Reklama

Na ratunek kościołowi!

2013-10-18 11:01

Ks. Adrian Put
Edycja zielonogórsko-gorzowska 42/2013, str. 4-5

Ks. Adrian Put

To jedna z największych i najpiękniejszych świątyń ziemi lubuskiej. Kiedy przeprowadzono ekspertyzę, okazało się, że jej przyszłość nie rysuje się w kolorowych barwach. Miejscowy proboszcz podkreśla: – Pytanie nie brzmi, czy świątyni grozi jakaś katastrofa. Pytanie jest inne: kiedy katastrofa budowlana się wydarzy?! W Ośnie Lubuskim rozpoczął się prawdziwy wielki wyścig z czasem. Do uratowania jest jeden z najważniejszych kościołów historycznej diecezji lubuskiej. Dziś potrzebna jest mobilizacja wszystkich, którym piękno i przyszłość ośnieńskiego kościoła leżą na sercu. Pracy jest naprawdę bardzo dużo. A potrzeby finansowe jeszcze większe. Czy uda się wygrać z czasem?

Kościół i jego historia

Kościół został postawiony w XIII wieku. W tym czasie istniała już diecezja lubuska, którą utworzono w 1124 r. Sam kościół został zbudowany ok. 1298 r. Wiadomo, że ołtarz główny pw. św. Piotra został poświęcony w 1350 r. To pokazuje, jak długo sam kościół był wznoszony i upiększany. Został wzniesiony z granitowych kamieni i cegły. To trójnawowa pseudobazylika. Pierwotnie kościół był mniejszy, jednak już wtedy był świątynią ważną w tym rejonie. Była to siedziba największego dekanatu w historycznej diecezji lubuskiej. Pod opieką dziekana z Ośna znajdowało się ponad 40 innych kościołów.

Kościół ośnieński był rozbudowywany w XV i XVI wieku. Najcenniejszymi zabytkami świątyni są ołtarz główny z 1627 r. i ambona z 1619 r. Zostały one ufundowane po usunięciu ołtarzy gotyckich, które w świątyni znajdowały się wcześniej. Myśl teologiczna, jak i same wykonanie ołtarza i ambony wskazuje na dużą dojrzałość artystów i ich warsztatu. Z innych ważnych zabytków zachowała się także chrzcielnica kamienna z przełomu XV i XVI wieku. W jej otoku znajdują się sceny biblijne nawiązujące do teologii chrztu. W średniowieczu koło kościoła znajdowała się także szkoła parafialna.

Reklama

Ten kościół należał do najważniejszych kościołów dawnej diecezji lubuskiej. Jest materialnym świadectwem biskupstwa i prawdziwą lubuską pamiątką po wiekach średnich.

Obecny stan kościoła

– Stan kościoła dzisiaj jest nie najlepszy. Można nawet powiedzieć, że jest w stanie bardzo złym. Pytanie nie brzmi, czy jakaś katastrofa kiedyś się wydarzy, tylko... kiedy się wydarzy. To jest prawdziwy wyścig z czasem – powiedział proboszcz ośnieński ks. kan. Piotr Grabowski.

Na początku nic nie wskazywało, że z kościołem dzieje się coś złego. Widoczne były spękania, jednak wszyscy tłumaczyli sobie, że skoro kościół stał tyle wieków, to i dalej stać będzie. Kiedy proboszcz i parafianie chcieli przeprowadzić remont dachu, okazało się, że warto zająć się także powiększającymi się pęknięciami na wieży. Postanowiono zrobić ekspertyzę wieży, gdyż widoczne spękania były niepokojące. Przeprowadzenia ekspertyzy podjął się dr inż. Maciej Płotkowiak ze Szczecina. Jest nie tylko bardzo dobrym wykładowcą i architektem, ale także prawdziwym miłośnikiem kościołów gotyckich. Pierwsze informacje były na tyle niepokojące, że postanowiono przeprowadzić ekspertyzę nie tylko wieży, ale i całego kościoła. Okazało się, że kościół od czasu rozbudowy miał poważne problemy. Świątynia została źle posadowiona, na bardzo słabym i płytkim fundamencie. Część tego fundamentu to tylko niescalony kamień. Grunt okazał się także bardzo niestabilny. W dziejach kościół przeżył trzy poważne katastrofy budowlane. Mury kościoła zaczęły się rozchodzić. Dawni majstrzy budowlani nie dali sobie z tym rady.

Remont, a właściwie – ratunek

Dziś wiadomo, że należy przeprowadzić kompleksowy remont kościoła. To jest prawdziwy remont generalny. – Sugestia konserwatorska jest taka, aby remont prowadzić całościowo etapami. Dzisiejsze prace to próba uchronienia przed katastrofą budowlaną. Specjalistyczna firma robi wszystko, aby wzmocnić fundamenty kościoła. Dokładnie w tym momencie prowadzone są prace nad wzmocnieniem posadowienia wieży kościoła – wyjaśnił ks. kan. Grabowski.

Dużo czasu zajęło znalezienie odpowiedniej technologii, która pozwoli wzmocnić fundamenty. Wybrana metoda pozwala wejść w grunt do fundamentów bez konieczności odkopywania ich, co mogłoby doprowadzić do zdestabilizowania wieży. Sama technologia wydaje się teoretycznie bardzo stara. Podczas prac paluje się grunt, „wstrzykując” zbrojone pale na 8 metrów w głąb ziemi. Wszystko dokonuje się pod ciśnieniem. Cały fundament wieży zostaje spięty takim pasem z pali wewnątrz i na zewnątrz. Jednak aby wykonać takie prace, należało najpierw zabezpieczyć sam kościół. Zanim wstrzyknięty beton zaschnie, groziło poważne naruszenie stabilności gruntu. Wieża została spięta specjalnymi opaskami. Dodatkowo w środku wzmocnione zostały łuki podtrzymywane przez filary. Te łuki także wymagają w przyszłości specjalistycznych prac. Później należy zabezpieczyć wewnętrzne łączenia w środku. Kiedy uda się zabezpieczyć wieżę, w następnej kolejności trzeba będzie wzmocnić fundamenty całego kościoła. W niektórych miejscach ta średniowieczna świątynia nie ma nawet metra fundamentu. Później w kolejce czeka jeszcze naprawienie i zatrzymanie spękań na stropie. Wiadomo, że przed wiekami w jednym miejscu strop spadł z podpory i zatrzymał się na cegłach z gzymsu. Dalej należy zabezpieczyć spękania wieży i dopiero na końcu przeprowadzić remont dachu. To tylko te najważniejsze prace. Bo na swoją kolej czeka także posadzka w kościele, która znacznie ucierpiała podczas remontów.

Niespodziewane odkrycie

Na początku nie spodziewano się żadnych poważniejszych niespodzianek. Podczas prac remontowych znaleziono jednak ciekawostkę archeologiczną. W kościele odkryto blisko 80 monet pochodzących z okresu od XIII do XIX wieku. Podczas prac w kościele należało wzmocnić łuki specjalnymi wspornikami z drewnianych podkładów. Musiały one być posadowione na mocnym i stabilnym gruncie. Nie nadawały się do tego stare i spękane płytki z piaskowca, które były ułożone jako podłoga w kościele. Dodatkowo okazało się, że płytki były położone tylko na piasku. W tych miejscach należało zatem wylać specjalne fundamenty pod wsporniki. Jednak kiedy podłoga została zdjęta, archeolodzy zaczęli odnajdywać przeróżne monety. Pochodzą one z różnych epok. Najstarszymi monetami okazały się denary brandenburskie pochodzące z XIII wieku, czyli z okresu budowy kościoła. Najmłodsze odnalezione monety to XIX-wieczne fenigi będące w użyciu w momencie kładzenia posadzki. Wśród znalezionych monet są jeszcze: szelągi, grosiki, krajcary i halerze. Pochodzą one z różnych mennic. Rozpoznano monety saksońskie, austriackie, polskie, brandenburskie, pruskie, salzburskie i szwedzkie. Archeolodzy z gorzowskiego muzeum, którzy zajęli się odkrytymi monetami, podeszli do swoich obowiązków bardzo skrupulatnie. Ziemię, którą wynoszono z kościoła, najpierw przeszukiwano przy pomocy wykrywacza metalu, a następnie przesiewano. W efekcie tej pracy, poza monetami, znaleziono wiele innych drobnych przedmiotów: stilusy, fragmenty fajek glinianych, guziki drewniane, metalowe i kościane, okucie księgi, jajko, szpilki i paciorki szklane. Wszystkie one pochodzą sprzed połowy XIX wieku. Odnalezione przedmioty nie mają wielkiej wartości. Mówią one jednak wiele o dawnych mieszkańcach Ośna i o ich pozycji gospodarczej.

Pielgrzymka pokutna

Parafia w Ośnie nie żyje tylko remontem. Jak wszędzie głoszone jest Słowo Boże i sprawowane sakramenty. Jednak parafia czerpie także ze swojej historii. W pierwszą sobotę października z Ośna do Górzycy wyruszyła kolejna już pielgrzymka pokutna. Jej historia sięga czasów początków protestantyzmu na naszym terenie. W pobliskiej Górzycy, która w średniowieczu była stolicą biskupstwa lubuskiego, znajdowało się ważne sanktuarium maryjne. Do Matki Bożej pielgrzymowali pątnicy z Łużyc, Brandenburgii, Pomorza i z Wielkopolski. Silna pozycja sanktuarium i jego wpływ na ludność tej ziemi nie były w smak protestanckim władcom z książęcego Kostrzyna. Z ich namowy i inspiracji mieszczanie wątpliwej opinii z Ośna napadli na maryjne sanktuarium w Górzycy i zniszczyli je. Obraz oraz figurę Matki Bożej zniszczono, a samo sanktuarium upadło. Kapłani opiekujący się tym miejscem odeszli. Aby wynagrodzić Matce Bożej tę zniewagę, wyprawiono specjalną pielgrzymkę pokutną z Ośna do Górzycy.

Po wojnie zaczęto nawiązywać do tych wydarzeń. Zrodziła się myśl, aby taką pokutną pielgrzymkę organizować również współcześnie. W ten sposób pielgrzymka była i jest podtrzymywania także dzisiaj. W tym roku modlono się o pokój w Syrii. Proszono także o pomoc w ratowaniu zabytkowego kościoła w Ośnie.

Chociaż pracy jest bardzo dużo, a wyzwania wydają się ogromne, to jednak proboszcz i parafianie nie tracą nadziei. Wierzą, że ich kościół zostanie uratowany i odzyska dawny blask. Remont już się rozpoczął i – jak wszyscy w Ośnie wierzą – zostanie doprowadzony do szczęśliwego zakończenia.

Tagi:
świątynia

Krzyż i orzeł niech królują

2019-04-30 09:16

PR
Edycja rzeszowska 18/2019, str. 4

Podczas wizytacji kanonicznej parafii pw. Przemienienia Pańskiego i św. Doroty w Trzcinicy, 5 maja 2019 r., bp Jan Wątroba dokona konsekracji ołtarza i kościoła parafialnego oddanego do kultu w 1987 r.

Miłosz Dykas
Bryła kościoła w Trzcinicy nawiązuje do symbolu orła wzbijającego się do lotu

Potrzebę budowy nowej świątyni w Trzcinicy widziano już na początku XX wieku, ale plany te nie zostały zrealizowane. Z zebranych w tamtych czasach funduszy wybudowano plebanię, a drewniany kościół św. Doroty, pełniący funkcję świątyni parafialnej od XVI wieku, pokryto blachą.

25 czerwca 1982 r., po rocznym wikariacie w Trzcinicy, ks. Stanisław Bałucki otrzymał nominację na proboszcza. Natychmiast podjął decyzję o budowie nowej świątyni. Już w cztery dni później powołał Komitet budowy kościoła, który zaczął gromadzić fundusze i materiały budowlane. Trzeba przypomnieć, że były to bardzo trudne czasy dla realizacji tego typu przedsięwzięć. Od 13 grudnia 1981 r. obowiązywał stan wojenny z wszechobecną inwigilacją służb, z przykrymi przesłuchaniami i dokuczliwymi karami administracyjnymi nakładanymi na proboszcza i wiernych zaangażowanych w to dzieło. Mimo tych przeszkód cel budowy świątyni wyzwolił zapał i zaangażowanie wiernych. Wszelkie prace wykonywano własnymi siłami w systemie gospodarczym.

Budowa kościoła, według projektu Stanisława Karpa i Janusza Hanusa z Krosna, rozpoczęła się 28 marca 1984 r. Pierwowzorem architektonicznym dla nowej świątyni był kościół pw. św. Franciszka Borgia w Chicago. Swą nietypową bryłą budynek nawiązuje do sylwetki orła, wzbijającego się do lotu. 1 listopada 1985 r. biskup przemyski Ignacy Tokarczuk wmurował kamień węgielny. Na materiał tej symbolicznej podwaliny użyto fragmentu z płyty nagrobnej rodziny Włodków, dawnych właścicieli Trzcinicy. Dwa lata wcześniej – 22 czerwca 1983 r. kamień węgielny poświęcił papież Jan Paweł II na krakowskich Błoniach.

Nowa świątynia w Trzcinicy była gotowa do pełnienia swojej funkcji już w 1987 r. 15 listopada tegoż roku bp Ignacy Tokarczuk poświęcił kościół, nadając mu tytuł Przemienienia Pańskiego. W kolejnych latach, dzięki ofiarności mieszkańców Trzcinicy, nowy kościół parafialny był stopniowo wyposażany i upiększany według projektu prof. Kazimierza Rocheckiego z Torunia.

Uroczystość konsekracji jest okazją do złożenia dziękczynienia Bogu za dar świątyni i za wszystkich, którzy z wielkim oddaniem wznosili ten dom Boży. Wielu z budowniczych i fundatorów nie dożyło tego momentu. Za nich i za wszystkich żyjących budowniczych i fundatorów będziemy się modlić podczas Eucharystii o godz. 11.30, dziękując za poświęcenie, hojność i odwagę, bez której to dzieło, w tak niesprzyjających okolicznościach, nie mogłoby powstać. W szczególności wyrazimy wdzięczność za posługę ks. Stanisława Bałuckiego, dziś emerytowanego proboszcza, który swą odwagą, zaangażowaniem i umiejętnością kontaktu z ludźmi zapisał się w historii parafii i w pamięci mieszkańców jako świetny organizator i budowniczy tego kościoła.

Kiedy bp Ignacy Tokarczuk umieszczał kamień węgielny w murach powstającej świątyni, Mszę św. odprawił na schodach budowanego równocześnie domu parafialnego. Pod ołtarzem widniało wówczas hasło zaczerpnięte z pieśni: „Krzyż i orzeł nad życiem naszym, Panie, niechaj królują od chrztu po skonanie”. Dziś kolejne pokolenia parafian podejmują odpowiedzialność, w wymiarze materialnym i duchowym, za świątynię. Niech słowa tej pieśni na nowo przypomną wszystkim o potrzebie miłości i wierności Bogu, Ojczyźnie i tradycji przodków.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzisiaj u św. Rocha duży odpust mamy

Izabela Sałek
Edycja łowicka 40/2003

Aż szesnaście parafii w naszej diecezji czci w sposób szczególny św. Rocha - patrona chroniącego od zarazy. 16 sierpnia - w dniu wspomnienia św. Rocha - „Niedziela Łowicka” odwiedziła tym razem parafię Łęgonice, gdzie na Górce Zgody, w kościele filialnym pw. św. Rocha, odbywa się tradycyjnie wielki odpust ku czci tego Świętego. Sumę odpustową dla kilku tysięcy wiernych odprawił w tym roku biskup łowicki Alojzy Orszulik.

Julia A. Lewandowska
Obraz św. Rocha Wyznawcy

Patron od zarazy

Św. Roch żył prawdopodobnie w latach 1345-1377, ale wiadomości, które o nim posiadamy, są fragmentaryczne i niepewne. Pielgrzymował ponoć do Rzymu i z oddaniem pielęgnował napotkanych po drodze chorych, dotkniętych epidemią. Co wiadomo na pewno to to, że pierwsze oznaki oddawanej mu czci pojawiły się w pierwszej połowie XV w.
Jednym z regionów, gdzie szczególnie ukochano św. Rocha są właśnie okolice Nowego Miasta nad Pilicą i Rawy Mazowieckiej. Pomiędzy tymi miejscowościami leży wieś Łęgonice, wzmiankowana już w bulli papieża Innocentego II z 1136 r. jako należąca do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.

Skąd nazwa: Górka Zgody?

Wiąże się ona ze zdarzeniem z 1666 r., kiedy to w lipcu na polach pod Łęgonicami stanęły do walki dwie armie: królewska i marszałkowska. Jedną dowodził król Jan Kazimierz, a drugą marszałek wielki koronny i hetman polowy, Jerzy Lubomirski. Do bitwy nie doszło, gdyż w dniu 31 lipca 1666 r. obie strony zawarły ugodę i ogłoszono amnestię. Wojna domowa dobiegła końca. Najwyższą w okolicy górę nazwano „Górką Zgody” i na pamiątkę tych wydarzeń wzniesiono tam kaplicę.

Na kolanach do św. Rocha

Kaplica na Górze Zgody szybko zasłynęła jako miejsce cudownych uzdrowień - za wstawiennictwem św. Rocha oczywiście. Za cudowne odzyskanie zdrowia przez proboszcza Nieporskiego w 1737 r. przybyły tu relikwie Świętego Krzyża. W święta odprawiano w kaplicy Msze św., istniała tutaj również pustelnia. W połowie XVIII w. eremitą był znany z pobożności Józef Skowroński. Także po II wojnie światowej, aż do 1970 r. Górka Zgody miała swego pustelnika - Ignacego Piotrowskiego.
W czasie wojen kościół na Górce Zgody kilkakrotnie ulegał zniszczeniu. Obecny kościół został wybudowany w 1956 r. po tym jak poprzedni spłonął po uderzeniu pioruna. Przez wiele lat kościół nie był remontowany, a przeciekający dach przyczynił się do poważnych zniszczeń. W 1999 r. proboszcz ks. Marek Wojciechowski przy wielkim zaangażowaniu własnym i parafian oraz pielgrzymów rozpoczął remont sufitów i dachu kościoła, który w całości pokryto nową blachą. W 2000 r. kościółek został przyozdobiony nową polichromią. 16 sierpnia tego roku bp Józef Zawitkowski poświęcił wyremontowany i odnowiony kościół św. Rocha.

Odpust ku czci św. Rocha

Atmosfera wokół uroczystości odpustowych na Górce Zgody jest niepowtarzalna.
Biskup Łowicki powitany został serdecznymi słowy nie tylko przez proboszcza ks. Marka Wojciechowskiego, ale także przez dzieci z parafii. W wierszowanym powitaniu maluchy dały wyraz żywego tu kultu św. Rocha i prosiły o błogosławieństwo dla rodzin z parafii. Następnie głos zabrały niewiasty z parafii. Nie było to jednak przemówienie powitalne, ale gromki, bardzo żywiołowy śpiew. „Dzisiaj u św. Rocha duży odpust mamy!” - śpiewały kobiety, zawierając dalej w śpiewanym powitaniu prośbę o błogosławieństwo i podziękowanie za niedawne „wprowadzenie do parafii Figury Matki Bożej Fatimskiej”.
W homilii bp Orszulik powiedział m.in.: „Dziś gromadzimy się na Górce Zgody, aby czcić wielkiego Świętego, znanego od 6 wieków na całym świecie. Roch to skała. Trzeba się opierać na skale, aby ułożyć swoje życie tak, abyśmy trafili do miejsca zbawionych”. Wzywał wiernych do przestrzegania danym nam od Boga Dziesięciu Przykazań, wskazując na liczne zagrożenia, płynące z odstępowania od Dekalogu.
Jeszcze przed tradycyjną procesją eucharystyczną wokół Górki Zgody Biskup Łowicki poświęcił ufundowaną przez parafię figurkę Matki Bożej Fatimskiej. Jak przypomniał wszystkim zgromadzonym ks. Marek Wojciechowski, w dniu odpustu ku czci św. Rocha rozpoczęła się peregrynacja Białej Pani po rodzinach parafii. Figurka była tego dnia po raz pierwszy niesiona w procesji.
Natomiast bp Alojzy Orszulik zapowiedział jeszcze, że w uznaniu dla duszpasterskiej i gospodarczej pracy na rzecz parafii Łęgonice, m.in. przy remontowaniu kościoła filialnego pw. św. Rocha, Ksiądz Proboszcz z Łęgonic wyniesiony zostanie wkrótce do godności kanonika Kolegiackiej Kapituły Skierniewickiej.
Po Sumie odpustowej Biskup Łowicki pobłogosławił także znajdującą się przy kościele na Górce Zgody zbiorową mogiłę żołnierzy, poległych w czasie I i II wojny światowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Sokołów Podlaski: ingres bp. Piotra Sawczuka do konkatedry

2019-08-18 19:09

xmg / Sokołów Podlaski (KAI)

- Chcemy pokornie prosić św. Rocha o wstawiennictwo w zmaganiu się z zarazą naszej doby, zatruwającą ludzkie myślenie i próbującą doprowadzić do ruiny rodziny – mówił bp Piotr Sawczuk podczas Mszy św. odprawionej w Sokołowie Podlaskim ku czci św. Rocha, patrona tego miasta. Eucharystia powiązana była z ingresem biskupa do miejscowej konkatedry pw. Niepokalanego Serca NMP.

Episkopat.pl
Bp Piotr Sawczuk

W symbolicznym geście przekazania kluczy, w progu do świątyni ks. Biskupa powitał miejscowy proboszcz ks. prał. Andrzej Krupa. Słowa powitania skierowali również przedstawiciele parafii, młodzieży oraz władz samorządowych.

W homilii bp Sawczuk nawiązał do postaci św. Rocha. Jak zauważył, w cztery tygodnie po objęciu posługi w diecezji drohiczyńskiej przybywa do Sokołowa Podlaskiego, aby uczcić tak przemożnego Patrona i swoją pasterską posługę powierzyć Bogu przez jego wstawiennictwo.

Przypominając życie św. Rocha zwrócił uwagę na jego cechy i cnoty. Jak zauważył, możemy uczyć się od niego, jak wielkim i wspaniałym cudem są narodziny człowieka. Św. Roch zawstydza nas swoim zapałem apostolskim. Uczy również miłości do bliźnich. „Ilu to ludzi skupia się dzisiaj wyłącznie na sobie, na własnej wygodzie, oddaje się w niewolę złego ducha, w niewolę namiętności, pod władzę pieniądza. Jedyną niewolą św. Rocha byłą miłość miłosierna. Nie wyobrażał sobie życia bez miłości” – stwierdził. Nawiązał do ofiarnej służby św. Rocha na rzecz chorych na dżumę - czarną śmierć, która w czasach Świętego zdziesiątkowała ludność Europy. W tym kontekście odniósł się do niedawnych słów abp. Marka Jędraszewskiego mówiących również o zarazie. Jak wyjaśnił, słowo to było użyte w sensie przenośnym, by podkreślić skalę niebezpieczeństwa, jakie płynie z ideologii komunistycznej – co wiemy, i z ideologii LGBT, czego do końca nie wiemy, bo zjawisko jest dość nowe, jednak oparte o fałszywą i niebezpieczną antropologię. "Chcemy pokornie prosić św. Rocha o wstawiennictwo w zmaganiu się z zarazą naszej doby, zatruwającą ludzkie myślenie i próbującą doprowadzić do ruiny rodziny" – powiedział bp Sawczuk.

Eucharystię zakończyło wystawienie Najświętszego Sakramentu oraz procesja Eucharystyczna. Udano się również pod pomnik św. Rocha. Bp Sawczuk oraz przybyłe delegacje złożyli kwiaty.

Jak przypomniał ks. Prał. Andrzej Krupa, św. Roch jest związany z historią Sokołowa Podlaskiego. Odbierał cześć w nieistniejącym już dziś kościele. Pozostałe po świątyni kolumny stanowią część ufundowanego pomnika ku czci Świętego.

W roku 2015, na prośbę lokalnej społeczności oraz biskupa drohiczyńskiego, Ojciec Święty Franciszek ustanowił św. Rocha patronem miasta Sokołów Podlaski.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem