Reklama

Niedziela Sosnowiecka

Takich proboszczów nam trzeba!

We wspomnienie proboszcza z Ars, św. Jana Vianneya, patrona wszystkich proboszczów, podczas Eucharystii 4 sierpnia proboszcz parafii św. Mikołaja w Targoszycach, ks. kan. Janusz Rakoczy dziękował Bogu za dar kapłaństwa oraz za trwanie w nim przez 34 lata, w tym aż 25 lat w targoszyckiej wspólnocie

Dzwony wzywające na Eucharystię oznajmiły, że czas zacząć jubileuszowe obchody. Na tę okoliczność prezbiterium kościoła przybrało odświętną szatę, a to dzięki pięknej kwiatowej dekoracji.

Wraz z Księdzem Proboszczem dziękczynno-błagalną Mszę św. celebrował ks. Przemysław Szot, były wikariusz, który przybył z Rzymu, a podczas uroczystości wygłosił także okolicznościowe słowo Boże. Nie zabrakło kwiatów, życzeń, wzruszeń i radości, bo nie zabrakło ludzi, którzy kochają, szanują i pamiętają...

- Za wszelkie łaski i błogosławieństwo wdzięczny jestem przede wszystkim Dobremu Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu oraz moim drogim Rodzicom, którzy od samego początku troszczyli się o głębokie wychowanie religijne swoich dzieci, wpajali prawdy wiary i uczyli człowieczeństwa. Dziękuję wszystkim pracującym tutaj wikariuszom oraz całej wspólnocie parafialnej, w której spędziłem 25 lat kapłańskiego życia, która jest dla mnie wsparciem i otuchą, w której czuję się jak w rodzinie - podkreślał Ksiądz Jubilat.

Reklama

A wszystko zaczęło się w parafii Chrystusa Króla w Dąbrowie Górniczej, w rodzinie górniczej, w której ks. Janusz przyszedł na świat. Zarówno szkołę podstawową, jak i średnią - Liceum Ogólnokształcące im. S. Żeromskiego ukończył w rodzinnym mieście. Potem wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 27 maja 1979 r. z rąk bp. Stefana Bareły. Przystajń, Targoszyce, parafia św. Barbary w Częstochowie - to placówki, w których pracował jako wikariusz. W 1988 r. już jako proboszcz powrócił do Targoszyc i tak jest do dzisiaj. Jest kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej. Przez dwie kadencje był wicedziekanem, a przez 10 lat pełnił funkcję diecezjalnego duszpasterza rolników. Od kilku lat jest duszpasterzem leśników i pracowników ochrony środowiska przy Katowickiej Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. To nie koniec! Ks. Rakoczy został także powiatowym duszpasterzem OSP powiatu będzińskiego. Jest także dziekanem dekanatu siewierskiego.

Pierwsze miejsce w diecezji

Lubi dobrą książkę i dobrą muzykę, przy której najczęściej przygotowuje kazania. Dużą uwagę przykłada do przygotowania liturgii. - To zostało mi we krwi, bo przez 5 lat byłem ceremoniarzem - podkreśla. Najlepiej wypoczywa na łonie natury, której w okolicy nie brakuje. Ks. Janusz uwielbia spacery po lesie, bo tam najlepiej wypoczywa, nabiera siły do dalszej posługi duszpasterskiej. Ma także niemały wkład w promowanie i czytelnictwo katolickiej prasy (w parafii rozprowadza kilka tytułów), w tym naszej „Niedzieli”. Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć, że ks. Rakoczy jest liderem w całej diecezji sosnowieckiej, jeśli chodzi o ilość cotygodniowo rozprowadzanych egzemplarzy „Niedzieli”. Obecnie 80 sztuk rozchodzi się tutaj każdej niedzieli. Jego zaangażowanie na tym polu docenił redaktor naczelny Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, ks. inf. Ireneusz Skubiś, przyznając mu prestiżową nagrodę „Mater Verbi”.

Pierwsza miłość

- Dzisiejszy dzień to czas radości dla Ciebie, ale i dla nas, całej wspólnoty, która tak licznie się tutaj zgromadziła, by dziękować za Twoje kapłaństwo, by trwać przy swoim Duszpasterzu w srebrny jubileusz Twojej posługi w parafii św. Mikołaja w Targoszycach. Przez 34 lata, w tym 25 lat Ksiądz Jubilat pięknie wypełnia kapłańską misję. To za Jego posługę, za ukochanie tych ludzi, za wielkie serce dziękuje dziś cała parafia, bo Proboszcz targoszyckiej parafii to żywa reklama Boga. (…) Z pierwszą parafią podobno jest tak jak z pierwszą miłością, nigdy się jej nie zapomina, a Tobie dane jest przy niej trwać aż ćwierć wieku, i co ważne, nie jest to miłość bez wzajemności. (…) W ciągu 25 lat wiele się stało dzięki zaangażowaniu i ogromnej determinacji Księdza Proboszcza. Trudno jest wszystko wymienić, bo to cały ogrom prac widocznych gołym okiem - przy kościele i budynkach parafialnych. To także wielka duchowa troska o wspólnotę, o każdego z osobna, a nasz Ksiądz Proboszcz niesamowicie mocno zatroskany jest o duchowy rozwój parafian w czasie całego roku liturgicznego. W czasie jego posługi znacznie wzrósł w parafii czynnik dominicantes. Ma dzień po brzegi wypełniony obowiązkami. Jego praca to nie tylko codzienna Eucharystia, odprawienie pogrzebu, udzielenie chrztu, ślubu czy posługa w konfesjonale - to także spotkania z różnorakimi grupami, stowarzyszeniami, ruchami działającymi przy parafii; to organizacja wyjazdów, pielgrzymek czy okolicznościowych uroczystości, spotkań ze znanymi ludźmi - podkreślał w homilii ks. Przemysław Szot.

Reklama

- Nigdy nie jest tak, że w parafii nie ma nic do zrobienia. Wciąż trzeba myśleć o remontach, naprawach, renowacjach, zwłaszcza gdy kościół jest zabytkowy. Czasem trzeba pracować na zwiększonych obrotach. Oprócz spraw materialnych czekają przede wszystkim ludzie - dzieci, młodzież, chorzy i cierpiący, moi parafianie, którzy niejednokrotnie przychodzą z nadzieją, że tutaj znajdą rozwiązanie. Poza tym jestem duszpasterzem wspólnoty św. Mikołaja, a to niewątpliwie zobowiązuje - do pomocy drugiemu człowiekowi na różnych płaszczyznach - mówi ks. kan. Janusz Rakoczy.

Za otwarte serce i uśmiech

Ksiądz Jubilat jest niezwykle lubiany i szanowany przez parafian, przede wszystkim za naturalność, spontaniczność i szczerość, ale także za zawsze otwarte serce, lojalność, uśmiech i poczucie humoru, którego niejeden może pozazdrościć. Nie dziwi więc fakt, że na zakończenie uroczystości tak wiele ciepłych słów, życzeń i kwiatów odebrał od swoich wiernych parafian Ksiądz Jubilat. Srebrny jubileusz pracy w targoszyckiej wspólnocie stał się doskonałą okazją do refleksji nad posługą ks. Rakoczego w niej. Bo nikt sobie nie wyobraża tej miejscowości, parafii, świątyni bez obecności Księdza Proboszcza, który wrósł w tę ziemię. Jego służba duszpasterska przepojona była zawsze troską o utrzymanie wysokiego poziomu religijności parafian i wytyczaniem drogowskazów życiowych opartych na Ewangelii. Na zaufanie jakim obdarzają ks. Rakoczego mieszkańcy parafii Targoszyce zasłużył sobie również przez poszanowanie miejscowych zwyczajów, utożsamianie się z tym regionem i łączeniem obchodów świąt i ważnych wydarzeń kościelnych z tutejszą tradycją.

Pasterz dobry

- Dzięki Tobie Targoszyce to prawdziwa wizytówka całej diecezji. W tym dniu trzeba podkreślić, że jesteś dobrym pasterzem, bo Tobie na czymś zależy, bo Ty nie zgubiłeś apostolskiego ducha, bo jak się przed laty chwyciłeś Chrystusowego krzyża, to go nie puściłeś, nie zostawiłeś na bocznicy. I takich kapłanów potrzeba! - mówili przedstawiciele parafian.

- Przez 25 lat w parafii św. Mikołaja zyskał Ksiądz Kanonik ogromny szacunek i autorytet u wiernych oraz wszystkich mieszkańców. Poprzez swoją dotychczasową działalność Czcigodny Jubilacie dowiodłeś swojego przywiązania do wyższych wartości, a w tym służby dla innych i zaangażowania na rzecz wspólnego dobra. Doceniam zasługi Czcigodnego Księdza zarówno w wymiarze duchowej opieki nad parafianami, jak i za wkład w liczne inicjatywy społeczne oraz kulturalne i chciałbym za to w imieniu władz samorządowych serdecznie podziękować. Życzę, aby społeczne starania zostały należycie docenione i pamiętane - mówił wójt gminy Mierzęcice, Grzegorz Podlejski.

Z kolei Czesław Ryszka z Czeladzi, b. senator RP, reprezentujący Zarząd i Radę Nadzorczą Kasy Skok „Jowisz” powiedział, że takich gorliwych kapłanów, pełnych zarówno radości z głoszenia Dobrej Nowiny, jak i pokory wobec Bożego Słowa, potrzeba nam dzisiaj w Kościele. - Wyróżniającą się cechą charakteru Księdza Kanonika jest szacunek dla świeckich. Nie jest to tylko moja prywatna opinia, ale możną ją było odczytać z serdecznych słów życzeń skierowanych do swojego Proboszcza przez przedstawicieli licznych wspólnot parafialnych, a także obecnych władz samorządowych - zauważył Czesław Ryszka.

Doczekaj w Targoszycach sędziwej starości

Podczas jubileuszu zdumiewała moc życzeń serdecznych i kwiatów. Wzruszenia i radości nie mogło zabraknąć także na twarzy Jubilata. Zabrzmiało też tradycyjne oraz na góralską nutę „Sto lat!”. Namiastką tego, co działo się w Targoszycach w ciągu ostatniego ćwierćwiecza niech będą słowa, które przedstawicielka parafii wygłosiła podczas jubileuszowej uroczystości: - Księże Kanoniku, proboszczu kochany. Na służbę kapłańską do Targoszyc dany. Minęło ćwierć wieku, gdy do nas przybyłeś. Swą młodość i zdrowie dla nas poświęciłeś. Wspierasz nas w kłopotach, pocieszasz w strapieniu. Dodajesz otuchy w słabości, zwątpieniu. Przez lata w parafii zrobiłeś tak wiele - na cmentarzu, w kaplicy, plebanii, kościele. Żeby wszystko wyliczyć, co się tu zrobiło, drodzy parafianie - dnia by nie starczyło. Dlatego Cię, Proboszczu wszyscy szanujemy. Za trud, poświęcenie z serca dziękujemy. Że powróciłeś do zdrowia Bogu dziękujemy. I o dalsze łaski modlić się będziemy. Niechaj się Matka Boża Tobą opiekuje. A św. Mikołaj niech Ci patronuje. Niechaj w Twoim sercu zawsze radość gości. Doczekaj w Targoszycach sędziwej starości.

A czego sobie życzy Ksiądz Jubilat? - Dalszego wzrostu duchowego parafii, wzajemnej miłości, zgody i szacunku w rodzinach, dalszej pięknej współpracy z wiernymi oraz zdrowia i sił, aby doczekać sędziwej starości. Wszystko to jednak w rękach Boga… - wyznaje ks. kan. Janusz Rakoczy.

2013-08-13 12:39

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ze Zgorzelca do Środy Śląskiej

Niedziela legnicka 35/2019, str. 6-7

[ TEMATY ]

proboszcz

Monika Łukaszów

Eucharystii przewodniczył biskup senior Stefan Cichy

Rocznica śmierci przypada 18 sierpnia, ale w sobotę łatwiej było przyjechać pielgrzymom. Modlitwę na cmentarzu przy grobie ks. prałata poprzedziła Msza św. w kościele św. Andrzeja w Środzie Śląskiej, koncelebrowana przez 6 księży. Uczestniczyli w niej przedstawiciele rodziny zmarłego księdza, oraz miejscowi parafianie.

– Mój poprzednik ks. prał. Jan Mycek i ja widzimy, że parafianie często wracają do tej postaci, czy to w kancelarii, czy przy zamawianiu Mszy św. Jest wspominany jako człowiek, który miał piękny głos, prowadził chór, troszczył się o liturgię, ale był też wymagający, jak również gościnny, otwarty, troszczył się o dzieci. Zapisał się też jako budowniczy, bo to on rozpoczął budowę dwupoziomowego kościoła św. Józefa z dolnym kościołem św. Barbary. Kiedy zmarł, to właśnie w dolnym wybudowanym już kościele odbyły się uroczystości pogrzebowe – mówi ks. Maciej Wesołowski, obecny proboszcz parafii św. Bonifacego.

Pielgrzymi, którzy przyjechali, to w dużej części ludzie dorośli, którzy pamiętają ks. prał. Kozaka. Wtedy, przed 30 laty, byli ludźmi młodymi, którym udzielał ślubu, chrzcił ich dzieci, prowadził katechezę. – Bardzo się cieszę, że na ten mój apel, prośbę odpowiedziało tak wielu chętnych i mogliśmy tu przyjechać – dodaje ks. proboszcz.

– Wspominam ks. prałata bardzo dobrze, jako kapłana troszczącego się o wszystkich ludzi – mówi pochodzący z tej parafii ks. Marian Zieja. – Pamiętam go jako ministrant, lektor, kiedy dbając o piękno liturgii, uczył nas także tej umiejętności. Chciał, byśmy jako młodzież jak najlepiej ją poznali i ukochali, dlatego wysyłał nas na różne rekolekcje, czy też na rekolekcje oazowe, praktycznie finansując nam w całości takie wyjazdy. Dbał też o powołania kapłańskie i zakonne w parafii. Plebania zawsze był otwarta, zawsze znajdował czas na rozmowy z nami. Dlatego dziś dołączyłem do tej grupy pielgrzymów, żeby wspólnie modlić się o zbawienie dla śp. ks. Jana.

Obok ks. Macieja Wesołowskiego, aktualnego proboszcza parafii św. Bonifacego, obecni byli także: ks. prał. Petrus Birkner z Görlitz – którego ze zmarłym łączyła długoletnia znajomość i współpraca, mimo dzielącej oba miasta granicy; ks. prał Jan Mycek – następca ks. Kozaka po jego przejściu do parafii św. Józefa, w której podjął się budowy kościoła; ks. Marian Zieja – obecnie proboszcz parafii św. Joachima i Anny w Legnicy, który jest jednym z księży pochodzących ze Zgorzelca; ks. Franciszek Molski – obecny proboszcz kościoła św. Józefa w Zgorzelcu, który był wikariuszem za czasów ks. Kozaka w parafii św. Bonifacego oraz ks. Paweł – kuzyn rodziny zmarłego księdza.

Modlitwom przy grobie przewodniczyli ks. Wesołowski, ks. Molski oraz ks. Birkner. Pamiątką obecności byłych parafian i znajomych zmarłego duszpasterza stał się okolicznościowy wieniec i zapalone znicze.

CZYTAJ DALEJ

Kiedy obowiązuje post?

Niedziela płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Jezus jest z nami w sakramentach Eucharystii i kapłaństwa

2020-04-09 12:45

[ TEMATY ]

Wielki Czwartek

Bożena Sztajner/Niedziela

– Jezus jedyny i wieczny Kapłan jest z nami w swoich sakramentach świętych, a zwłaszcza dziś w sakramentach Eucharystii i kapłaństwa. Być chrześcijaninem i być kapłanem Chrystusa oznacza pochodzić od Chrystusa, należeć do Chrystusa Bożego Pomazańca.

Podczas Mszy Krzyżma wracamy myślą i sercem do momentu, w którym biskup przez nałożenie rąk, modlitwę i namaszczenie świętym olejem wprowadził nas w jedyne kapłaństwo Chrystusa, abyśmy byli uświęceni w prawdzie – mówił abp Wacław Depo, metropolita częstochowski, którzy przewodniczył Mszy Krzyżma Świętego oraz wygłosił homilię w kaplicy Podwyższenia Krzyża Świętego w Domu Arcybiskupów Częstochowskich.

Wśród koncelebrastów byli m.in. abp senior Stanisław Nowak, bp Andrzej Przybylski, bp Antoni Długosz, a wierni i osoby życia konsekrowanego uczestniczyli w modlitwie za pośrednictwem Radia Fiat i Radio Jasna Góra. Tego dnia kapłani odnowili swoje przyżenienia kapłańskie. Abp Depo przewodniczył obrzędom błogosławieństwa oleju katechumenów oraz konsekracji krzyża świętego, a także podziękował kapłanom za to, że są, oraz za ich posługę szczególnie teraz, w tym trudnym czasie pandemii, a wiernych zachęcał do modlitwy za kapłanów.

Metropolita częstochowski podkreślił, że w kwarantannie nie jesteśmy odłączeni od siebie, ale „lecz przez wiarę i miłość do Kościoła torujemy drogę modlitwie wspólnoty ludu Bożego”. – Łaska bycia chrześcijaninem i kapłanem to namaszczenie Duchem Świętym. Potrzebna jest głębia wiary i dar rozeznania w Duchu Świętym. Na progu Triduum Paschalnego chcemy wyznać swoją wiarę i przynależność do Jezusa, który był, który jest i który przychodzi.

Za Nim podąża wspólnota wiary Kościoła, a bez wiary i spojrzenia na ukrzyżowanego Chrystusa nie wolno nam podchodzić do tajemnicy Kościoła – powiedział abp Depo. Przypomniał znaczenie tajemnicy podchodzenia pod krzyż Jezusa, w świątyniach, w domach rodzinnych czy na skrzyżowaniach dróg, jak również ufną i przebłaganą modlitwę papieża Franciszka na świat ogarnięty pandemią koronowirusa oraz niezapomniane błogosławieństwo „Urbi et Orbi” z 27 marca 2020 r. na dziedzińcu Bazyliki św. Piotra, przy pustym placu.

W duchu wiary i kolejnego zawierzenia Bogu siebie zarówno w sakramencie kapłaństwa i powołaniu chrześcijańskim abp Depo powiedział: – Pragniemy w duchu wiary przeżywać te znaku czasu, którymi są: zagrożenia światowe różnego rodzaju, jak toczące się wojny, epidemie czy atak na życie poprzez aborcję i eutanazję, a na końcu niewidzialny wróg, którym jest koronowirus.

Chcemy odczytać dary 100. rocznicy urodzin św. Jana Pawła II z zadaniem wczytywania się w jego przesłanie, a także przyszły dar beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego. Mówił, że w świątecznym felietonie przeczytał, że ten Sługa Boży mógłby być patronem osób, które czują, że znajdują się w sytuacji bez wyjścia.

Dlatego zachęcał: Święty na czas izolacji i beznadziei, bo wskazuje, że Bogu nie trzeba tylko wierzyć, ale zawierzyć każdą próbę czasu, dać osobistą odpowiedź. Wzorem naszych świętych pasterzy św. Jana Pawła II i kard. Stefana Wyszyńskiego postawny wszystko na Maryję, bo zwycięstwo, które przyjdzie, będzie zwycięstwem Maryi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję