Reklama

Byliśmy u świętego Michała

2014-02-12 16:05

Łukasz Kot
Edycja zamojsko-lubaczowska 7/2014, str. 4-5

Parafia pw. św. Michała Archanioła jest trzecią parafią pod względem liczby wiernych w Zamościu. Liczy ich ponad 10,5 tys. Została erygowana dekretem biskupa lubelskiego Bolesława Pylaka z dnia 12 kwietnia 1979 r. jako trzecia w mieście. Katolickie Radio Zamość odwiedziło parafię w ramach „Niedzieli Radiowej” w styczniu br.

Obecna świątynia została wybudowana w 1911 r. jako garnizonowa cerkiew prawosławna pw. Przemienienia Pańskiego. Podobne powstały w Hrubieszowie, Chełmie i Dubience. Podczas I wojny światowej kościół przeszedł w ręce austriackie. Świątynia została przekazana kościołowi katolickiemu w 1918 r. Początkowo stała się kościołem garnizonowym Wojska Polskiego. W czasie wojny był w niej magazyn sanitarny oraz stajnia. W 1961 r. bp Piotr Kałwa podniósł kościół do rangi rektoratu. Do opieki nad świątynią proboszcz kolegiaty ks. Franciszek Zawisza wyznaczył ks. Eugeniusza Golińskiego. W latach 1985-1991 r. kościół przebudowano i powiększono. Po wielu latach rozbudowy ołtarz i świątynię poświęcił bp Wacław Depo (17 grudnia 2011 r.).

– Tutaj w 1988 r. rozpoczęła się moja droga kapłańska. A dzisiaj jako proboszcz mogę jeszcze bardziej doświadczać wstawiennictwa naszego patrona św. Michała Archanioła – mówi ks. prał. dr Wiesław Galant, proboszcz parafii pw. św. Michała Archanioła w Zamościu. – On przed Bogiem wstawia się za nami wszystkimi. Każdą niedzielną Mszę św. kończymy modlitwą do niego. Nasza wspólnota jest prężna i dynamiczna, bo jest w niej dużo pokoju i radości. W dniach 8-9 września ub.r. gościliśmy kopię figury św. Michała z Gargano. Było to niezwykłe wydarzenie i zbliżyło wszystkich do Boga. Odprawiamy Msze św. za Ojczyznę (od 2010 r.) oraz z prośbą o uzdrowienie, podczas których przywołujemy naszego Patrona.

Z parafią związanych było 44 księży. Ks. prał. Galant jest czwartym proboszczem (po ks. prał. Eugeniuszu Golińskim, ks. prał. dr Eugeniuszu Derdziuku i ks. kan. Waldemarze Kostrubcu). Parafia może pochwalić się 14 powołaniami kapłańskimi, w tym jednym zakonnym oraz 4 siostrami zakonnymi. W każdy czwartek o godz. 6.30 sprawowana jest Msza św. o dar powołań. Zaangażowanie parafian w życie wspólnoty jest bardzo duże. Istnieje tu około 18. grup modlitewnych, stowarzyszeń apostolskich i ruchów katolickich. Ponad 380 osób zaangażowanych jest w codzienną modlitwę różańcową, 150 osób przynależy do Odnowy w Duchu Świętym. Jest też grupa oazowa, grupa Dzieci Bożych, Stowarzyszenie Służba Człowiekowi, Straż Honorowa Serca Pana Jezusa, zespoły muzyczne: „Melachim” i dziecięcy – prowadzony przez Magdalenę Stopę. Funkcjonuje chór parafialny. Ponad 150 dzieci korzysta za świetlicy socjalnej działającej przy parafii. Jest też ośrodek kuratorski, dwie grupy anonimowych alkoholików i jedna anonimowych hazardzistów. Świątynia jest kościołem patronalnym Zamojskich Amazonek, które co roku 5 lutego spotykają się na Mszach św. w ich intencjach. Msze św. z modlitwą o uzdrowienie odprawiane są w każdy drugi piątek miesiąca z wyjątkiem wakacji. – Chcemy stworzyć grupę Rycerzy Kolumba. Mamy doskonałych duszpasterzy, którzy są pełni inicjatyw i pomysłów. Dbamy o wnętrze świątyni i jej wyposażenie. Chcemy stworzyć jak najlepsze warunki dla wiernych, by mogli koncentrować się na liturgii. Chcemy jeszcze bardziej zaangażować wiernych świeckich do pomocy w administrowaniu parafią. Wspaniale współpracuje się nam z Radą Parafialną. Wyzwaniem na bieżący rok jest powiększenie parkingu i urządzenie kaplicy całodziennej adoracji Najświętszego Sakramentu – dodaje ks. Proboszcz.

Reklama

Przy parafii działają Warsztaty Terapii Zajęciowej, które powstały w 1998 r. z inicjatywy ówczesnego proboszcza ks. Eugeniusza Derdziuka. W zajęciach uczestniczą 33 osoby z różnym stopniem niepełnosprawności. – Mamy pracownie: stolarską, krawiecką, gospodarstwa domowego, poligrafii oraz techniczno-plastyczną. Odbywają się zajęcia z doradztwa zawodowego. Uczestnicy mogą liczyć na rehabilitację ruchową. Angażujemy się w życie parafii. Nasi wychowankowie służą do Mszy św. Wykonują świetne prace plastyczne, osiągają sukcesy na arenie ogólnopolskiej. Istnieje grupa śpiewająco-teatralna, która występuje na przeglądach i festiwalach. Są aktywni, otwarci społecznie. Niektórzy z nich podejmują pracę na otwartym rynku i dobrze sobie radzą – twierdzi Wiesław Rak, kierownik WTZ.

Od 3 lat animatorem 12-osobowej Wspólnoty Krwi Chrystusa w parafii św. Michała jest Piotr Grabowski. Jej charyzmatem jest modlitwa i oddawanie szczególnej czci Jezusowi Chrystusowi, który umarł na krzyżu dla zbawienia człowieka. – Wielbimy Jego mękę, Jego rany i krew. Naszym pozdrowieniem jest: „Błogosławiona Krew Jezusowa” a odpowiedzią: „Na wieki błogosławiona”. Ja bez Chrystusa nie mógłbym żyć. Mamy harmonogram pracy i modlitw, które są wspaniałe.

W parafii liczne jest grono ministrantów. Ich szefem jest Mateusz Bakun. – Jest nas 70, ale 40 aktywnie uczestniczy w posłudze. Jeżeli ktoś jest zainteresowany pogłębianiem więzi z Kościołem, to posługa ministrancka jest dobrym wyborem. Co tydzień spotykamy się na zbiórkach. Często pomagamy w przystrajaniu kościoła na uroczystości. Pomagamy w akcjach charytatywnych. Integrujemy się, mamy wspólne wypady. Raz w tygodniu gramy w piłkę nożną i przygotowujemy się do rozgrywek. Nasz Ksiądz Opiekun organizuje w wakacje rekolekcje, podczas których zgłębiamy Pismo Święte. Bycie ministrantem jest dla nas zaszczytem. Rober Kuraszkiewicz, który jest lektorem dodaje: – Tworzymy wspólnotę. Jeśli ktoś z naszego grona ma jakieś problemy, pomagamy sobie. Odwiedzamy się w domach.

Maria Górna jest prezydentem Kurii działającego w parafii Legionu Maryi, który został powołany 23 lata temu. Obecnie istnieje 5 grup legionowych, w których skupia się 81 legionistów. Każda grupa – prezydium raz w tygodniu odbywa zebranie. Ma swojego kierownika duchowego – kapłana. – Modlitwa i apostolat, to główne nasze złożenia. Mamy podręcznik legionowy zawierający wszystkie treści, które powinniśmy znać. Mamy także „Biuletyn Legionu Maryi”. Co roku odbywają się zloty legionowe. Apostołujemy w szpitalach, na ulicach, szkołach, w pracy i wśród przyjaciół i znajomych. Mówimy o Bogu, rozdajemy bezpłatnie medaliki i wykonane samodzielnie różańce. Uczestniczymy w Jerychach odbywających się w kościele św. Katarzyny w Zamościu. W każdą środę mamy obsługę Mszy św. w naszej parafii.

Działalność ewangelizacyjno-modlitewną na terenie parafii św. Michała w Zamościu prowadzi także Lucyna Pietroń, która założyła Kółko Różańcowe im. bł. Jana Pawła II. Powstało ono na podobieństwo Podwórkowych Kółek Różańcowych Dzieci, w krótkim czasie po śmierci Ojca Świętego. – Namówiłam męża, dzieci i wnuki. Poszłam do sąsiadów z propozycją przyłączenia się do nas. Z każdego domu ktoś się zapisał. Teraz jest nas 40 osób. Odmawiamy Różaniec. Wystarczy poświęcić 4-5 minut dziennie. Zbieram tajemniczki, potem je roznoszę. To sposób na poznanie sąsiadów i ich zintegrowanie. Zanoszę prasę, książki, informatory i obrazki katolickie. Rozmawiamy o Bogu.

Grupa ponad 400 osób korzysta sukcesywnie z pomocy materialnej Parafialnego Koła Charytatywnego. Wolontariat od 10 lat prowadzą: Jadwiga Misztal, Teresa Patron, Alicja Pałatek i Jerzy Sęk. W każdy czwartek od 9.00 do 12.00 można otrzymać odzież oraz artykuły spożywcze. – Mamy dary z Unii Europejskiej. Robimy zakupy z funduszy, które wrzucają do skarbonki parafianie. Tylko w ostatnim kwartale skorzystało z naszej pomocy 695 osób. Mamy swój lokal, gdzie gromadzimy zapasy. Robimy świąteczne paczki na Boże Narodzenie a na Wielkanoc zbieramy żywność, którą też sukcesywnie rozdajemy. Wspieramy Polaków na Ukrainie. Wysyłamy odzież i żywność do Żółkwi. Ich rozdzielaniem zajmują się tamtejsze siostry zakonne – cieszy się Jadwiga Misztal. Do odwiedzenia punktu charytatywnego zachęca Teresa Patron. – Ludzie mają opory, krępują się. Niepotrzebnie. Każdy może przyjść. Rozdajemy odzież oraz olej, mąkę, kaszę, cukier i inne artykuły spożywcze. Zapraszamy.

Zasłużone miejsce w parafii ma schola wokalno-muzyczna „Laudate Dominum” (Chwalcie Pana). Jej przedstawicielką jest Klaudia Kowalska, która śpiewa od 1, 5 roku. – Jest nas 7 osób. Śpiewamy podczas Mszy św. i uroczystości, oraz z okazji imienin i urodzin księży. Na gitarze gra Sandra, na klawiszach Arkadiusz, śpiewają, oprócz mnie: Asia, Agata, Patrycja i Magda. Chciałam rozwijać się muzycznie i znalazłam tu swoje miejsce. Preferujemy piosenki, które np. pojawiają się na „Exodusie Młodych”, śpiewamy także po łacinie. Idzie nam całkiem nieźle.

Przedstawicielami Ruchu Światło-Życie Oazy Rodzin Domowego Kościoła jest małżeństwo Edyty i Huberta Wójcików. – Do wspólnoty zostaliśmy zaproszeni przez ks. Romana Sawica w 2001 r. – mówi pani Edyta. – Formacja pomaga świadomie przeżywać sakrament małżeństwa. Przekładamy Ewangelię na życie codzienne. Dzięki temu jest w nas więcej cierpliwości, pokory. Trudne sprawy powierzamy Panu Bogu. Jesteśmy zwykłymi ludźmi i też popełniam błędy; grzeszymy, ale wiemy, że zawsze można zacząć od nowa. Staramy się codziennie uczestniczyć we Mszy św. i wspólnie się modlić. Jeździmy na rekolekcje ignacjańskie. Pan Hubert zauważył, że jego żona dobrze się czuła we wspólnocie i sam wstąpił do niej. Poczuł, że jest to też i jego droga rozwoju duchowego. – Pan Bóg działa i przemienia nas. Uczymy się komunikacji małżeńskiej, rozmów o troskach, problemach. To są lata pracy nad sobą. Dostajemy wskazówki podczas uczestnictwa w spotkaniach. Zwierzamy się z kłopotów i sobie doradzamy.

Reprezentantką Oazy Młodych jest Arleta Kazidróg, która prowadzi grupę siedmiu młodych ludzi. Sama w Oazie jest od 4 lat. – Przygotowuję konspekty spotkań, rozmawiamy o naszej wierze, gramy w różne gry i zabawy. To są otwarci i przyjaźni ludzie, z którymi mam ochotę przebywać. Od kiedy jestem w Oazie potrafię rozpoznać, co jest dobre a co złe. Modlę się, chodzę na Msze św. wieczorne, odmawiam Różaniec. Każdy może znaleźć miejsce w Oazie.

Jedną z najliczniejszych grup w parafii pw. św. Michała Archanioła jest Odnowa w Duchu Świętym. Przewodzi jej Tomasz Siwczuk. Powstała w Zamościu w roku 1992 przy parafii katedralnej, a od 2002 r. działa również przy parafii św. Michała. Wspólnotę założyła Małgorzata Szwarc, potem przewodzili jej: Mirosław Strukowski, Przemysław Szyszka i Janusz Zdybel. Regularnie 150 osób uczestniczy w spotkaniach uwielbienia w każdy piątek w Centrum Pastoralnym o godz. 19.00. Msze św. są odprawiane co miesiąc oprócz wakacji. Ponad 400 osób z Zamościa i okolic ukończyło Kurs Alfa. – Jest nas tyle, że ciężko jest się nam pomieścić w Centrum Pastoralnym. Chcemy uwielbiać Pana Boga, prosić o ożywienie naszej wiary, żebyśmy nie byli letnimi katolikami. Chcemy pogłębiać i umacniać więź z Chrystusem i o nim świadczyć. Zależy nam na budowaniu rodzin chrześcijańskich. Naszym zadaniem jest pomóc młodym ludziom odnaleźć siebie. Czytamy Pismo Święte. Podzieleni jesteśmy na diakonie: nauczającą, formacyjną, uwielbienia, wstawienniczą, ewangelizacyjną i wzajemnej pomocy. Dwa razy do roku uczestniczymy w rekolekcjach zimowych i wakacyjnych. Uczę się odkrywać Pana Jezusa. Pomaga mi On odkryć siebie samą. To jest łaska bycia we wspólnocie – mówi Agnieszka Duras.

Katolickie Radio Zamość dziękuje wszystkim tym, którzy poświęcili czas i podzielili się swoim świadectwem dotyczącym zaangażowania w życie parafii. Dziękujemy ks. prał. Wiesławowi Galantowi i Księżom Wikarym za przychylność i życzliwość dla naszej rozgłośni.

Tagi:
parafia św. Michał Archanioł

Aniołowie w starożytności chrześcijańskiej (3)

2019-10-08 14:19

Ks. Julian Nastałek
Edycja świdnicka 41/2019, str. 8

Wraz z teologiczną refleksją na temat aniołów w antycznym Kościele rozwijały się rozmaite formy ich czci

Grażyna Kołek

Chrześcijanie starożytni, rozważając teksty biblijne, a szczególnie księgę Apokalipsy św. Jana, dostrzegli prawdę o służbie aniołów przed Bogiem w momencie sprawowania liturgii niebiańskiej, z którą łączyli się podczas swoich celebracji eucharystycznych. Wzbudzało to głęboki szacunek wobec duchów niebieskich wielbiących nieustannie Boży majestat. Również powszechne przekonanie o trosce, jaką aniołowie z woli Bożej otaczają ludzi w ich doczesnej pielgrzymce do ojczyzny niebieskiej stało się jednym z zasadniczych powodów zrodzenia praktyki kultu aniołów. Ten kult czci – zgodnie ze wskazówkami biblijnymi (Kol 2,18; Ap 19,10 i Ap 22,9) – nigdy przez Kościół nie był stawiany na równi z kultem uwielbienia należnym wyłącznie Trójjedynemu Bogu. Dlatego tam, gdzie dochodziło do nadużyć w tej materii, były one wyraźnie potępiane, jak na przykład na synodzie w Laodycei pod koniec IV wieku.

Jednym z pierwszych świadków czci aniołów w II wieku jest św. Justyn Męczennik. Według niego, oddawanie przez ludzi należytej czci aniołom wynika z faktu, że oni sami oddają najwyższy hołd uwielbienia Bogu, a jednocześnie są posłani przez Niego ku zbawiennej pomocy ludziom. Natomiast w III wieku Orygenes stwierdził: „Chociaż aniołowie, których tak nazywamy z uwagi na ich służbę, niekiedy w świętych pismach bywają zwani bogami (...), to jednak nigdy nie znajdziesz tam nakazu, abyśmy zamiast Bogu oddawali cześć i kłaniali się istotom, które nam służą i przynoszą nam dary Boże (…). Wiemy natomiast, że nie demonom, ale aniołom została powierzona opieka nad płodami ziemi i rozrodem zwierząt, ich więc wysławiamy i błogosławimy, ponieważ Bóg powierzył im opiekę nad tym, co nam przynosi pożytek, wszelako nie oddajemy im czci należnej Bogu, bo ani Bóg sobie tego nie życzy, ani oni sami takiej czci nie pragną”.

Z grona aniołów największą czcią cieszy się św. Michał Archanioł uważany za najpotężniejszego spośród duchów niebieskich. Teodoret, biskup Cyru (zm. 466), pisał o kaplicach poświęconych św. Michałowi w Konstantynopolu i Frygii istniejących już w II wieku. Historyk Kościoła Sozomen (zm. ok. 450) poświadcza istnienie we wschodniej stolicy Cesarstwa Rzymskiego sanktuarium zwanego Michaelion, zbudowanego prawdopodobnie przez Konstantyna Wielkiego. Nazwa wywodzi się stąd, „iż – jak lud święcie wierzy – miał się tam ukazać Michał, arcyposłaniec Boży, a sam także doznawszy wielkiego dobrodziejstwa, zgadzał się całkowicie, że to prawda”. Wódz zastępów niebieskich był czczony również w tym czasie w Egipcie i Etiopii.

Kościół rzymski czci św. Michała Archanioła pod datą 29 września. Wynika to z faktu, iż tego dnia papież Bonifacy I (418-422) dokonał pod Rzymem poświęcenia bazyliki dedykowanej św. Michałowi.

Natomiast najsłynniejsze do dziś sanktuarium św. Michała Archanioła znajduje się w Apulii – południowo-wschodnim regionie Włoch, na górze Gargano, w mieście Monte Sant’Angelo. Jego początki sięgają końca V wieku, kiedy miały miejsce objawienia św. Michała Archanioła. Po raz pierwszy Archanioł objawił się w 490 r. biskupowi Sipontu, św. Wawrzyńcowi i powiedział: „Ja jestem Archanioł Michał, stojący przed obliczem Boga. Grota jest mnie poświęcona; ja jestem jej strażnikiem. Tam, gdzie się otwiera skała, będą przebaczone grzechy ludzkie. Modlitwy, które będziecie tu zanosić do Boga, zostaną wysłuchane. Idź w góry i poświęć tę grotę dla kultu chrześcijańskiego”. Drugie objawienie miało miejsce dwa lata później podczas oblężenia Sipontu przez Germanów. Św. Michał Archanioł obiecał wtedy zwycięstwo, jeśli ludność natychmiast przystąpi do ataku. I rzeczywiście, 29 września wojska Sipontu pokonały wroga. W 493 r. biskup z wiernymi udał się w dziękczynnej pielgrzymce na górę Gargano. Kiedy doszli w pobliże groty, usłyszeli śpiewy anielskie. Biskup po zasięgnięciu rady papieża, postanowił w końcu poświęcić to miejsce wskazane przez Archanioła podczas pierwszego objawienia. Wówczas objawił mu się św. Michał i powiedział: „Zaniechaj myśli o poświęceniu groty, ja wybrałem ją na swoją siedzibę i już poświęciłem razem z moimi aniołami. Znajdziesz w niej znaki na skale i mój wizerunek, ołtarz, paliusz i krzyż. Wy tylko wejdziecie do groty i odmówicie przy mnie modlitwy. Jutro odprawicie dla ludu Najświętszą Ofiarę i zobaczycie, jak sam poświęcam tę świątynię”. Od tego czasu grota nazywana jest „niebiańską bazyliką”, ponieważ jest jedyną świątynią na ziemi, która nie została poświęcona ręką ludzką.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chrześcijanie nie obchodzą Halloween

Marcin Konik-Korn
Edycja małopolska 43/2008

Tytuł tego artykułu właściwie nie jest prawdziwy. Jest w nim zawarte pobożne życzenie. Chrześcijanie, niestety, coraz częściej obchodzą to „święto”, które ani nie jest świętem, ani też nie da się pogodzić z wiarą w Chrystusa. W naszym kraju Halloween jest nowym zwyczajem, jeszcze niezakorzenionym. Warto więc podjąć zawczasu starania o to, by móc kiedyś śmiało powiedzieć: „chrześcijanie nie obchodzą Halloween”

pixabay.com

Są takie elementy amerykańskiej popkultury, które raz za razem wdzierają się do niegdyś konserwatywnej kulturowo Polski. Wcześniej św. Mikołaj został zastąpiony przez zlaicyzowaną maskotkę Coca-Coli, następnie walentynki wyparły wspomnienie św. Walentego, a teraz Halloween próbuje młodemu pokoleniu wywrócić w głowie sens uroczystości Wszystkich Świętych oraz Dnia Zadusznego.

Droga do piekła

Halloween to celtyckie, a zatem pogańskie święto. Związane było z obrzędami Samhain. W średniowieczu nadano mu nazwę All Hallows Eve - co znaczy - Wigilia Wszystkich Świętych. W skrócie Halloween. Halloween polegało na kontaktowaniu się z zaświatami, po to by odkryć przyszłość, nabrać mocy, zaspokoić potrzeby zmarłych. Zwyczaje te można porównać z obchodzonymi w naszej części Europy dziadami, tak dobrze zobrazowanymi przez Adama Mickiewicza w III części jego najważniejszego dramatu. Dziady jednak Kościół katolicki skutecznie wyrugował kilka wieków temu. W miejsce obrządków mających za cel kontakt z duchami, udało się wprowadzić kult zmarłych, polegający na czczeniu ich pamięci i modlitwie za nich. Dzięki temu od XII wieku w Kościele obchodzi się Dzień Zaduszny.
W XIX wieku zwyczaje Halloween dotarły wraz z emigrantami z Wysp Brytyjskich do Ameryki. Tam nabrały swojego kolorytu i komercyjnego charakteru. Smaczku (a może raczej niesmaczku) dodaje fakt, że w Nowym Jorku jest to dzień parad gejowskich. W XX wieku zmodyfikowana pogańska praktyka powróciła już nie tylko na Wyspy Brytyjskie, ale do całej Europy. Na ironię zakrawa fakt, że choć w niemal całej Europie udało się Kościołowi „ochrzcić” dziady, po 800 latach musi on ponownie walczyć o to, aby kult zmarłych nie miał okultystycznego charakteru. Tak to już jest, licho nie śpi.

Demonizowanie?

Wiele osób uśmiecha się pod nosem, kiedy poznaje stanowisko Kościoła na temat Halloween. Najczęściej ludzie używają argumentu: co złego jest w tym, że dzieci przebierają się za czarownice i diabliki? Albo: przecież to tylko zabawa, nie ma w niej nic złego. Problem polega na tym, że cała symbolika i atmosfera Halloween otwiera człowieka na rzeczywistość, o której gdyby człowiek wiedział, uciekałby, gdzie pieprz rośnie.
Taka oto dynia z zapaloną w niej świecą symbolizuje dusze błąkające się w postaci ogników. Tańce czarownic z diabłami i skrzatami przy ognisku (za te postaci przebierają się dzieci) mają za zadanie skontaktować człowieka z duchami. Wróżby mają na celu zajrzeć w zaświaty, by dowiedzieć się czegoś o nadchodzącej przyszłości.
Jak wiemy, wróżby to grzech śmiertelny przeciw Panu Bogu, który jest jedynym Panem Czasów. Nie wolno próbować wcielać się w Jego rolę i próbować odkrywać przyszłość, którą zaplanował. Otwieranie się zaś na duchy to zabawa z diabłem w chowanego, ale na takich zasadach, że jedynie człowiek szuka, a diabeł pozwala się znaleźć. Duchy istnieją. Z tym tylko, że dusze zbawione trwają w adoracji Boga, a nie zajmują się ziemskimi zabawami ludzi. Toteż kiedy wywołujemy duchy, możemy mieć pewność, że spotkamy albo duszę potępioną, albo demony. Bo choćby człowiek tę zabawę traktował zupełnie niepoważnie, to diabły odpowiadają na każde zaproszenie człowieka. Zresztą sama atmosfera Halloween bliższa jest naszym wyobrażeniom piekła niż nieba. Bo czy wyobrażamy sobie niebo jako miejsce, po którym hasają diabełki, potwory, kościotrupy i czarownice? A jeżeli nie, to po co bawić się w piekło? Czy zabawa w potępienie i przebieranie się za przyjaciół szatana jest miła Chrystusowi?
Wszyscy egzorcyści zwracają uwagę, że problemy opętań i schorzeń psychicznych na tle demonicznym zaczynają się niemal zawsze od niewinnych praktyk. Należą do nich: słuchanie obrazoburczej muzyki, wróżenie, kontaktowanie się z duchami, noszenie talizmanów czy też zabawa w piekło, diabły itp.

Marketingowe oszustwo

Najgorsze jest to, że sukces Halloween związany jest z zyskiem bardzo wielu osób. W okolicach Wszystkich Świętych można zarobić na zniczach i wiązankach. Wytwórcy zabawek i właściciele knajp pozazdrościli widać zysków i chcieliby również coś dla siebie uszczknąć. Stąd zależy im na zwiększaniu popularności Halloween. Jedni mogą dzięki temu sprzedać więcej upiornych strojów i zabawek, drudzy organizują imprezy w atmosferze horroru, podczas których wzrasta m.in. sprzedaż alkoholu.
Ludzie, którzy zarabiają w Polsce na Halloween, zwłaszcza jeżeli są ochrzczeni, sprzeniewierzają się wierze i tradycji dla pieniędzy. Sami ulegają marketingowemu oszustwu, że Halloween to tylko świecka zabawa, na której można zarobić kilka groszy, i organizują coś, co otwiera ich samych i innych ludzi na działanie szatana.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jubileusz 30-lecia parafii św. Łukasza Ewangelisty w Łodzi

2019-10-23 17:31

Grażyna i Bogdan Jagiełło

19 października 2019 r. uroczystą Sumę Odpustową ku czci patrona parafii św. Łukasza Ew. sprawował Metropolita Łódzki Ks. Abp Grzegorz Ryś. Uczestniczyli w niej księża, którzy w ciągu tych 30 lat pracowali w tej parafii, księża pochodzący z parafii i księża z dekanatu. Obecne były poczty sztandarowe z 32 łódzkich parafii, zaproszeni Goście i Parafianie.

Ks. kan. Henryk Betlej

Ksiądz proboszcz kan. Henryk Betlej powitał Ks. Abpa Grzegorza Rysia i wszystkich obecnych na uroczystości, przedstawił historię i dokonania parafii, w której jest proboszczem od momentu erygowania 1 x 1989 r., a Ks. Abp poświęcił sedilia, dar parafian na 30-lecie.

W homilii, nawiązując do czytanej w tym dniu Ewangelii św. Łukasza 10, 1-9, Pasterz mówił o posłaniu siedemdziesięciu dwóch uczniów, posłaniu ich do całego świata. My, chrześcijanie również jesteśmy posłani do całego świata, nie jesteśmy dla siebie.

Przypomniał też słowa papieża Franciszka, który mówi, że każdy z nas jest uczniem i misjonarzem, tworzymy wspólnotę, która nie jest dla siebie - jest dla świata.

Arcybiskup mocno zaakcentował pytanie - czy wychodzimy do ludzi tak, żeby było widać, że za nami idzie ukrzyżowany Jezus? Jezus posyłając uczniów mówił do nich „...nie noście z sobą trzosa, ani torby, ani sandałów, ... wchodząc do domów mówcie pokój temu domowi, a na koniec - przybliżyło się do was was królestwo Boże...”.

Ks. Arcybiskup wspomniał też o bł. Jerzym Popiełuszko, którego rocznica męczeńskiej śmierci w tym dniu przypadała, o tym, że będąc wśród wilków, nie musimy stać się wilkami, ale „zło dobrem zwyciężać", a na koniec podkreślił, że zanim zacznie się nauczać innych, trzeba wpierw pokazać im, że się ich kocha.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem