Niedziela Środków Społecznego Przekazu przypada w tym roku na 15 września. Dziś szczególnie uzmysławiamy sobie, że media mogą służyć dziełu ewangelizacji i powinny wspomagać duszpasterzy w przekazywaniu nauki Kościoła współczesnemu człowiekowi. Do mediów katolickich należą: katolicka prasa, radio, telewizja oraz Internet, który coraz częściej i chętniej staje się narzędziem w służbie ewangelizacji.
Współczesny człowiek żyje w jakimś dziwnym przyspieszeniu, do tego przyczyniają się również media, które oddziaływają na miliony ludzi i tu stawiam pytanie: czy oddziaływają pozytywnie, z korzyścią dla człowieka? Obserwując społeczeństwo, łatwo zauważyć, że współczesny człowiek jest pod ogromnym wpływem tego, co usłyszy i obejrzy w telewizji, co wyczyta w gazecie lub na portalu, tego, czego wysłucha w radiu. Zatem media mają ogromny wpływ na budowanie świadomości ludzi. Większość wpływowych mediów znajduje się w rękach dość dalekich od opcji chrześcijańskiej, katolickiej, należy do ludzi nastawionych ateistycznie, bezbożnie.
Na szczęście nie brakuje mediów katolickich, to tu, Młody Czytelniku, znajdziesz prawdę, bo my także pragniemy uczestniczyć w życiu społecznym, kulturalnym, a przede wszystkim duszpasterskim. Nie chciejmy być oszukiwani, nie ulegajmy ułudom, które płyną z niektórych programów. Bądźmy uważni na to, co przekazują świeckie media, nie bądźmy bezkrytycznymi odbiorcami. Żyjmy w prawdzie, słuchajmy prawdy i dążmy według Ewangelii do tego, co słuszne, dobre i co służy każdemu człowiekowi. Młodzi nasi Przyjaciele, nie odwracajcie się od prawdy, nie unikajcie prasy katolickiej i twórzcie z nami prawdziwą „Niedzielę Młodych”.
Jako młodzi jesteście zobowiązani do pracy na rzecz budowania Królestwa Bożego, kształtowania sumień i charakterów. Kto w tym uczestniczy, jest solidarny w budowaniu Królestwa Jezusa Chrystusa. Chrześcijanie muszą pamiętać o poleceniu Jezusa: „Idąc na cały świat, nauczajcie wszystkie narody” (por. Mt 28, 19). Dotyczy to apostołów, kapłanów, diakonów, ale także wszystkich ochrzczonych, bo jesteśmy zobowiązani do głoszenia Ewangelii. Zatem zapraszam Was na wspólną drogę kroczenia ku Bogu, niech jednym z drogowskazów na tej drodze będzie nasze - Wasze pismo „Niedziela Młodych”.
Jezus czeka… I w tym czekaniu św. Jan upewnia nas, że Jezus kochał Martę, jej siostrę i Łazarza. Jezus zwleka i nie przyjdzie (po ludzku patrząc) na czas - za pięć dwunasta, w ostatniej chwili. Bo on wie, że to nie będzie ostatnia chwila. Dlatego mówi najpierw, że Łazarz zasnął, a kiedy apostołowie nie rozumieją - obwieszcza otwarcie - Łazarz umarł. Ale zaraz dodaje: „Raduję się ze względu na was!”. Jezus nie ma wątpliwości - idzie wskrzesić tego, którego kocha, będzie to ogromny znak mocy i miłości Bożej. Od nadejścia wiadomości o chorobie Łazarza do pojawienia się Jezusa w Betanii mija sześć dni. Zaczyna się ostatni, najtrudniejszy etap - najpierw spotkanie z Martą poza miastem, bo jak tu się sensownie spotkać i rozmawiać w domu, w którym pełno żałobników. I jej pretensja: „Panie, gdybyś tu był”. W oczach Marty Jezus ponownie się „nie sprawdził”. Nie było Go, kiedy był potrzebny, nie zareagował, zawiódł ją. Ale poza tą pretensją jest coś jeszcze: Marta jest przekonana, że Jezus może „naprawić swój błąd” i wskrzesić Łazarza. A raczej żąda tego od Jezusa: „Nawet teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko” - w domyśle: „Więc proś Go!”, a On się zgadza! Potrzebował tylko jej decyzji, że chce Mu uwierzyć. Teraz wysyła ją po Marię, a ona cóż takiego mówi? „Panie, gdybyś tu był!”. Ta sama pretensja, tyle, że po niej nic już nie dodaje. Tyle zostało z siedzenia u stóp Jezusa i z „lepszej cząstki”. Ale On widzi, że Maria nie ma siły na rozmowę, więc idzie od razu do grobu. Tu doznaje wzburzenia i zaczyna płakać. W tle słychać pretensje wielu osób: „Czy nie mógł…?”. No ale zaraz, po co ten płacz, przecież Jezus sam mówił, że idzie wskrzesić Łazarza. No i o co tu płakać? Gdzie tu logika? Ano pewnie w tym, że Jezusa niezmiernie boli fakt, że aby pomóc Łazarzowi zacząć normalne życie, aby go uzdrowić, musiał go przeprowadzić aż przez takie doświadczenie. Aż przez śmierć… A przy tym także jego siostry. Przecież bardzo ich wszystkich kochał i boli go, że musi im zadać cierpienie, bo nie ma innej drogi ich uzdrowienia. Jeszcze tylko krótka walka z wątpliwościami Marty (znów instynktownie wzięła na siebie odpowiedzialność), mocna i żarliwa modlitwa dziękczynna do Ojca. A potem Jezus wykrzyknął wielkim głosem: „Łazarzu, CHODŹŻE na zewnątrz!”. Czemu taki krzyk? Ano dlatego, że Łazarz właśnie otworzył oczy i zdał sobie sprawę, że są zawiązane opaską, że spętane są też jego nogi i że wokół śmierdzi czterodniowym trupem. Zatem usłyszenie mocnego głosu Jezusa było dla niego w tej sytuacji najpiękniejszym dźwiękiem świata. W jednym momencie zdał sobie sprawę z prawdziwego stanu swojego życia i swojej duszy przed uzdrowieniem, a w kolejnym Jezus obwieścił mu wolność i nowe życie: „Uwolnijcie go, pozwólcie mu iść!”. Jakiś czas później Jezus znów jest w Betanii i Łazarz siedzi za stołem - teraz wszyscy już wiedzą, kto to jest i on zna swoje miejsce - podejmuje odpowiedzialność. Dlatego Marta może usługiwać w pokoju serca, a Maria ofiarować Jezusowi namaszczenie jako dar swojej miłości. Tak, Jezus uzdrawia, ale czasem droga do tego uzdrowienia jest jak u Marty, Marii i Łazarza -bolesna. To jest Ewangelia o bezpardonowej walce Jezusa o tych, których kocha. I patrząc na Niego trzeba spojrzeć na te momenty swojego życia, które wiążą się z bólem i cierpieniem nie tylko jako na paskudny czas, o którym chcę zapomnieć, ale jako na czas, kiedy Jezus o mnie walczył. A ja myślałem, że on się spóźnia, że zawiódł, że porzucił…
Policja poszukuje sprawców dewastacji dwóch stołecznych pomników na których pojawiły się napisy: „Slava UPA”. Wcześniej takiej dewastacji dokonano m.in. w Gdańsku. Akt wandalizmu potępiła Ambasada Ukrainy w Polsce.
Napis wymalowano na pomnikach: Bohaterów Getta przy Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN i Żołnierzy 1. Armii Wojska Polskiego na Skwerze Więźniów Politycznych Stalinizmu.
Zakończenie Roku Jubileuszowego św. Turybiusza stało się dla Ojca Świętego okazją do powrotu myślami do czasów posługi biskupa Chiclayo. 14 listopada podczas spotkania z wiernymi w peruwiańskim sanktuarium Zaña Papież Leon XIV podziękował lokalnej społeczności za lata wspólnej duszpasterskiej drogi i wyraził solidarność z cierpiącymi rodzinami.
Uroczystości wieńczące Rok Jubileuszowy trzechsetlecia kanonizacji św. Turybiusza z Mogrovejo miały dla Ojca Świętego niezwykle osobisty wymiar. Wspominając noc poprzedzającą rozpoczęcie swojej posługi biskupiej, Papież wyznał, że spędził ją na modlitwie. Wdzięczny za gorące przyjęcie oraz przygotowane specjalnie dla niego potrawy, które obudziły dawne wspomnienia, podkreślił: „Dziękuję, że po raz kolejny sprawiliście, iż czuję się jak w domu”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1792598077.jpg)
