Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

XVIII Festiwal Pieśni Patriotycznej i Religijnej Wojska Polskiego, Hrubieszów 2013

Młodością wojskowych Kolumbów

W dniach 16-17 listopada br. odbył się w Hrubieszowie XVIII Festiwal Pieśni Patriotycznej i Religijnej Wojska Polskiego, któremu przewodziły słowa: „Piszcie piękną historię ludzi wiernych ideałom” (bp J. Guzdek, Kazanie do młodych, WAT). Do Hrubieszowa przybyło 49 podmiotów wykonawczych, stanowiących ogółem liczbę ponad 200 osób.

W sobotę, 16 listopada już od godz. 9.00 w Hrubieszowskim Domu Kultury odbywały się przesłuchania konkursowe, oceniane przez Radę Artystyczną w składzie: przewodnicząca – Alicja Saturska, członkowie – Jolanta Wojtaś-Zapora, ppłk rez. Bogusław Hilla, ks. prał. ppłk Andrzej Puzon.

Po zakończeniu dwóch koncertów konkursowych o godz. 18.00 odbył się koncert inauguracyjny, który otworzyli: burmistrz miasta Hrubieszowa Tadeusz Garaj, ks. prał. ppłk Andrzej Puzon, dowódca 2. Hrubieszowskiego Pułku Rozpoznawczego płk Marcin Maj. Ks. Puzon odczytał przesłanie biskupa polowego Wojska Polskiego Józefa Guzdka, w którym czytamy m.in.: „Bogactwo zawarte w muzyce religijnej i patriotycznej pobudza wrażliwość estetyczną i moralną każdego pokolenia. To żywa pamięć o naszej wierze, ale także o historii i tradycji. To pieśń wzmacniała miłość Polaków do Ojczyzny, pozwalała przetrwać, dodawała sił i była nieodłączną towarzyszką walczących żołnierzy. Pieśń religijna i patriotyczna jest integralną częścią naszej narodowej kultury, łączy przeszłość z przyszłością, stanowi dorobek duchowy naszych przodków oraz jest jednym z ważniejszych środków wychowania historycznego i narodowego”. W dalszej części koncertu ks. Prałat nawiązał do historii festiwalu oraz określił cel i zadania stojące tak przed artystami jak i przed publicznością. Następnie Dowódca 2. Hrubieszowskiego Pułku Rozpoznawczego skierował słowa powitania do wszystkich uczestników koncertu oraz artystów, życząc im dobrych lokat konkursowych.

Reklama

Po zakończeniu tej części koncertu miały miejsce występy: zespołu „Lechici” pod kierunkiem Leszka Opały i Aleksandry Opały-Wójcik, absolwentki Akademii Muzycznej w Krakowie, zespołu „Żuki”. Przesłuchania konkursowe zakończono o godz. 23.30.

W niedzielę o godz. 9.30 w kościele pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy ks. Andrzej Puzon odprawił Mszę św., w której uczestniczyli wszyscy biorący udział w festiwalu. Oprawę muzyczną przejęli jego uczestnicy. W homilii ks. Andrzej wzywał młodych, aby byli świadkami Jezusa Chrystusa i Kościoła, budując pokój we własnym sercu, domu, kraju.

O godz. 16.00 rozpoczął się Koncert Galowy. Po odśpiewaniu hymnu festiwalu „Młodością Kolumbów” koncert poprowadziła spikerka TVP Lublin – Anna Dąbrowska. Przewodnicząca Rady Artystycznej Alicja Saturska odczytała protokół tegorocznego festiwalu. Rada Artystyczna przyznała następujące nagrody i wyróżnienia:

Reklama

zespoły: zespół wokalny „SEMPRE” Klub Batalionowy w Zamościu, duet Kamila Kuśnierz i mjr Artur Pol – Klub 4. Regionalnej Bazy Logistycznej we Wrocławiu, zespół „AKWARIUM” – Klub 5. Batalionu Strzelców Podhalańskich w Przemyślu, zespół „CZASZA” – Klub 6. Brygady Powietrzno-desantowej w Krakowie, zespół „Błękitne Berety” – Klub Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w Bydgoszczy, zespół „PRESTO” – Klub Wojskowy 21. Brygady Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie;

soliści: Patrycja Adamska – Klub Wojskowy 25. BKPow w Nowym Glinniku, Kinga Kowalkowska – Klub Wojsk Lądowych w Warszawie, Weronika Cichocka – Klub 5. Batalionu Strzelców Podhalańskich w Przemyślu, Martyna Temporowicz – 2. Pułk Rozpoznawczy w Hrubieszowie, Monika Rupińska – Klub Centrum Artylerii i Uzbrojenia w Toruniu, Karolina Nowakowska – Klub Wojskowy 25. BKPow w Nowym Glinniku, Agnieszka Podubny – Klub Wojskowy 21. Brygady Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie;

III miejsce w kategorii zespoły: zespół „KAMELEON” – Klub 5. Batalionu Strzelców Podhalańskich w Przemyślu,

III miejsce w kategorii solista: Daniel Lipiec – Klub 2. Korpusu Zmechanizowanego w Krakowie,

II miejsce w kategorii zespół: zespół „ZIELONI” Placówka Straży Granicznej w Hrubieszowie,

II miejsce w kategorii solista: Magdalena Pamuła – Klub 5. Batalionu Strzelców Podhalańskich w Przemyślu,

I miejsce w kategorii zespół: Chór Akademii Marynarki Wojennej,

I miejsce w kategorii solista: Małgorzata Chruściel – Klub Wojskowy 21. Brygady Strzelców Podhalańskich w Rzeszowie.

Po wręczeniu nagród odbył się koncert w wykonaniu nagrodzonych solistów i zespołów. Zamknięcia festiwalu dokonał ks. prał. ppłk Andrzej Puzon, który powiedział m.in.: – Dziękujemy Bogu i ludziom za to wyjątkowe spotkanie oraz świadectwo wiary i patriotyzmu. O, szczęśliwy Hrubieszowie, że mogłeś zgromadzić tak wspaniałych ludzi z całej Polski. To z tego miasta, to z tych kościołów popłynęły jeszcze raz słowa Chrystusa: „Błogosławieni pokój wprowadzający”. Dziś płynie jeszcze raz to wołanie Jana Pawła II „Pozwólcie Chrystusowi królować w waszym sercu, w waszym młodym życiu. Budujcie cywilizację miłości i pokoju. Przyjąć Chrystusa, to znaczy przyjąć Jego misję. Pamiętajcie, że jesteście Stróżami Poranka o świcie Trzeciego Tysiąclecia. Ks. Prałat podziękował gościom festiwalu, organizatorom, władzom, sponsorom, artystom, a wreszcie wspaniałej hrubieszowskiej publiczności, którą nazwał „sercem festiwalu”. Po zamknięciu festiwalu na deskach HDK wystąpił gościnnie zespół „Plateau” z Piotrem Cugowskim.

2013-12-05 11:07

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Święto filmu w Zamościu

Niedziela Ogólnopolska 9/2020, str. 40-41

[ TEMATY ]

festiwal

film

Zamość

Sacrofilm

Archiwum autora

„Sacrofilm” 2019, goście zagraniczni

Tegoroczna – jubileuszowa edycja festiwalu „Sacrofilm” odbywa się pod hasłem wdzięczności.

W 1995 r., gdy kino obchodziło stulecie swojego istnienia, św. Jan Paweł II w orędziu na 29. Światowy Dzień Komunikacji Społecznej zwrócił uwagę na rolę i znaczenie kina. Podkreślił, że twórcy filmów często poruszali także „tematy wielkiej wagi i wartości z punktu widzenia etycznego i duchowego”. Orędzie przywołuje filmy wprost religijne, co sprawia, że kino służy nie tylko rozrywce, lecz również różnym formom działalności katechetycznej i ewangelizacyjnej. Obok nurtu kina religijnego, do dziś owocującego licznymi filmami, papież wskazał na ogromne znaczenie zarówno dzieł, które odwołują się bezpośrednio do tradycji chrześcijańskiej, jak i tych powstających w innych kręgach kulturowych i religijnych, co sprzyja docenieniu roli kina jako przestrzeni wymiany kulturowej, zachęcającej do otwarcia się na inne kultury i do refleksji nad nimi.

Początek

Właśnie wtedy, gdy w 1995 r. w Kościele powszechnym obchodzony był Światowy Dzień Komunikacji Społecznej, w weekend 26-28 maja w Zamościu odbyły się po raz pierwszy Dni Filmu Religijnego „Sacrofilm”. Od początku organizatorami tego przeglądu są ks. Wiesław Mokrzycki oraz Andrzej Bubeła, dyrektor zamojskiego kina „Stylowy”, których wytrwałe zaangażowanie wspierane jest przez niezliczonych współpracowników, wolontariuszy i dobroczyńców. W ciągu 25 lat „Sacrofilm” podążał drogą, którą wyznaczała myśl Jana Pawła II. Obok filmów religijnych, adaptacji Ewangelii czy hagiografii w programie projekcji znajdowały się filmy, które pozwalały na spotkanie wrażliwości i duchowości obecnej także w innych religiach. Motto, które od lat przyświeca festiwalowi: „Spotkania w drodze do jednego Ojca”, stawało się również zaproszeniem dla przedstawicieli innych wyznań chrześcijańskich, a także świata judaizmu i islamu.

Początki „Sacrofilmu” były skromne. W repertuarze pierwszej, 3-dniowej edycji w jednosalowym miejskim kinie, mieszczącym się wtedy tymczasowo w klubie garnizonowym, znalazły się trzy filmy: Mary, Laura – miłość tak wielka oraz Droga do centrum miłości. W następnym roku – już kilkanaście tytułów, m.in.: Siódmy pokój, Czarna suknia i Przed egzekucją. Podczas Dni Filmu Religijnego we wrześniu 1997 r. odbył się przegląd filmów Krzysztofa Zanussiego, któremu towarzyszyły spotkania z reżyserem oraz krytykami filmowymi, zaś w listopadzie 1998 r. zamojski festiwal stał się okazją, by uhonorować zmarłego w 1996 r. Krzysztofa Kieślowskiego oraz na nowo odczytać jego późną twórczość.

Chcieć to móc

Warto przypomnieć, co już w 2002 r. Krzysztof Zanussi napisał w miesięczniku Znak o „Sacrofilmie”: „Raz w roku przez weekend mówi się tam o filmie w perspektywie ducha i ogląda to, co zrobili wyznawcy różnych religii, żeby zobaczyć, czym jest ich przeżycie duchowe. (...) Skromny ksiądz Mokrzycki walczy z przeciwnościami i nie uskarża się na niemoc, bo zna powiedzenie: «chcieć to móc»”.

Jako przedstawiciel Katolickiego Stowarzyszenia Komunikacji Społecznej SIGNIS wielokrotnie uczestniczyłem w pracach jury ekumenicznego, obecnego na najważniejszych międzynarodowych festiwalach filmowych. Kilka lat temu byłem członkiem tego jury na festiwalu w Cannes. To wydarzenie od przeszło 70 lat przyciąga na Lazurowe Wybrzeże dziesiątki tysięcy kinomanów, dla których festiwal staje się również okazją do zobaczenia największych gwiazd światowego kina, uczestniczących w tym pełnym przepychu święcie filmu. Pamiętam emocje majowego wieczoru, gdy wchodziliśmy po słynnym czerwonym dywanie do mieszczącego przeszło 2,3 tys. widzów audytorium w pałacu festiwalowym. A ileż emocji towarzyszy co roku uczestnikom oscarowej gali – zarówno twórcom, jak i widzom czekającym przed telewizorami na ogłoszenie werdyktu Amerykańskiej Akademii Filmowej! Zamojski festiwal, który nie ma charakteru konkursu, jest zupełnie inny i zapewne dlatego Krzysztof Zanussi, którego niedawno o „Sacrofilm” zapytałem, z uznaniem podkreślił, że „branża widowiskowa, w której odbywa się ten przegląd, nie zna słów: skromność i dyskrecja, a ten festiwal odnosi sukces, bo się nie rozpycha, ubrany jest w środki ubogie, a to przyciąga”.

Skromnie, a szeroko

Rzeczywiście, „Sacrofilm” unika widowiskowości, lecz nie brakuje mu tego, co istotne. Projekcje odbywają się w nowoczesnych wnętrzach Centrum Kultury Filmowej, noszącego dawną nazwę „Stylowy”, a zamiast na niepotrzebną pompę organizatorzy przeglądu stawiają na publiczność. Tygodniowe święto filmu, u progu Wielkiego Postu pytające o duchową kondycję człowieka, to codzienne projekcje, których uczestnikami są również uczniowie szkół i słuchacze uniwersytetu trzeciego wieku. Projekcjom towarzyszą spotkania z ludźmi kina – twórcami oraz krytykami. Nie brakuje też wykładów otwartych oraz spotkań w formule rekolekcji filmowych – pozwalają one na wspólne odkrywanie znaczeń prezentowanych dzieł; wielokrotnie miałem okazję prowadzić rozmowy z publicznością, inspirowane pytaniami stawianymi przez filmy.

Od lat specjalnymi gośćmi są przedstawiciele podobnych festiwali filmowych, organizowanych we włoskim Terni (Arnaldo Casali z „Popoli e religioni” – Ludzie i religie), we francuskim sanktuarium w La Salette (Piotr Rak i André Ferranti z „Cinéma et réconciliation” – Kino i pojednanie), w Kijowie (Władysław Robski z Festiwalu Kina Prawosławnego „Pokrow”), we Wrocławiu (Piotr Pietrus z zespołem Międzynarodowego Festiwalu Filmów „Niepokalanów”), w Starym Sączu (ks. Andrzej Mulka z Festiwalu Filmów i Programów Religijnych dla Dzieci „Mundi”) oraz w Armenii, w Erywaniu (Anna Karapetyan z Festiwalu Filmów o Duchowości „Fresco”). Dzięki temu w Zamościu pojawiają się filmy docenione przez publiczność zagranicznych festiwali.

Tegoroczna – jubileuszowa edycja Międzynarodowych Dni Filmu Religijnego „Sacrofilm” odbywa się od 29 lutego do 5 marca pod hasłem wdzięczności, która przecież znajduje swoje miejsce na kartach Starego i Nowego Testamentu oraz Koranu. W festiwalowym słowie wstępnym ks. Wiesław Mokrzycki podkreśla, że w Biblii wdzięczność jest wyrazem miłości do Boga, zaś w świętej księdze islamu – gwarancją pamięci Boga. Ta wdzięczność po 25 latach istnienia „Sacrofilmu” należy się Bogu oraz wszystkim, którzy włączali się w ten festiwal: organizatorom, przyjaciołom, ludziom na różne sposoby oddanym tej skromnej, a przecież wielkiej inicjatywie, która na trwałe wpisała się w pejzaż Zamościa, oraz publiczności, bez której żaden festiwal nie miałby sensu. >>n

Szczegółowy program festiwalu na stronie internetowej: www.sacrofilm.pl .

Ks. dr hab. Marek Lis, prof. UO Filmoznawca, teolog filmu, zastępca dyrektora Instytutu Nauk Teologicznych Uniwersytetu Opolskiego.

CZYTAJ DALEJ

Kiedy obowiązuje post?

Niedziela płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Trzeci dzień rekolekcji dla Radia Maryja i TV TRWAM

2020-04-08 10:21

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej

- Dzięki krzyżowi i śmierci Chrystusa jesteśmy Bożymi dziećmi i mamy prawo mówić za św. Pawłem, piszącym w liście do Rzymian: „Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze!”- mówił metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski podczas rozważań rekolekcyjnych dla słuchaczy Radia Maryja i widzów Telewizji TRWAM.

Na początku rozważań arcybiskup nawiązał do czytania z Księgi Proroka Izajasza, przewidzianego w liturgii Słowa na Wielką Środę. Sługa Jahwe jest posłuszny wobec Tego, którego powołał. Wie, że zostanie poniżony, cieszy się wsparciem ze strony Najwyższego. Psalm 22 mówi o ukrzyżowaniu, poniżeniu, wyniszczeniu i poczuciu opuszczenia, które będzie udziałem Mesjasza. Druga część psalmu mówi o wyniesieniu do chwały Sługi Bożego. Kościół, który narodził się z Krzyża od początku głosił chwalebne zwycięstwo Jezusa.

Św. Piotr oddał swe życie na krzyżu głową w dół, ponieważ nie czuł się godzien, by umrzeć jak jego Mistrz. Św. Andrzej Apostoł podobnie jak jego brat poprosił, by umieścić go na krzyżu innym niż Chrystusa, dlatego poniósł śmierć na krzyżu ukośnym. W ostatniej chwili swego życia powiedział: „Krzyżu błogosławiony, który przyjąłeś majestat i piękno członków Pana! Weź mnie i zaprowadź daleko od ludzi i przywróć mnie memu Nauczycielowi, aby za twoją sprawą przyjął mnie Ten, który przez ciebie mnie odkupił”. Św. Paweł w Liście do Koryntian pisał, że nauka krzyża jest głupstwem dla tych, którzy idą na zatracenie i mocą Bożą dla tych, którzy dostępują zbawienia. Życie apostoła wyrażało prawdę o zbawczym krzyżu. W Liście do Galatów mówił: „Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu światstał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata”.

Metropolita przypominał postać Edyty Stein – s. Teresy Benedykty od Krzyża, która przeżyła nawrócenie po spotkaniu z wdową po profesorze Rainachu. Po latach opowiadała, że to było jej pierwsze zetknięcie się z boską mocą krzyża. – Był to moment, w którym moja niewiara załamała się, judaizm zbladł, a Chrystus zajaśniał: Chrystus w tajemnicy krzyża – mówiła. W 1933 roku wstąpiła do zakonu, gdzie zażyczyła sobie, by nazywać się s. Teresą Benedykta od Krzyża. Matka o. Ignacego Bromberga wspominała postawę Edyty Stein przed wyjazdem do Auschwitz: – Ona myślała o cierpieniu, które czekało innych. Cały jej wygląd przywodzi mi na myśl, gdy wyobrażam ją sobie w duchu siedzącą w baraku – Pietę bez Chrystusa.

Karol Wojtyła jako alumn modlił się przed krzyżem, umieszczonym w kaplicy arcybiskupów krakowskich. W 1944 roku napisał „Pieśń o Bogu ukrytym”. Dał w niej wyraz swego zapatrzenia w krzyż, na którym znajdował się Chrystus. Przedstawił także dialog między Ojcem i Synem, w którego tle pojawia się historia ziarna pszenicznego rzuconego w ziemię. Karol Wojtyła wyraził również osobiste wrażenie, jakie miał patrząc w krzyż. Chrystus przykuwał jego wzrok, mówił o wielkiej miłości Ojca i zwycięstwie krzyża.

– Dzięki krzyżowi i śmierci Chrystusa, jesteśmy Bożymi dziećmi i mamy prawo mówić za św. Pawłem, piszącym w Liście do Rzymian: „Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze! Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi” – powiedział arcybiskup. – Cierpimy z Nim, łączymy się z Jego krzyżem, by mieć udział w Jego chwale – dodał. Przypomniał zdjęcie z Wielkiego Piątku 2005 roku, gdy Jan Paweł II przytulał krzyż. Papież od początku był silnie związany z krzyżem Chrystusa i dzięki temu ma udział w chwale Zbawiciela.

Od 6 do 8 kwietnia metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski głosił rekolekcje dla słuchaczy Radia Maryja i widzów Telewizji TRWAM. Nauki rekolekcyjne zostały zarejestrowane w kaplicy Arcybiskupów Krakowskich przy Franciszkańskiej 3. Rozważania abp. Marka Jędraszewskiego na Wielki Tydzień są pomocą w bezpośrednich przygotowaniach do świąt Wielkiej Nocy w szczególnie trudnych okolicznościach zmagania się Polaków z epidemią.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję