnopolskiej konferencji pt. „Drogi św. Jakuba w Polsce. Stan badań i organizacja”. Jej inicjatorem był prof. Antoni Jackowski z Uniwersytetu Jagiellońskiego, najwybitniejszy w kraju badacz turystyki religijnej. Naukowcy i działacze stowarzyszeń regionalnych wymieniali się informacjami o polskim dorobku w zakresie badań naukowych i podejmowanymi działaniami organizacyjnymi związanymi z tworzeniem szlaków w różnych regionach Polski. W tym czasie zaistniały już w kraju następujące Drogi Jakubowe: powstała jako pierwsza w 2005 r. Dolnośląska (Głogów - Zgorzelec), Droga Polska (Olsztyn - Toruń), Małopolska (Sandomierz - Kraków), Wielkopolska (Gniezno - Głogów), Szlak Piastowski (Mogilno - Gniezno), Lubuska (Murowana Goślina - Słubice). Na północy była Droga Lęborska (Sianowo - Łeba).

Reklama

Marek Okoń, wybitny znawca dziejów kościelnych ziemi wkrzańskiej, na podstawie obiektów sakralnych i przedreformacyjnych źródeł pisanych na wspomnianej konferencji referował przebieg drogi wkrzańskiej tak, jak przebiegała ona w średniowieczu. Liczyła ona ok. 130 km, pokonywano ją w 6 dni. Rozpoczynała się ona przy szczecińskim kościele pw. św. Jakuba (dzisiejszej bazylice) i przez Löknitz - Pasewalk - Prenzlau - Boitzenburg - Templin wiodła do Zehdenick. Mnie zaś zdumiewała dołączona do towarzyszącego konferencji wydawnictwa opracowana przez Franciszka Mroza mapa, zawierająca istniejące i projektowane drogi. Był wprawdzie na niej Szczecin, ale poza przebiegiem projektowanej Drogi Północnej, prowadzącej do Świnoujścia (by tam połączyć się z Via Baltica, najdłuższą niemiecką drogą liczącą 780 km). Budziła się we mnie obawa, czy i tym razem nie wykorzystamy swojej szansy. Jestem bowiem zdania, że Zachodniopomorskie nie wykorzystuje w pełni swego potencjału drzemiącego w szlakach kulturowych, pozostając w ich tworzeniu w tyle za innymi regionami. Jak choćby nie tworząc „Szlaku misji chrystianizacyjnej św. Ottona z Bambergu”, którego powołanie często postulujemy na naszych łamach.

Na szczęście inicjatywa zrodzona w środowisku lęborskim rewitalizacji Szlaku Jakubowego objęła w 2010 r. całość terenów położonych na południowych brzegach Morza Bałtyckiego. Do reaktywacji Drogi przystąpiło dziewięciu partnerów z trzech krajów: Polski, Niemiec i Litwy (szlak będzie miał początek w mieście Kretinga na Litwie). Partnerzy z naszego regionu to Województwo Zachodniopomorskie i Fundacja „Szczecińska”. Koordynują projekt z Wydziału Turystyki, Gospodarki i Promocji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego Bożena Wołowczyk, a Fundacji jej prezes ks. Paweł Ostrowski. Źródło finansowania znaleziono w Programie Europejskiej Współpracy Terytorialnej „Południowy Bałtyk”. Na „Rewitalizację Europejskiego Szlaku Kulturowego na obszarze Południowego Bałtyku - Pomorska Droga Świętego Jakuba” na lata 2011-2013 ze środków Unii Europejskiej otrzymano dofinansowanie w wysokości 1 066 298 euro (85% kosztów). Trudnego zadania inwentaryzacji obiektów sakralnych i innych atrakcji turystycznych na przyszłej trasie Pomorskiej Drogi Świętego Jakuba oraz ich waloryzacji dokonali w 2011 r. Tomasz i Małgorzata Dudowie. W celach inwentaryzacyjnych przejechali w terenie ok. 1750 km. Zinwentaryzowali wówczas ponad 300 obiektów. Wśród nich było 105 obiektów sakralnych, 150 innych obiektów historyczno-kulturowych i 50 obiektów przyrodniczych. Dobrze, że pracę tę, która posłużyła do opracowania przebiegu szlaku, powierzono osobom, którzy znają z doświadczenia trudy pielgrzymich dróg. To im Szczecińska Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę zawdzięcza wydany w 2010 r. przewodnik turystyczny „Szlakiem Szczecińskiej”.

Tagi:
szlaki św. Jakuba

Reklama

Na jakubowym szlaku

2019-11-13 11:47

Ks. Tomasz Zmarzły
Edycja sosnowiecka 46/2019, str. 8

Archiwum organizatorów
W kaplicy pyrzowickiego Międzynarodowego Portu Lotniczego

Od średniowiecza jednym z najważniejszym szlaków komunikacyjnych w Europie Środkowej była tzw. Wysoka Droga, nazywana również Drogą Królewską – Via Regia. Rozwijały się przy niej tak ważne ośrodki, jak: Frankfurt n. Menem, Lipsk, Wrocław, Kraków, Lwów czy Kijów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Joanna Jędrzejczyk: Jestem wdzięczna Bogu za wszystko, co mam

2019-11-21 21:08

wPolityce.pl

Joanna Jędrzejczyk sporo ostatnio zmieniła w swoim życiu. - Mam 32 lata, a czuję się jakbym miała 16 i dopiero zaczynała przygodę ze sportami walki. W środku cały czas jestem tą samą dziewczynką, która czuje głód sukcesu - przyznała pierwsza Polka UFC oraz mistrzyni tejże organizacji w wadze słomkowej (do 52 kg) w latach 2015–2017. - Usunęłam sępy z mojego życia - dodała prowadzącemu stronę pogongu.wordpress.com.

wPolityce.pl / youtube Traile
Joanna Jędrzejczyk

Jędrzejczyk przyjrzała na oczy i postanowiła iść swoją drogą oddzielając ziarno od plew.

Jestem po rozstaniu z moim narzeczonym. Mój menedżer ukradł mi pieniądze, a to była bardzo bliska mi osoba. Od roku zaczęłam korzystać z tego, co osiągnęłam. Ktoś do mnie powiedział: Aśka, osiągnęłaś tak dużo i nawet nie cieszysz się sukcesami. Wcześniej nawet nie korzystałam z zarobionych pieniędzy. Chciałam się dzielić dobrem. Udzielałam się bardzo mocno charytatywnie. Ludzie nie wiedzą, że kupowałam łóżka do szpitali, pomagałam dzieciom. Jestem wdzięczna Bogu za wszystko, co mam - przyznała na łamach bloga pogongu.

Zawodniczka mieszanych sztuk walki ostatnio powiedziała, że musiała usunąć sępy ze swojego otoczenia.

Masa ludzi była ze mną, gdy osiągnęłam sukces, ale też bardzo dużo osób przez to straciłam. Więcej niż po przegranej, ci ludzie nagle się rozpłynęli. Odeszli ode mnie, bo mieli pretensje, że nie miałam czasu się z nimi spotykać, pójść na imprezę czy zjeść kolacji, bo byłam na wiecznej diecie. Na szczęście mam przy sobie osoby, które są ze mną od wielu lat. One nie narzekają i nie mówią, że ciężko jest być moim przyjacielem. Nasze relacje nie są łatwe, bo są okupione tęsknotą, stresem i nerwami. Obiecuję przyjaciołom, że przyjdzie czas, że będziemy na hamaku oglądać wschody i zachody słońca. I pić wino. Teraz jest jednak czas na rozwój - dodała Jędrzejczyk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kard. Wyszyńskiemu zawdzięczamy wielki autorytet prymasostwa w Polsce

2019-11-22 07:45

archwwa.pl

Za nami pierwsza debata z cyklu "Myśląc z Wyszyńskim" inaugurująca przygotowanie do beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego.

Łukasz Krzysztofka

O tym, co mu zawdzięczamy i dlaczego nazywany jest Prymasem Tysiąclecia dyskutowali 21 listopada prof. Antoni Dudek, prof. Jan Żaryn i dr Ewa Czaczkowska.

Debata spotkała się z dużym zainteresowaniem zarówno starszych jak i młodszych słuchaczy, którzy wywpełnili salę konferencyjną i mieli wiele pytań do prelegentów.

Pierwszą debatę przygotowało środowisko Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Moderował ją odpowiedzialny za cały cykl spotkań pt. “Myśląc z Wyszyńskim” bp Piotr Jarecki, który jak wyznał – należy do ostatnich roczników księży wyświęconych w 1980 r. przez Prymasa Wyszyńskiego.

Łukasz Krzysztofka

Kard. Kazimierz Nycz inaugurując w Domu Arcybiskupów Warszawskich cykl “Myśląc z Wyszyńskim” podkreślił, że osoba Prymasa Tysiąclecia wciąż budzi zainteresowanie, czego potwierdzeniem może jest liczna obecność na tym spotkaniu. – Pragniemy dotknąć siedmiu tematów z życia, dzieła i świętości. Wokół nich chcemy odbyć rozmowę, która będzie się przeradzała w dialog i dyskusję, ale będzie też jakś formą refleksji i medytacji nad drogą świętości kard. Stefana Wyszyńskiego – tak metropolita warszawski nakreślił w swoim wprowadzeniu perspektywę całego cyklu pt. “Myśląc z Wyszyńskim”.

Łukasz Krzysztofka

Z postawionym w tytule spotkania pytaniem “Co zawdzięczamy kard. Wyszyńskiemu?” zmierzyli się jest historycy. Według prof. Antoniego Dudka, kluczem do zrozumienia tego jest pojęcie charyzmatycznego przywództwa. Jego zdaniem, pierwszą zasługą Prymasa Wyszyńskiego było to, że był charyzmatycznym przywódcą. “Ludzie potrzebują lidera, człowieka – symbolu – mówił, podkreślając zarazem, że kard. Wyszyński był przywódcą świadomym swojej roli, doskonale rozumiejącym brzemię odpowiedzialności jakie na niego spadło. Był całkowicie oddany i skoncentrowany na misji duszpasterskiej, ale jednocześnie uważnie śledził sytuację polityczną”.

Inną jego zasługą – według prof. Dudka – była umiejętność wykorzystania przywódczego charyzmatu do zawierania mądrego kompromisu. – To umiejętność dostrzeżenia, co w konkretnej sytuacji jest możliwe, co będzie lepiej służyło wspólnocie polskich katolikow – wyjaśnił prelegent podając przykłady zawartego w 1950 r. Porozumienia czy słynnego kazania na Jasnej Górze w sierpniu 1980 r., które zostało odczytane jako niewystarczające poparcie strajkujących. – Zabiegał o kompromis, bo rozumiał, że sytuacja była dramatycznyczna, rodził się potężny ruch wolnościowy, ale nie było jasne jaka bedzie reakcja Kremla i czy Polska nie podzieli losu Węgier lub Czechosłowacji – zaznaczył prof. Dudek.

Jego zdaniem, zasługą Prymasa Wyszyńskiego było także pokazywanie, iż w dążeniu do mądrego kompromisu istnieje nieprzekraczalna granica. Non possumus. Nie godził się na ingerencję władz państwowych w politykę personalną Kościoła i obsadzanie stanowisk kościelnych.

Z kolei dr Ewa Czaczkowska zwróciła uwagę, że kard. Wyszyński miał wizję prowadzenia Kościoła w czasach totalitarnych, wizję budowania więzi między Kościołem a narodem, a zarazem siłę i zdolności intelektualne, by przetworzyć tę wizję na program działania oraz siłę, by konsekwentnie wymagać realizacji tego programu. Prelegentka wskazała na program milenijny złożony z trzech elementów, jakimi były Jasnogórskie Śluby Narodu, Wielka Nowenna 1957-1966 i Milennium Chrztu Polski. W jej ocenie był to największy program duszpasterski w historii Kościoła i osiągnął dwa cele: zarówno w sensie narodowym jak i ocalenia wiary Kościoła w Polsce, nie tylko umożliwił jego przetrwanie ale także wzmocnienie.

– Prymas postawił na katolicyzm ludowy i formy z tym związane: pielgrzymki, wielkie celebracje. Wiedział, że jeżeli wiara ma się ostać wobec ateizmu to musi być to wiara prostego ludu, który jest gotów stanąć pod krzyżem i cierpieć – mówiła dr Czaczkowska. Zwróciła też uwagę, że Prymas Wyszyński prowadził Kościół w Polsce w sposób centralistyczny, wymagał jedności biskupów, jedności między duchowieństwem a biskupami a powolne wprowadzanie reform Soboru Watykańskiego II okazało się jedynym właściwym sposobem na tamte czasy. Była to odnowa dostosowana do warunków życia Kościoła.

W ocenie dr Ewy Czaczkowskiej kard. Wyszyńskiemu zawdzięczamy wielki autorytet prymasostwa w Polsce, udział w – jak się wyraziła – “budowaniu lobby”, które doprowadziło do wyboru Jana Pawła II na papieża. Wskazała też na zaufanie, jakie okazał ósemkom (Marii Okońskiej i założonemu przez nią Instytutowi Prymasa Wyszyńskiego) i proponowanym przez nie inicjatywom.

Prof. Jan Żaryn odpowiadając na tytułowe pytanie: Co zawdzięczamy Prymasowi Wyszyńskiemu? dodał, że “związał on dziedzictwo narodu z dziedzictwem katolicyzmu polskiego”. – On nas uczy polskości – podkreślił prelegent, dodając, że Prymas Tysiąclecia “zebrał to dziedzictwo i przeniósł w nowe tysiąclecie” poprzez narzędzia duszpasterskie, ale też socjologiczne. W jego ocenie, peregrynacja obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej jest niesamowitym “związaniem w jedno” całęgo narodu.

Po wystąpieniach historyków i ich dyskusji pytania mogli zadać przysłuchujący się debacie uczestnicy z sali. Pytali m.in o rolę Prymasa jako interrexa, jak również o to jak czerpiąc z nauczania kard. Wyszyńskiego wychowywać młode pokolenia? Były pytania o maryjność, o relacje kard. Wyszyńskiego z Janem Pawłem II, ale także o to czy znane są przypadki nawrócenia wśród funkcjonariuszy UB/SB inwigilujących Prymasa Wyszyńskiego.

Następne spotkanie w ramach cyklu “Myśląc z Wyszyńskim” odbędzie się w czwartek 19 grudnia o godz. 18.00 w Domu Arcybiskupów Warszawskich. Wstęp wolny

Beatyfikacja kard. Stefana Wyszyńkiego odbędzie się 7 czerwca 2020 r. w Warszawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem