Reklama

Niebieskie okno Fatimy

2013-08-19 14:14

Ks. Ireneusz Skubiś
Niedziela Ogólnopolska 34/2013, str. 3

BOŻENA SZTAJNER

Matka Boża Fatimska 13 października 1917 r. ukazała moc Boga w postaci wirującego słońca, otwierając nam niejako niebieskie okno Fatimy. Wracamy myślą do niezwykłych objawień Matki Bożej wśród dębów, do błogosławionych pastuszków Hiacynty, Franciszka i niedawno zmarłej s. Łucji. Dzieci słyszały wyraźnie przynaglenie Pięknej Pani do modlitwy, pokuty, postu. Otrzymały też informację, że Rosja się nawróci, a przecież nie wiedziały nic o tym kraju, nie wiedziały nawet, co oznacza jego nazwa.

Dzisiaj jesteśmy już po doświadczeniu tego wszystkiego, co było wypowiedziane w Fatimie. Odczuwamy przytłoczenie ogromem zła, jakie miało miejsce w XX wieku - złym wieku, jak pisał Roman Brandstaetter, w którym dokonało się katastroficzne zniszczenie ludzkości głównie podczas II wojny światowej. Ten wiek podeptał prawa Boskie i ludzkie, w sposób zdecydowany sprzeciwił się Panu Bogu i religii. Poprowadził ludzkość do bram ateizmu, które są kluczem do nieszczęścia.

Matka Boża Fatimska odnosiła się w swoich słowach do Namiestnika Chrystusowego. Kolejni papieże otrzymywali informacje o prośbach Matki Najświętszej, by ludzkość poświęciła się Jej Niepokalanemu Sercu.

Reklama

Bł. Jan Paweł II, któremu Matka Boża Fatimska uratowała życie w zamachu 13 maja 1981 r., pielgrzymował do Fatimy, gdzie został również dotknięty przez zamachowca.

Papież Benedykt XVI także kierował swoje serce w stronę Fatimy. Nabożeństwo maryjne było dla niego nie tylko wielką przygodą intelektualną, ale przede wszystkim szczególnym wyrazem miłości Kościoła do Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny.

I oto przychodzi papież Franciszek, który również jest papieżem maryjnym. Wymowne jest zaproszenie Matki Bożej Fatimskiej do Watykanu na Dzień Maryjny, który będzie obchodzony 12 i 13 października 2013 r. I właśnie wtedy, w 96. rocznicę objawień fatimskich Ojciec Święty dokona przed figurą z Fatimy aktu oddania świata Niepokalanemu Sercu Maryi.

Maryja objawiła się w Fatimie w bardzo trudnym czasie. W Rosji szykowała się wówczas wielka rewolucja socjalistyczna, która ujawniła nienawiść do Boga i do religii. Oczywiście, ludzkość musiała tu przegrać: śmierć religii bowiem to śmierć normalności, to pozbawienie życia jego istoty.

Gdy weźmiemy pod uwagę czasy obecne, gdy zauważymy, jak wielkie naciski stosowane są w ONZ, w Unii Europejskiej przeciwko myśli chrześcijańskiej, przeciwko samemu Bogu - widać, że posiew tamtych czasów wciąż wschodzi. Silnym naciskiem przeciwko cywilizacji chrześcijańskiej staje się dziś tzw. filozofia gender, która rodzi nowe barbarzyństwo: chce zniszczyć człowieka i rodzinę, kwestionując płeć i jej rolę biologiczno-kulturową, prowadząc w prostej linii do degeneracji ludzkości.

Zapewne m.in. dlatego Ojciec Święty Franciszek w Roku Wiary chce pokazać światło, które zajaśniało nadprzyrodzonym blaskiem w 1917 r., i oddać ludzkość Niepokalanemu Sercu Maryi, tak jak Ona życzyła sobie tego w Fatimie. Bo to ma być ratunek dla człowieka i świata.

Ta wiadomość bardzo ucieszyła nas w Częstochowie, a to z tego powodu, że na 8 września 2013 r. przewidziana jest u nas uroczystość związana z obchodami Roku kard. Augusta Hlonda na Śląsku. Ponieważ Częstochowa administracyjnie należy do województwa śląskiego, arcybiskup metropolita częstochowski Wacław Depo w porozumieniu z Marszałkiem Województwa Śląskiego zdecydował, że Częstochowa uczci pamięć Wielkiego Prymasa m.in. przez uroczystą Eucharystię na Szczycie Jasnogórskim, która przypomni dzień 8 września 1946 r., kiedy to kard. Hlond, w duchu orędzia fatimskiego, na Jasnej Górze oddał naród polski Niepokalanemu Sercu Maryi. Byliśmy wówczas w bardzo trudnej sytuacji, tuż po II wojnie światowej. Potrzebowaliśmy nadziei i umocnienia, prymas Hlond wierzył w pomoc Maryi dla każdego człowieka i całego naszego narodu.

Przypomnienie zatem tego Wielkiego Prymasa wraz z przypomnieniem o oddaniu Polski Niepokalanemu Sercu Maryi wpisuje się w orędzie, które ogłosił Kościołowi papież Franciszek. Można więc powiedzieć, że Częstochowa jest niejako Kościołem stacyjnym w wielkim oddaniu świata Niepokalanemu Sercu Maryi przez Ojca Świętego Franciszka. W duchu dziecięcej ufności do Matki Najświętszej wraz z całym Kościołem powszechnym będziemy więc w najbliższych dniach wołać: Niepokalane Serce Maryi, bądź naszym ratunkiem...

Tagi:
Fatima Maryja

W Fatimie odbyło się spotkanie katechetów w ramach przygotowań do ŚDM

2019-09-13 12:35

mz (KAI/AE/RR) / Fatima

Pod hasłem „Say Yes” (Powiedz Tak) w narodowym portugalskim sanktuarium maryjnym w Fatimie odbyło się ogólnokrajowe spotkanie dla katechetów, związane z przygotowaniami do Światowych Dni Młodzieży, które odbędą się w Lizbonie w 2022 r. Służyło ono zaplanowaniu działań podczas okresu przygotowawczego do przyszłego wydarzenia.

Ks. Krzysztof Hawro
Przed Bazyliką w Fatimie

W trakcie dwudniowego spotkania portugalscy katecheci rozważali formy akcji służącej „skuteczniejszej” ewangelizacji młodzieży akademickiej i tych młodych, którzy podjęli już pracę. Ksiądz Tiago Neto, odpowiedzialny za to wydarzenie, oświadczył, że pragnął przede wszystkim, aby było to spotkanie formacyjne, podczas którego można byłoby przeanalizować m.in. proces i formy ewangelizowania w ciągu ostatnich trzech dekad, uwzględniając działania podjęte podczas poprzednich edycji ŚDM.

Uczestnicy spotkania w Fatimie rozmawiali dyskutowali w małych grupach, jak i w większym gronie, projekt „Say Yes”. Celem tej inicjatywa jest duszpasterskie towarzyszenie katechetom w przygotowaniach do ŚDM, włączanie się ich w działania miejscowych społeczności, a także koordynowanie stosunków między poszczególnymi osobami a resztą wspólnoty katolickiej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Stanisław Kostka - patron dzieci i młodzieży

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 37/2002

Jastrow/pl.wikipedia.org



W komnacie, gdzie Stanisław święty zasnął w Bogu,

na miejscu łoża jego stoi grób z marmuru.

Taki, że widz niechcący wstrzymuje się w progu,

myśląc, że Święty we śnie zwrócił twarz do muru

i rannych dzwonów echa w powietrzu dochodzi...

I wstać chce, i po pierwszy raz człowieka zwodzi.

Nad łożem tym i grobem świeci wizerunek

Królowej Nieba, która z Świętych chórem schodzi

i tron opuszcza, nędzy śpiesząc na ratunek.

Palm wiele, kwiatów wiele aniołowie niosą,

skrzydłami z ram lub nogą wstępując bosą.

Gdzie zaś od dołu obraz kończy się ku stronie,

w którą Stanisław Kostka blade zwracał skronie,

jeszcze na ram złoceniu róża jedna świeci:

niby że, po obrazu stoczywszy się płótnie,

upaść ma, jak ostatni dźwięk, gdy składasz lutnię.

I nie zleciała dotąd na ziemię - i leci...

(Cyprian Kamil Norwid)

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki kościół w Polsce obchodził wcześniej 13 listopada. Od 1974 r. święto to obchodzimy 18 września jako święto patronalne dzieci i młodzieży, by na progu nowego roku szkolnego prosić dla nich o błogosławieństwo i potrzebne łaski.

Stanisław Kostka urodził się w październiku 1550 r. w Rostkowie, w wiosce położonej około 4 kilometrów od Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej. Ojcem Stanisława był Jan Kostka, od 1564 r. kasztelan zakroczymski, a jego matką była Małgorzata z domu Kryska z Drobnina. Obie rodziny Kostków i Kryskich były w XVI w. dobrze znane.

Stanisław Kostka miał trzech braci i dwie siostry. Oto co Stanisław powiedział o swojej rodzinie: "Rodzice chcieli, byśmy byli wychowani w wierze katolickiej, zaznajomieni z katolickimi dogmatami, a nie oddawali się rozkoszom. Co więcej postępowali z nami ostro i twardo, napędzali nas zawsze - sami jak i przez domowników - do wszelkiej pobożności, skromności, uczciwości, tak żeby nikt z otoczenia, z licznej również służby, nie mógł się na nas skarżyć o rzecz najmniejszą" .

Św. Stanisław swoje pierwsze nauki pobierał w domu rodzinnym. Jego nauczycielem przez pewien czas był Jan Biliński. W domu rodzicielskim przebywał do 14. roku życia. Następnie Stanisław razem ze swym bratem Pawłem rozpoczęli studia u jezuitów we Wiedniu, lecz gdy nowy cesarz Maksymilian w 1565 r. zabrał jezuitom konwikt, musieli przenieść się na stancję. Do jezuickiej szkoły w Wiedniu uczęszczało wówczas około 400 uczniów, a regulamin tej szkoły streszczał się w jednym zdaniu: "Taką pobożnością, taką skromnością i takim poznaniem przedmiotów niech się uczniowie starają ozdobić swój umysł, aby się mogli podobać Bogu i ludziom pobożnym, a w przyszłości ojczyźnie i sobie samym przynieść także korzyść". Do pobożności miała zaprawiać studentów codzienna modlitwa przed lekcjami i po lekcjach, codzienna Msza św., miesięczna spowiedź i Komunia św. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno, ale pod koniec trzeciego roku należał już do najlepszych. Władał płynnie językiem ojczystym, niemieckim i łacińskim; uczył się też języka greckiego.

Trzy lata pobytu w Wiedniu to był dla Stanisława okres rozbudzonego życia wewnętrznego. Stanisław znał tylko drogę do kolegium, do kościoła i do domu. Swój wolny czas poświęcał na lekturę i modlitwę. Zadawał sobie pokuty i biczował się. Mimo sprzeciwu i próśb brata i kolegów nie zaprzestawał praktyk pokutnych. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne tak bardzo osłabiły organizm chłopca, że bliski był śmierci. Zapadł w niemoc śmiertelną w grudniu 1565 r. Kiedy św. Stanisław był już pewien śmierci, a nie mógł otrzymać Wiatyku, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, do której się zwrócił, w towarzystwie dwóch aniołów nawiedziła jego pokój i przyniosła mu ów Wiatyk. W tej również chorobie objawiła się Świętemu Matka Najświętsza i złożyła mu na ręce Boże Dzieciątko. Od Niej to doznał cudownego uleczenia z poleceniem by wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Nie było to rzeczą łatwą dla Stanisława, gdyż jezuici nie mieli zwyczaju przyjmować kandydatów bez woli rodziców, a on na nią nie mógł liczyć. Po wielu trudnościach i zmaganiach Stanisław został przyjęty do jezuitów najpierw na próbę, gdzie zadaniem jego było sprzątanie pokoi i pomaganie w kuchni, po pewnym jednak czasie, wraz z dwoma innymi kandydatami udał się Stanisław do Rzymu i na skutek polecenia prowincjała z Niemiec przełożony generalny przyjął go do nowicjatu. Rozkład zajęć nowicjuszów przedstawiał się następująco: modlitwa, praca umysłowa i fizyczna, posługi w domu i w szpitalach, dyskusje na tematy życia wewnętrznego i o sprawach kościelnych, konferencje mistrza nowicjatu i przyjezdnych gości. Stanisław czuł się szczęśliwy, że wreszcie osiągnął swój życiowy cel.

Przełożeni pozwolili Stanisławowi w pierwszych miesiącach 1568 r. złożyć śluby zakonne. Wielkim wydarzeniem w życiu św. Stanisława było przybycie 1 sierpnia w uroczystość Matki Bożej Anielskiej (dziś tę uroczystość obchodzimy 2 sierpnia) św. Piotra Kanizjusza, który zatrzymał się w domu nowicjatu i wygłosił dla nich konferencję. Po tej konferencji Stanisław powiedział do kolegów: "Dla wszystkich ta nauka świętego męża jest przestrogą i zachętą, ale dla mnie jest ona wyraźnym głosem Bożym. Umrę bowiem jeszcze w tym miesiącu". Koledzy zlekceważyli sobie jego słowa. Jeszcze 5 sierpnia jeden z ojców zabrał Stanisława do bazyliki Najświętszej Maryi Panny Większej na doroczny odpust. Za kilka dni było święto Wniebowzięcia Matki Bożej. 10 sierpnia Stanisław napisał list do Matki Bożej i ukrył go na swojej piersi. Prosił by mógł odejść z tego świata w uroczystość Wniebowzięcia Maryi. Jego prośba została wysłuchana. W wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot i poczuł dreszcze, z ust zaczęła sączyć mu się krew. O północy zaopatrzono go Wiatykiem. Przeszedł do wieczności tuż po północy 15 sierpnia 1568 r., mając zaledwie siedemnaście lat.

Wieść o jego pięknej śmierci rozeszła się lotem błyskawicy po całym Rzymie. Wbrew zwyczajowi zakonu jezuitów ciało Stanisława przyozdobiono kwiatami. W dwa lata potem, gdy otwarto grób św. Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. W 1605 r. papież Paweł V zezwolił na zawieszenie obrazu św. Stanisława w kościele św. Andrzeja w Rzymie i na zawieszenie przy nim lamp, jak też wotów. Papież Klemens X w 1670 r. zezwolił jezuitom na odprawianie Mszy św. i na odmawianie pacierzy kapłańskich ku czci św. Stanisława. W 1674 r. ten sam papież ogłosił św. Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Te wszystkie fakty Stolica Apostolska uznała jako akt beatyfikacji. Św. Stanisław Kostka jest pierwszym Polakiem, który dostąpił chwały ołtarzy w Towarzystwie Jezusowym. Rok 1714 był rokiem, w którym papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał papież Benedykt XIII dopiero w 1726 r. wraz ze św. Alojzym Gonzagą. W 1926 r., w 200. rocznicę kanonizacji odbyła się uroczystość sprowadzenia do Polski małej części relikwii św. Stanisława. W tych jubileuszowych uroczystościach wziął udział sam prezydent państwa, Ignacy Mościcki. Ciało św. Stanisława spoczywa w kościele św. Andrzeja Boboli w Rzymie w jego ołtarzu po lewej stronie.

Ku czci św. Stanisława Kostki wzniesiono w Polsce wiele świątyń, wśród nich piękną katedrę w Łodzi. Najpiękniejszy kościół pod wezwaniem św. Stanisława znajduje się w Nowym Jorku. Św. Stanisław Kostka należy do najpopularniejszych polskich świętych. Przed cudownym obrazem św. Stanisława w obecnej katedrze lubelskiej modlił się w 1651 r. król Jan II Kazimierz.

W naszej diecezji doroczną uroczystość odpustową ku czci św. Stanisława Kostki przeżywa wspólnota parafialna w Jerzyskach, gdzie proboszczem jest ks. Zenon Bobel.

U początku nowego roku szkolnego i akademickiego starajmy się prosić św. Stanisława Kostkę, który jest patronem dziatwy i młodzieży, aby wstawiał się on za nami i wypraszał potrzebne nam wszystkim łaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Świadectwo wiary na ulicy

2019-09-22 21:21

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

- Przeszliśmy przez Rynek naszego miasta, który symbolizuje współczesny świat – mówił w homilii bp Kiciński. - Niech ta procesja, świadectwo naszej wiary, będzie przypomnieniem, że nie samym chlebem żyje człowiek. Niech ta procesja – nie tak liczna, jak te pierwsze, sprzed 20 lat – pokazuje nam i przypomina jak łatwo jest roztrwonić to wszystko, co naprawdę ważne – nauczał.

Zobacz zdjęcia: Procesja z relikwiami św. Doroty i św. Stanisława

Procesja rozpoczęła się o godz. 16.00 w bazylice św. Elżbiety, przeszła przez Rynek, pl. Solny, ul. Gepperta, Kazimierza Wielkiego, pl. Wolności i od pl. Franciszkańskiego dotarła do kościoła p.w. Świętych Stanisława, Doroty i Wacława. Relikwie świętych niesiono na specjalnych platformach, w procesji szli kapłani, klerycy, siostry zakonne i wierni z różnych wrocławskich parafii.

Organizowana od 22 lat procesja jest tradycją, którą zapoczątkował kard. Henryk Gulbinowicz.

- Kiedy w 1997 r. powódź zaczęła zagrażać Ostrowowi Tumskiemu, s. Sylwina – ówczesna zakrystianka, zakonnica ze zgromadzenia sióstr Notre Dame, nawiązując do średniowiecznych tradycji, wydobyła ze skarbca katedralnego relikwiarz z palcem św. Stanisława Biskupa i umieściła go w jednym z okien zakrystii. Powódź nas ominęła - przypomina historię ks. Paweł Cembrowicz, proboszcz katedralnej parafii tłumacząc początki wrocławskiej procesji świętych. Od powodzi minęły lata, ale tradycja dziękczynienia za ocalenie miasta od całkowitego zalania w 1997 r. i przebłaganie za grzechy, które wciąż popełniamy, jest podtrzymywana.

Do wydarzenia sprzed 22 lat nawiązał też w homilii wygłoszonej w czasie Mszy św. sprawowanej w kościele p.w. Świętych Stanisława, Doroty i Wacława o. bp Jacek Kiciński.

- W 1997 r. życie toczyło się spokojnie i nagle przyszła powódź. Wielu straciło wszystko, cały dobytek. Wielu straciło najwięcej, bo własne życie, ale w tamtych dramatycznych dniach wydarzyło się też coś dobrego – odezwała się ludzka solidarność, w wielu ludziach obudziło się człowieczeństwo. Sąsiad pomagał sąsiadowi, wielu nawróciło się do Boga. Mimo zagrożenia i niebezpieczeństwa, które niósł żywioł, ludzie sobie pomagali. Gdy minął czas od tego tragicznego wydarzenia niektóre ze starych, często złych przyzwyczajeń, wróciły – mówił kaznodzieja nawiązując do fragmentu Ewangelii, w której rządca w obliczu pozbawienia go pełnionej funkcji potrafił wykrzesać z siebie miłosierdzie i litość darując część długów wierzycielom. Bp Kiciński porównał jego sytuację z naszą, gay stajemy w obliczu nagłej straty. – Wtedy, gdy wszystko nam się wymyka potrafimy nagle być dobrymi ludźmi – mówił. Przypomniał też, że wielu z tych, którym powierzono urzędy zapomina, że są tylko zarządcami a nie właścicielami. – W życiu człowieka może pojawić się grzech, który nazywa się zapomnieniem Boga. Człowiek staje się nieczuły dla Boga i wtedy jego życiem zaczynają kierować pożądliwości, które powoli go niszczą. Gdy człowiek staje się nieczuły na Boga stawia siebie na pierwszym miejscu – tak było w czasach Noego – przypominał bp Jacek – i za czasów Sodomy i Gomory, kiedy uratował się jedynie Lot z najbliższymi i tak było w czasach Jezusa. Ciągnęły za Nim tłumy, ale na Golgocie pod krzyżem stała jedynie Maryja, Jan i najbliżsi – mówił. Ze smutkiem konkludował, że szliśmy z relikwiami przez miasto, gdzie dla wielu Bóg stał się kimś niepotrzebnym, kimś zbędnym. – Nasza dzisiejsza procesja miała i ma niezwykłą wymowę, zwłaszcza w dzisiejszym świecie, gdy wydaje się, że człowiek zapomniał o Bogu – mówił bp Kiciński. – Ale niech ta procesja, świadectwo naszej wiary, będzie przypomnieniem, że nie samym chlebem żyje człowiek. Niech ta procesja – nie tak liczna, jak te pierwsze, sprzed 20 lat – pokazuje nam i przypomina jak łatwo jest roztrwonić to wszystko, co naprawdę ważne – nauczał.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem