Reklama

Niedziela Kielecka

Zgromadzenie Córek Maryi Niepokalanej

Aniołowie mieszkańców miast

Wkoło kipi miejskie, życie, ludzie gonią za swoimi sprawami, a pośrodku miejskiej dżungli one - siostry niepokalanki. Od 1891 r. pracują blisko ludzi: w biurach, na uczelniach, w redakcjach, katechizują młodzież i dzieci, opiekują się osobami starszymi w szpitalach i domach opieki, prowadzą przedszkola - wychowując i niosąc miłość tam, gdzie jej brak. Na ziemi świętokrzyskiej niepokalanki obecne są od 1903 r. (w tym roku mija 100. jubileusz Zgromadzenia)

Były jednym z pierwszych zgromadzeń, jakie pojawiło się w Kielcach. W okresie międzywojennym i w powojennej Polsce pracowały w różnych stronach diecezji i wielu zakątkach miasta, a zakres przez nich prowadzonych dzieł był imponujący. Aby odtworzyć historię Zgromadzenia Córek Maryi Niepokalanej w mieście, należy wybrać się na historyczną wędrówkę po Kielcach.

Zaczęło się od Domu św. Tomasza

Siostry do miasta przyjechały na zaproszenie ks. kan. Bogumiła Czerkiewicza i ks. prał. Bronisława Obuchowicza, którzy wcześniej znali zgromadzenia honorackie i byli zaangażowani w działalność charytatywną w Towarzystwie Dobroczynności, założonym w 1870 r. przez bp. Kulińskiego. Zwrócili się oni do założyciela o. Honorata Koźmińskiego i przełożonych z prośbą o przysłanie sióstr niepokalanek do Kielc. Siostry zaczęły posługę w Domu św. Tomasza, nazywanym także sierocińcem św. Józefa, gdzie mieścił się Dom Dziecka.

Siostry zajmowały się sierotami i dziećmi rodzin robotniczych, dbając o ich wychowanie moralne, prowadziły także zajęcia dla młodzieży męskiej, przygotowując młodych do zawodu, ucząc ich czytania i pisania. Od 1908 r. do 1969 r. prowadziły pralnię przy ul. Sukowskiej, z której korzystali również księża i klerycy Seminarium kieleckiego, a w l. 1912-1918 - sierociniec św. Antoniego. Przy ul. Składowej w parafii Świętego Krzyża pracowały w ochronce i czytelni, prowadziły pracownię nauki haftu i szycia. Przy ul. Kościuszki do sióstr przychodziły dziewczęta, które chciały nauczyć się prowadzenia domu i bycia gospodynią, była to tzw. sala dla dziewcząt. W latach 1908-1980 przy ul. Mickiewicza siostry prowadziły również stołówkę młodzieżową, która słynęła z dobrych i tanich dań, nie dziwi więc fakt, że chętnie u sióstr stołowali się także przyszli księża z Niższego Seminarium. Przy Pl. Panny Marii siostry zaś prowadziły tzw. Gospodę. Przy Kapitulnej była bursa dla biednych dziewcząt w l. 1923-1932. Nieco wcześniej, w 1919 r. powstała bursa dla chłopców ośmioklasowej Szkoły Realnej. Zaś przy ul. Źródłowej w l. 1923-1927 siostry prowadziły bursę dla biednych chłopców.

Reklama

Po wojnie w l. 1953-1989 niepokalanki pracowały na plebanii przy pl. Panny Marii (obecnie pl. NMP) oraz, w l. 1962-2011, na plebanii w parafii św. Wojciecha, podejmując tam również katechizację. Trudno dziś oszacować, ile sióstr pracowało wówczas w Kielcach, jednak sądząc po ilości dzieł, jakie prowadziły, z całą pewnością mogło być ich kilkadziesiąt.

Przykład życia młodych kobiet, sióstr bezhabitowych, prostych, skromnych zawsze blisko człowieka, ich poświęcenie dla bliźniego owocowały nowymi i licznymi powołaniami z terenu diecezji.

Dzieła niepokalanek w regionie

W okresie międzywojennym liczne placówki niepokalanek powstawały nie tylko w Kielcach, siostry przybywały do miasteczek i małych miejscowości rozsianych po całym regionie, angażując się w liczne dzieła apostolskie, charytatywne, oświatowe, wychowawcze. Niewiele wiedzielibyśmy o pracy sióstr, gdyby nie s. Antonina Bigaj, pisząca pracę magisterską o historii zgromadzenia na ziemi kieleckiej i w diecezji. Dzięki niej wiemy, jakie i gdzie były placówki sióstr. W 1922 r. przyjęły one zaproszenie charytatywnego Stowarzyszenia Ziemianek, które założyło w Granicy-Maczkach - schronisko dla dzieci repatriantów. Siostry opiekowały się w skromnych i trudnych warunkach grupą 150 dzieci. Od 1933 r. prowadziły przytułek dla dzieci w Pierzchnicy. W Michniowie w l. 1951-1965 pracowały w Domu Pomocy Społecznej. W Górnie siostry miały mleczarnie i sklep spożywczy. W Sławkowie - prowadziły ochronkę. Swój dom niepokalanki miały także w Daleszycach, w l. 1910-1936 siostry otwarły w Domu Ludowym im. Józefa Piłsudskiego ochronkę dla dzieci i herbaciarnię. Było to miejsce, które miało odciągnąć mężczyzn od karczm żydowskich, w których przesiadywali, upijając się. S. Antonina Bigaj dzięki badaniom ustaliła, że w latach 1903-2003 na terenie diecezji posługiwało aż 307 niepokalanek.

Reklama

Formacja przez obecność i dialog

Obecnie siostry, poza Kielcami, nie mają już placówek w diecezji. Niepokalanki mają swoje placówki przy ul. Wydryńskiej, Mickiewicza i Paderewskiego. Większość z osiemnastu sióstr jest już w podeszłym wieku, przebywając na zasłużonej emeryturze. Kiedyś pracowały w Domu Dziecka i zadziwiające może wydawać się to, że ich wychowankowie utrzymują kontakt z nimi do tej pory, odwdzięczając się za okazaną miłość swoją pamięcią i życzliwością. - S. Władysława, znana przez wychowanków jako „babcia”, jako młoda dziewczyna spotkała chłopca, który bardzo tęsknił za swoją babcią, zaproponowała, że skoro nie ma jej przy nim, ona może nią zostać. Okazała mu wiele serca i ciepła, którego pragnął. Odtąd nie tylko ten chłopiec, ale wszystkie inne dzieci w Domu Dziecka, a także współsiostry, wiedząc o jej wielkim sercu, nazywały s. Władysławę „babcią”. - Odpowiadało jej to - opowiada s. Agnieszka, przełożona domu przy ul. Paderewskiego.

Nadwątlone zdrowie, brak sił, nie pozwalają starszym siostrom na pracę zawodową, teraz służą Kościołowi przez modlitwę, a nierzadko chorobę i cierpienie. Przy ul. Paderewskiego mieszkają obecnie trzy siostry. Przełożona s. Agnieszka - pracuje od wielu lat jako katechetka, ucząc młodzież w Technikum Ekonomicznym. Nie poprzestaje na lekcjach religii. Kocha młodzież i wyraża to przez obecność i troskę o ich formację. Organizuje spotkania modlitewno-formacyjne u sióstr, na których podejmowane są ważne tematy. Zapraszani są misjonarze, egzorcyści, ludzie, którzy chcą przekazać młodemu pokoleniu wartości, podzielić się swoim doświadczeniem; są też wyjazdy rekolekcyjne dziewcząt do Nowego Miasta nad Pilicą, gdzie jest Dom Generalny. Siostra także przygotowuje z uczniami jasełka. Młodzież bierze udział w życiu parafii św. Wojciecha: przygotowują nabożeństwo Drogi Krzyżowej w kościele, w październiku jest wspólny Różaniec, uczniowie włączają się także w rekolekcje dla młodzieży; było także wspólne pielgrzymowanie na Jasną Górę oraz wędrowanie na Święty Krzyż w ramach Pielgrzymkowych Rajdów Świętokrzyskich. Młodzież jest bardzo otwarta, słucha, uczestniczy w dyskusji i nie boi się zadawać trudnych pytań oraz wyrażać własne zdanie, choćby było ono odmienne - mówi s. Agnieszka. W jej pracy procentuje duże doświadczenie. Dziewięć lat była odpowiedzialna za formację młodzieży na etapie nowicjatu. Pomagała kandydatkom kształtować swoją postawę chrześcijańską i zakonną w duchu charyzmatu zgromadzenia. Podkreśla, że formacja dokonuje się przede wszystkim przez obecność, która jest podstawowym wyrazem miłości, daje ona możliwość nawiązania pięknych relacji. S. Agnieszka jest także referentką diecezjalną, odpowiedzialną za współpracę ze zgromadzeniami żeńskimi w diecezji.

Czym jest niewolnictwo maryjne?

Założycielem Zgromadzenia był o. Honorat Koźmiński (1829-1916) - kapucyn, założyciel licznych zgromadzeń bezhabitowych, działał na terenie Królestwa Polskiego w okresie likwidowania przez carat życia zakonnego. Był również pisarzem religijnym, wybitnym spowiednikiem, beatyfikowanym 16 października 1988 r. Współzałożycielką zgromadzenia i pierwszą przełożoną generalną była s. Ludwika Waleria Gąsiorowska (1864-1949), bliska współpracownica bł. Honorata Koźmińskiego.

Bardzo ważny jest rys maryjny zgromadzenia, który wiąże się z ideałami niewolnictwa maryjnego, sformułowanymi przez św. Ludwika Marię Grignion de Montfort żyjącego w l. 1673-1716. Pierwowzorem oddania się Bogu jest tajemnica Niepokalanego Poczęcia. Bezgraniczne oddanie się Maryi jest dla sióstr szczególną łaską i skarbem.

Siostry oddają Bogu przez Niepokalaną całkowicie nie tylko siebie i własne życie, ale także wszystkich ludzi spotkanych na swojej drodze, szczególnie mieszkańców miast, dla których mają być, jak chciał tego założyciel - aniołami opiekuńczymi. Niepokalanki wynagradzają za grzechy mieszkańców miast, którzy zagubili się w drodze do Boga. Zgromadzenie ma duchowość franciszkańską o specyficznym aspekcie maryjnym, żyje w oparciu o Regułę Trzeciego Zakonu św. Franciszka.

Na ratunek duchowy

Z okna w pokoju sióstr widać panoramę miasta, wzgórze katedralne i ul. Sienkiewicza. Codziennie modlą się za miasto. Siostry cieszą się dużym szacunkiem i życzliwością mieszkańców bloku, którzy przychodzą po pomoc duchową, wyżalić się, porozmawiać, prosić o modlitwę. Ale i one nigdy nie zawiodły się na mieszkańcach, jeśli zdarzy się jakaś np. usterka w domu i potrzebna jest „męska ręka”.

Siostry przez konsekrację prowadzą życie ukryte w Bogu. Roztaczają parasol ochronny nad młodzieżą, dziećmi, osobami starszymi i śpieszą na duchowy ratunek zagrożonym moralnie, poszukującym Boga i tym pogubionym. - Nie nosimy habitów, dlatego możemy wejść w środowiska zagrożone moralnie, podejmować działalność apostolską tam, gdzie w innych okolicznościach byłaby ona utrudniona lub nierealna. Mamy możliwość zanieść Chrystusa w środowiska trudne - taka jest nasza misja - tłumaczy siostra.

W następnym numerze zaprezentujemy Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Dębickich - Dom w Kazimierzy Wielkiej

2013-09-11 15:24

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Przybylski: Kościół częstochowski trwa w służbie potrzebującym

2020-04-29 14:33

[ TEMATY ]

zakony

dom pomocy społecznej

bp Andrzej Przybylski

Caritas Częstochowa

Kościół częstochowski

siostry zakonne

archiczest.pl

Kościół stale niesie pomoc

„Kapłani wraz z wiernymi niosą pomoc nie tylko parafianom, ale również placówkom medycznym i opiekuńczym w swoich regionach – napisał na stronie archidiecezji częstochowskiej (archiczest.pl) bp Andrzej Przybylski, biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej.

„W ogólnodiecezjalnej kweście na rzecz pomocy szpitalowi NMP w Częstochowie organizowanej przez Caritas i fundację SMS z Nieba, wzięło udział ponad 250 księży i kilka zgromadzeń zakonnych, którzy zebrali kwotę blisko 200 tysięcy złotych. Pozwoli to na zakup przynajmniej jednego respiratora i innego potrzebnego sprzętu medycznego” – pisze bp Przybylski i dodaje, że kapłani z poszczególnych regionów archidiecezji częstochowskiej wsparli m.in. szpital w Myszkowie, Radomsku, Wieluniu, Zawierciu, Częstochowie.

Biskup podkreśla, że „swoją normalną służbę wykonuje Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, która w tym czasie nie przestała wydawać posiłków dla ubogich i dla seniorów. Tym ostatnim posiłki do domów zanosili również wolontariusze z KSM”.

„Obecnie Caritas przygotowuje się na niesienie pomocy osobom tracącym pracę. Posiłki ubogim wydają również niektóre parafie m.in.: Archikatedralna Parafia Świętej Rodziny, św. Zygmunta, Miłosierdzia Bożego w Częstochowie” – kontynuuje bp Przybylski.

Biskup zaznacza, że najtrudniejsza sytuacja związana jest z Domami Opieki Społecznej. „Wiele z nich prowadzonych jest przez zgromadzenia zakonne. Pieczołowita troska i stosowanie zasad sanitarnych sprawiły dotychczas, że większość częstochowskich DPS – ów wolnych jest od wirusa. Wyjątkowo trudną sytuację przeżyli pensjonariusze Domu Świętej Barbary w Kleszczowie. Z uwagi na powszechną epidemię dom został zamknięty, mieszkańcy zostali ewakuowani do szpitali w Bełchatowie, Zgierzu, Łodzi i Radomsku” – napisał biskup.

„Dom Miłosierdzia przy ul. Ogrodowej w Częstochowie przyjął siedmiu mieszkańców z DPS w Woźnikach. Z powodu braku personelu stałą opieką nad tymi osobami zajęli się ks. Marek Bator, dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, diakon Zbigniew Wojtysek, o. Wojciech – benedyktyn z Tyńca oraz siostry zakonne ze zgromadzenia Apostołek Jezusa Ukrzyżowanego, Klaretynek z Aleksandrii i Nazaretanek. Nie licząc tych DPS –ów, w których na co dzień posługują siostry zakonne, dołączają one również do innych domów, jak np. w DPS Eden w Myszkowie pomagają siostry Felicjanki” – kontynuuje bp Przybylski.

„Kościół w Archidiecezji Częstochowskiej działa przede wszystkim w swojej najistotniejszej misji. Otwarte są kościoły, sprawowane są Msze święte, w których udział może wziąć coraz większa liczba osób. Kapłani posługują w konfesjonale, a w sytuacjach zagrożenia życia służą posługą sakramentalną. Ufamy, że po stopniowym odmrażaniu zasad sanitarnych również i życie Kościoła wróci do swojego normalnego rytmu” – pisze bp Przybylski.

Zobacz więcej

CZYTAJ DALEJ

Uleczony z głuchoty – cud Jana Pawła II w dniu urodzin

2020-05-18 17:04

pixabay

zdjęcie ilustracyjne

O nagłej chorobie chłopca, walce o zdrowie i interwencji Jana Pawła II 18 maja 2012 r., w którą wierzy cała rodzina, opowiada mama.

Jesteśmy rodzicami trójki dzieci, synowie są najstarsi, a najmłodsza jest córka. W maju 2012 r. nasz najstarszy syn nagle stracił słuch w lewym uchu. Już po pierwszych badaniach było wiadomo, że głuchota jest idiopatyczna, czyli niewiadomego pochodzenia. I całkowita.

Był maj, szykowaliśmy się do I Komunii Świętej młodszego synka, starszy był wtedy w czwartej klasie. To była sobota, po obudzeniu powiedział nam, że coś się dzieje z uchem, że nie słyszy. Syn od dzieciństwa chorował na zapalenie uszu, za każdym razem przebieg był bolesny, więc byliśmy bardzo wyczuleni na każdą informację dotyczącą uszu. Po kilku telefonach udało nam się umówić wizytę u laryngologa, ale pani doktor nie stwierdziła żadnych zmian zapalnych, skierowała nas, na cito, na badanie słuchu. Wynik tympanometrii był szokujący, wyniki kolejnych badań również: całkowita utrata słuchu. Lekarka po badaniu BERA (ABR), czyli słuchowych potencjałów pnia mózgu, wyjaśniła nam obrazowo, że nerw słuchowy syna reaguje dopiero na bodźce dźwiękowe równe bodźcom młota pneumatycznego…

Wdrożono leczenie sterydowe, wykonano dokładne badania głowy, również pod kątem zmian naczyniowych i nowotworowych, ale nie znaleziono przyczyny utraty słuchu. Tę nagłą głuchotę przypisano wreszcie przewlekłemu zapaleniu uszu, ale na wszelki wypadek, aby skorzystać ze wszystkich możliwości, skierowano nas na tlenoterapię w komorze hiperbarycznej i zalecono noszenie aparatu słuchowego, którego dobór miał się odbyć w jednej z poradni po zakończeniu terapii tlenem.

Syn był w szpitalu, skierowanie otrzymaliśmy 11 maja, kwalifikację do komory wyznaczono na 16, a po niej pierwszy zabieg tlenoterapii, wyznaczony na 18 maja.

I Komunia Święta młodszego syna miała odbyć się 13 maja, o godz. 9.00. Żyliśmy jak w transie, między szpitalem, domem i kościołem. Nie było zgody na wypis ze szpitala, tylko na kilkugodzinną przepustkę w niedzielę, ale i tak byliśmy szczęśliwi, że uda nam się przeżyć to wielkie święto razem, w komplecie. Rano mąż pojechał do szpitala, przywiózł nasze przerażone dziecko i pojechaliśmy do kościoła. Już kilka godzin później, jeszcze przed popołudniowym nabożeństwem, z ciężkim sercem, musieliśmy go zawieźć z powrotem. W szpitalu został dziadek, mój tato, bo nie chcieliśmy, aby syn był sam w takim dniu.

Skąd się wziął Jan Paweł II w tej historii?

Jest kilka przesłanek, że to, co wydarzyło się 18 maja 2012 r. stało się dzięki jego wstawiennictwu za naszego syna.

Po pierwsze – to jego imiennik. Po drugie syn miał od wczesnego dzieciństwa niezwykłe, nieinspirowane przez nas, nabożeństwo do Papieża. Na tyle duże i głębokie, że na rocznicę jego I Komunii Świętej zabraliśmy go na beatyfikację Jana Pawła II do Rzymu. Siedział na chodniku, w tłumie ludzi, zmęczony, ale urzeczony i szczęśliwy - to jedno z ważniejszych wydarzeń, które czasem i dziś wspomina.

Po trzecie – gdy usłyszeliśmy diagnozę o głuchocie i rozpoczęliśmy dramatyczną walkę o odzyskanie jego słuchu, byliśmy w trakcie, właściwie na progu, przygotowań do kolejnej I Komunii Świętej w naszej rodzinie – jego brata. Pamiętam, że w sobotę, 12 maja, uklękłam przed synkiem i spytałam, czy wie, że w dniu I Komunii Pan Jezus niczego swoim dzieciom nie odmawia. Odpowiedział, bardzo poważnie, ale w swoim stylu, że wie, bo już mu to mówiłam, i że już zdecydował o co Go poprosi: żeby brat wyzdrowiał. To była chwila gorących łez, ale też powrotu nadziei i spokoju.

No i po czwarte – data. Wszystko, o co gorąco modliliśmy się przez trzy tygodnie walki o zdrowie syna wydarzyło się 18 maja, w dniu urodzin Karola Wojtyły. Jak to było?

To był piątek, rano zabrałam syna do szpitala, gdzie miała odbyć się pierwsza sesja tlenoterapii z 14, które zalecono. Ubrany zgodnie z zaleceniami miał ze sobą żelki do żucia na ewentualne bóle w uszach – miał żuć, szczęka miała pracować. Był jedynym dzieckiem w czasie tego zabiegu, inni chorzy to byli ludzie dorośli. Komora hiperbaryczna wyglądała jak duży wagon, z wygodnymi, osobnymi miejscami do siedzenia. Syn wszedł, a ja usiadłam na zewnątrz i otworzyłam komputer, żeby przez godzinę trwania zabiegu popracować. Nikt nie mógł przewidzieć tego, co się stało za chwilę.

Nie upłynął kwadrans, a na dużym podglądzie zobaczyłam moje dziecko, które leży na podłodze, całe w drgawkach. Zrobiło się ogromne zamieszanie, usłyszałam że „chłopak nam schodzi”, a później sprawy toczyły się już bardzo szybko. Po otwarciu komory był nieprzytomny, wokół biegali lekarze, a ja dzwoniłam do męża kompletnie bezradna i przerażona. Gdy wreszcie udało się go przywrócić… pamiętam jego oczy, nie mogłam z nim nawiązać kontaktu, oczopląs był taki silny – zresztą trwał jeszcze przez wiele godzin – ręce były wiotkie, ciało w takim drgawkowym drżeniu…

Po pierwszym rozpoznaniu – był pomysł, że to zatrucie tlenem - karetką pojechaliśmy do innego szpitala. Razem z ratownikiem trzymaliśmy duży, rozpłaszczony worek foliowy, bo przez cały czas wymiotował. Pamiętam, że się bałam, ale że w środku – nie wiem skąd – byłam spokojna. Czułam, jakoś czułam, że to nie koniec, że coś się wydarzyło, jakbyśmy zdawali jakiś egzamin. W karcie przyjęcia na Oddział Neurologii Dziecięcej wpisano pod datą 18 maja 2012 r.: "udar mózgu w trakcie terapii hiperbarycznej". Zaczęły się godziny z uporczywym bólem głowy, oczopląsem, wymiotami, słabością. Pierwsze rozpoznanie to były mózgowe napady niedokrwienia i zespoły pokrewne. Musieliśmy czekać, aż wylewy w głowie się wchłoną, obrzęk mózgu ustąpi.

Pamiętam, że gdy przyjechał mąż zdałam sobie sprawę, że nie wiem gdzie zostawiłam mój samochód. Dopiero po chwili skojarzyłam, że tu przyjechałam karetką, a moje auto stoi od rana na parkingu szpitala z komorą hiperbaryczną. wszystko zeszło na dalszy, odległy plan. Na szczęście młodsze dzieci były pod opieką moich rodziców, którzy zaraz po pierwszej diagnozie przyjechali do nas, by pomóc i przejąć część obowiązków.

To wszystko wydarzyło się 18 maja – udar i zagrożenie życia. Ale wtedy, w komorze, wydarzyło się coś, o czym dowiedzieliśmy się później, dopiero z wyników kolejnych badań. W głowie naszego syna była mikro torbiel neuroglejowa, która – tak twierdzą lekarze – zaczęła uciskać na nerw słuchowy i powodować głuchotę. Udar, do którego doszło w komorze, był jak wybuch małej bomby w głowie…ale w jego następstwie naczynie odbarczyło się i uwolniło nerw!

W rezultacie dziś syn słyszy – pozostał niedosłuch, ale w stopniu niewielkim. Dla kogoś, kto nie zna tej historii, w stopniu zupełnie niezauważalnym. Nigdy też nie założył aparatu słuchowego. Nawet nie zdążyliśmy zapisać się na wizytę do poradni.

Po zakończeniu leczenia neurologicznego pojechaliśmy z synem do Kajetan, do Światowego Centrum Słuchu Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu. Pamiętam spotkanie z prof. Henrykiem Skarżyńskim, który zapoznał się z dokumentacją i historią choroby syna. Powiedział wtedy, że gdyby nie ten samoistny, spowodowany wysokim ciśnieniem „wybuch”, głuchota nigdy by nie ustąpiła. Torbiel, nawet jeśli ktoś by ją końcu wypatrzył na obrazie w czasie Angio –TK głowy, zostałaby zakwalifikowana jako nieoperacyjna. Była umiejscowiona tak, że ewentualny zysk z udanej operacji był zbyt mały, by ryzykować taką ingerencję. Ten kontrolowany „wybuch” był jedynym sposobem, ale my, ludzie, tak jeszcze naczyń w głowie kontrolować nie potrafimy.

Minęło osiem lat. Każdy 18 maja jest dla nas dniem szczególnym – nie tylko wspominamy, ja czasem uronię łzę ukradkiem, ale przede wszystkim dziękujemy – bo my naprawdę wierzymy, że to prezent od Jana Pawła II w dniu jego własnych urodzin – wtedy 92.

*Świadectwo mamy - na prośbę jej dorosłego dziś syna - jest anonimowe, personalia i dokumentacja choroby są znane redakcji. Może kiedyś sam zdecyduje się opowiedzieć tę historię.

CZYTAJ DALEJ

Meksyk: ksiądz w czasie Mszy św. odebrał telefon od papieża

2020-05-24 21:49

[ TEMATY ]

telefon

Free-Photos/pixabay.com

W Meksyku szerokim echem odbiła się niecodzienna sytuacja podczas Mszy św., kiedy odprawiający ją kapłan nagle przerwał czytanie Ewangelii, aby odebrał telefon. Okazało się, że dzwonił Franciszek – poinformował 20 maja hiszpański magazyn katolicki „Vida Nueva”. Na filmiku wideo, który umieściła na Facebooku parafia z Jalostotitlán w zachodniomeksykańskim stanie Jalisco, widać, jak ks. Miguel Dominguez czyta przy pulpicie tekst Ewangelii, gdy nagle zadzwoniła jego komórka; celebrans natychmiast przerwał czytanie, przeprosił wiernych i wyszedł do zakrystii, skąd po chwili przez głośnik przekazał swoją rozmowę z papieżem „na żywo” uczestnikom liturgii.

Następnie kapłan stanął ponownie przy pulpicie, poprosił wiernych o oklaski dla Ojca Świętego i powrócił do czytania Ewangelii. Do chwili ukazania się wiadomości o zdarzeniu na portalu nagranie wideo miało ponad 90 000 wejść. Według mediów ksiądz jest przyjacielem obecnego papieża.

Zaraz też w sieci pojawiły się pytania, czy można przerwać liturgię, aby odebrać telefon, nawet wtedy, gdy dzwoni sam papież. Liturgista z Miasta Meksyku ks. José Alberto Medel Ortego powiedział w rozmowie z „Vida Nueva”, że wprawdzie kapłan nie złamał zasady, jednak przerwanie liturgii jest – jego zdaniem – „poważnym naruszeniem modlitwy”.

Liturgista wyraził ubolewanie, że wielu ludzi uważa, iż liturgia jest stosowną realizacją serii obrzędów, które są ściśle określone w tzw. rubrykach czy normach liturgicznych i że dana osoba okazuje jej szacunek, gdy przestrzega tych ustaleń. „Jeśli trzymamy się tych norm rybrycyzmu czy rytualizmu, to nie ma tam żadnych przepisów, które zabraniałyby przerwania Eucharystii z jakiegokolwiek powodu lub choćby tylko wspominałyby o takiej możliwości” – stwierdził meksykański liturgista. Wyjaśnił, że w tym sensie ksiądz z Jalostotitlán nie naruszył żadnej normy, zrobił jedynie przerwę w czytaniu Ewangelii i na tym się skończyło.

Jednakże dla prezbitera, jeśli nawet brakuje mu świadomości tego, czym jest liturgia, istnieje przede wszystkim modlitwa i liturgia jest modlitwą opartą na obrzędzie, który jest środkiem, podporządkowanym swemu znaczeniu, swej racji i swej istocie, a jest nią modlitwa. „I w tym znaczeniu popełniono tu zło, ponieważ jest oczywisty brak szacunku dla modlitwy” – podkreślił rozmówca magazynu.

Wyjaśnił, że w modlitwie eucharystycznej, zwłaszcza w Ewangelii, głosi się to, co Bóg „rzeczywiście i naprawdę mówi” w danej chwili. Znaki towarzyszące temu przepowiadaniu uświadamiają nam to: stanie (nie siedzenie), śpiew Alleluja, aby uwielbić zmartwychwstałego Chrystusa, który przemawia, kapłan lub diakon, który pozdrawia zgromadzony lud Boży, aby wezwać go do uważnego słuchania, bo to sam Chrystus mówi; czasami nawet towarzyszą temu zapalone świece i okadzanie. Księga, z której czyta się Ewangelię, jest zwykle bogato zdobiona, bo wszystkie te znaki mówią, że to Jezus przemawia. Dlatego w rubrykach mszalnych nazywa się tę część liturgii „Słowem Bożym” – przypomniał ks. Medel Ortega, dodając, że „głoszenie Ewangelii zawsze jest uroczyste”.

Stwierdził, że kapłan, odbierając telefon w czasie Mszy, okazał brak szacunku dla liturgii, ulegając próżności, „mile połechtany tym, że jego przyjaciel papież zadzwonił do niego w tej chwili”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję