Reklama

Głos chrześcijan ma znaczenie

2014-10-01 14:37

Paweł Trawka
Edycja wrocławska 40/2014, str. 6-7

Paweł Trawka
abp Józef Kupny

Z abp. Józefem Kupnym, metropolitą wrocławskim, o Nadzwyczajnym Synodzie Biskupów nt. Rodziny i obowiązkach chrześcijan w kontekście zbliżających się wyborów samorządowych rozmawia Paweł Trawka

PAWEŁ TRAWKA: – Zbliżają się wybory samorządowe. Z jednej strony wybory samorządowe to głosowanie na ludzi, którzy najwięcej dla lokalnych społeczności mogą zrobić. Z drugiej strony są to wybory, które mają najniższą frekwencję w naszym kraju. Jakie są obowiązki katolików wobec naszych małych ojczyzn w kontekście zbliżających się wyborów?

ABP JÓZEF KUPNY: – Pierwszym obowiązkiem jest modlitwa za osoby sprawujące władzę. Zatem modlitwa o mądrość w podejmowaniu decyzji, o roztropność. To jest ten obowiązek, który ciąży na każdym wierzącym. Natomiast mamy również inne obowiązki aktywnego budowania dobra tej naszej małej ojczyzny. I oczywiście każdy buduje na miarę swoich możliwości, każdy buduje tę ojczyznę zgodnie z tym, co potrafi dać. Jedni będą musieli podejmować trud sprawowania władzy. Inni ograniczą się tylko do oddania swojego głosu, ale jedni i drudzy mają obowiązek troski o to właśnie miasto czy tę konkretną wioskę. Myślę, że frekwencja świadczy o tym, że może nie zawsze jesteśmy tego świadomi, iż to dobro wspólne, czyli to miejsce, w którym mieszkamy, domaga się większej troski z naszej strony i większego zaangażowania. I dlatego też bardzo zachęcam do udziału w tych wyborach, bo to jest nasz obowiązek. Często ludzie nie idą do wyborów z przekonania, że mój głos niczego nie zmieni. Musimy uwierzyć, że ten głos jednak ma znaczenie.

– Ludzie często mówią wprost: nie wiemy na kogo głosować, nie mamy na kogo głosować. Księże Arcybiskupie, na kogo głosować w wyborach samorządowych?

– To jest rzeczywiście problem, bo ci którzy startują do wyborów, którzy podejmują trud roztropnej troski o dobro wspólne, muszą odznaczać się pewnymi cechami. Myślę, że dobrym kandydatem jest ten, kto unika takich pokus, jak nieuczciwość, korupcja, kłamstwo, stosowanie nieetycznych środków dla zdobycia lub utrzymania władzy, traktowanie konkurentów politycznych jak wrogów, których należy zniszczyć. Na pewno nie jest dobrym kandydatem ktoś, kto stosuje język pełen agresji, pełen wulgaryzmów. Na takie osoby nie głosujemy. Nie głosujemy na osoby, które dla zbicia kapitału politycznego atakują Kościół, uderzają w wartości chrześcijańskie. To nie są dobrzy kandydaci do sprawowania władzy i to nie są kandydaci, na których głosuje chrześcijanin. My głosujemy na ludzi, którzy odznaczają się cnotą roztropności, kulturą osobistą i zależy im na dobru wspólnym, angażują się w osiąganie tego dobra. To są kryteria.

– Przejdźmy teraz do spraw Kościoła powszechnego. Już za kilkanaście dni rozpocznie się w Watykanie Synod. Hierarchowie będą zajmować się rodziną, jej kontekstami duszpasterskimi. To niezwykle ważne zadanie dla Kościoła. Papież Franciszek w swej adhortacji „Evangelii gaudium” mówi, że rodzina jest w kryzysie. Jakie jest zadanie Kościoła, również naszego lokalnego, w kontekście wspierania rodziny?

– Oczywiście to jest pewien program, który się nie zmienia. Kościół uważa rodzinę za podstawową komórkę życia społecznego, także podstawową wspólnotę. Nazywa rodzinę Kościołem domowym i zawsze rodzinie udzielał i udziela wsparcia. W rodzinie małe dziecko dowiaduje się o Panu Bogu, rodzice są pierwszymi, którzy katechizują i dlatego też rodzina jest szalenie ważna, także w przekazie wiary. Ziarno wiary zasiane dzieciom pomaga nawet wtedy, kiedy ich dorosłe życie jest pogmatwane. Jest do czego wracać i nieraz się dziwimy, że ktoś po latach oddalenia od Boga i Kościoła wraca. Wraca, bo to rodzice położyli pewien fundament. Rodzina powinna także oddziaływać na swoje otoczenie, w którym żyje. Ojciec Święty Franciszek mówi, że rodzina ma być głosicielką Ewangelii dla innych rodzin i dla otoczenia, w którym żyje. Będzie się to odbywało w czasie codziennych spotkań, wydarzeń, rozwiązywania problemów. A zatem to są zadania, które Kościół stawia przed rodziną. Ale chcę też powiedzieć, że także dekret, w którym zdecydowałem się na dopuszczenie dzieci do wczesnej Komunii Świętej, jest świadectwem tego, jak bardzo poważnie traktujemy rodziny. Jeśli rodzice deklarują większe zaangażowanie, że będą przekazywali wiarę, dbali o praktyki religijne dziecka, to my nie mamy nic przeciwko wcześniejszej Komunii Świętej. Rodzice ogrywają tutaj naprawdę pierwszorzędną rolę: nie przepisy, ale większe zaangażowanie rodziców.

– Mówiąc o zadaniach Kościoła nie możemy zapomnieć o bardzo konkretnych problemach, z którymi zmaga się polskie społeczeństwo. Myślę tutaj o rozwarstwieniu społecznym, o ubożeniu polskich rodzin. Jakie to rodzi zadania dla Kościoła?

– Papież Franciszek nawołuje nas do tego, abyśmy żyli jak Kościół samarytański. I dodaje, że misji ewangelizacyjnej ma towarzyszyć troska o człowieka i my dzisiaj nie jesteśmy z tej troski zwolnieni. Staramy się ludziom pomóc. Ciągle rozwijana jest także myśl, czym tak naprawdę jest miłość miłosierna pochylająca się nad ubóstwem człowieka, nad jego nędzą: i tą duchową i materialną. Trzeba by przypomnieć encyklikę Benedykta XVI „Bóg jest miłością”, która w drugiej części w całości poświęcona jest konieczności wprowadzania miłości w czyn. I my ten wysiłek ciągle podejmujemy. Zinstytucjonalizowaną formą pomocy jest właśnie Caritas, która wspiera rodziny. Wrocławska Caritas organizuje wypoczynek dla dzieci, przygotowuje wyprawki szkolne, pomaga w różnych trudnych sytuacjach losowych. Więc tutaj tej pomocy jest bardzo wiele. Także na poziomie parafii rozeznanie obszarów ubóstwa jest bardzo efektywne. Myślę, że Kościół wrocławski, i cały Kościół, ma ciągle przed oczyma obszary ubóstwa i stara się budować Kościół samarytański, czyli wrażliwy na każdego, kto przez swoją sytuację materialną może czuć się wykluczony ze społeczeństwa.

– Te dwa tematy – rodzina i pomoc bardzo mocno łączą się z V Diecezjalnym Zjazdem Szkolnych Kół Caritas, w którym Ksiądz Arcybiskup brał udział. Młodzi ludzie, dzieci ze szkół podstawowych, gimnazjum, liceów, którzy właśnie tę ideę samarytańskiego życia, poświęcenia się, realizują na co dzień. To jest to zaszczepianie wiary i piękna miłości miłosiernej już od najmłodszych lat?

– Tak – to jest ten czas kiedy, kształtują się postawy i my mamy tego świadomość. Zresztą jeden z założycieli uniwersytetów rzymskich powiedział, że gdyby miał do wyboru prowadzić szkołę podstawową, średnią czy uniwersytet, to z punktu widzenia takiego oddziaływania oczywiście prowadziłby szkołę podstawową lub gimnazjum. Dlatego, że tam kształtuje się świadomość, tam człowiek uczy się wrażliwości, świata wartości. I bardzo się cieszę, że tylu uczniów obecnych było na tym spotkaniu, mogliśmy się policzyć, mogliśmy po prostu na siebie spojrzeć. To jest świadectwo tego, że Kościół uczy wrażliwości na biedę a z drugiej strony, że dziecięce serca i serca młodzieży są szalenie szlachetne. Jestem pełen podziwu i naprawdę się tym cieszę. I myślę, że to jest powód do radości dla całego Kościoła wrocławskiego.

– To, o czym Ksiądz Arcybiskup mówi, jest też elementem działania nauczycieli, katechetów w szkołach. Ich misja jest coraz częściej pokazywana jako niezwykle trudna, wręcz szalenie trudna. Mam na myśli szczególnie katechetów i duszpasterzy, którzy przekazują słowo Boże w szkołach. Jakie przed nimi stoją wyzwania?

– Nasi katecheci to są wspaniali ludzie i składam im wielkie słowa uznania, zarówno dla księży, dla sióstr zakonnych, jak i dla katechetów świeckich. Z tego miejsca pragnę im serdecznie podziękować za zaangażowanie. Oczywiście celem katechizacji jest doprowadzenie młodego człowieka do spotkania z Bogiem i ten cel się nie zmienia. To nie jest przekaz informacji. Ojciec Święty kiedyś powiedział, że można mieć parę doktoratów z teologii, ale to nie wszystko. W katechizacji nie chodzi tylko o to, by przekazywać wiedzę, ale chodzi o doprowadzenie wychowanka do Boga. Kierunek jest jeden – być świadkiem.

Tagi:
rozmowa

Reklama

Poprawność polityczna rządzi światem

2019-07-16 11:47

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 29/2019, str. 38-39

magna-carta.it
Eugenio Capozzi

Czym jest poprawność polityczna, dlaczego wyklucza się jej przeciwników i dlaczego nienawidzi ona chrześcijaństwa. Na pytania Włodzimierza Rędziocha odpowiada prof. Eugenio Capozzi

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Jak zdefiniowałby Pan Profesor poprawność polityczną?

PROF. EUGENIO CAPOZZI: – Jako „katechizm cywilny”, sumę nakazów, zakazów, cenzur, które są wyrazem bardzo precyzyjnej ideologii – możemy ją nazwać neoprogresywizmem, ideologią „Innego”, „utopią różnorodności”. Chodzi o ideologię, która w całości potępia kulturę zachodnioeuropejską jako imperialistyczną i dyskryminującą i planuje zmienić mentalność ludzkości – zastąpić ją radykalnym relatywizmem kulturowym i etycznym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Niemcy: Kościół katolicki gratuluje von der Leyen

2019-07-17 13:00

tom (KAI) / Bonn

Przewodniczący Konferencji Episkopatu Niemiec, kard. Reinhard Marx, pogratulował Ursuli von der Leyen wyboru na przewodniczącą Komisji Europejskiej. "Wobec stojących przed Panią zadań, życzę odważnych wizji, wiele sił, niezbędnego wsparcia i przede wszystkim Bożego błogosławieństwa" - napisał w liście kardynał w imieniu niemieckiego episkopatu.

Wolfgang Roucka/pl.wikipedia.org

„Przejmuje Pani to stanowisko w decydującej fazie integracji europejskiej, w której toczy się ożywiona debata na temat przyszłości naszego wspólnego europejskiego domu. Szczególnie w tych czasach możemy być wdzięczni, że jest Pani gotowa przejąć ten ważny urząd" - napisał kard. Marx.

Niemiecki purpurat podziękował nowej przewodniczącej KE za pracę w różnych ministerstwach, ostatnio w ministerstwie obrony. "Pani von der Leyen wielokrotnie pokazywała, że kształtuje ją szeroki europejski duch, który jest potrzebny do kształtowania Unii. Dziś i w przyszłości potrzebujemy Unii Europejskiej, której głównymi celami są: stabilność, niezawodność i rządy prawa i która kieruje się zaangażowaniem w budowę udanego projektu pokojowego i jest gwarantem wartości europejskich” - napisał kard. Marks. I dodał: „Jestem głęboko przekonany, że dzięki Pani wieloletniemu bogatemu doświadczeniu politycznemu, które jest głęboko zakorzenione w chrześcijańskiej wizji człowieka, ma Pani najlepsze warunki do tego wypełnienia tego zadania”.

Wczoraj wieczorem Parlament Europejski wybrał w Strasburgu Ursulę von der Leyen na stanowisko przewodniczącej Komisji Europejskiej. Za jej kandydaturą zagłosowało 383 europosłów, przeciwko było 327, a 22 wstrzymało się od głosu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem