Reklama

Pomagają bezbronnym

2015-03-31 12:51

Katarzyna Woynarowska
Niedziela Ogólnopolska 14/2015, str. 52-53

Krzysztof Świertok
Bractwo Małych Stópek ze Szczecina prezentuje wystawę „Jestem człowiekiem od poczęcia”

Ile dzieci musi jeszcze umrzeć, ile dzieci trzeba jeszcze zmarnować, żeby kogoś ruszyło sumienie? – pytał na Jasnej Górze Marek Jurek podczas 35. Ogólnopolskiej Pielgrzymki Obrońców Życia

Jak zwykle swoje pielgrzymkowe spotkanie obrońcy życia podzielili na dwa bloki – pierwszym i wiodącym była modlitwa, drugim – część formacyjno-informacyjna. Uczestnicy widoczni byli tego dnia na jasnogórskich dziedzińcach, m.in. za sprawą grupy młodych ludzi ze Szczecina, którzy przechadzali się po klasztorze, powiewając chorągwiami na wysokich drzewcach, niemal tyczkach. Kiedy ks. Tomasz Kancelarczyk, ich opiekun duchowy i mentor, tłumaczył później, że walczyć o świętość życia można rozmaicie i z użyciem różnych form, przypomniał mi owe chorągwie, powiewające niczym rycerskie proporce.

Gospodarzem spotkania był bodaj najbardziej znany polski obrońca życia – dr inż. Antoni Zięba, prezes Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka. Dr Zięba przy okazji tegorocznej, 35. już pielgrzymki wspominał pierwszą, której uczestnikami były zaledwie dwie osoby. Teraz duża sala o. Kordeckiego wypełniła się niemal całkowicie ludźmi w różnym wieku. Część przyjechała z dziećmi, odliczyli się także dziennikarze katolickich mediów, a młodzi ze szczecińskiego Bractwa Małych Stópek powiewali żółtymi chorągwiami. W tym roku spotkanie uświetnili swoją obecnością dwaj biskupi: Jan Wątroba, ordynariusz rzeszowski i przewodniczący Rady ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski, oraz Jan Szkodoń, biskup pomocniczy z Krakowa.

Pielgrzymka jest nade wszystko czasem modlitwy, więc i tej nie zabrakło. Stała się ona rodzajem duchowego wytchnienia w intensywnym czasie prelekcji, wystąpień i świadectw. Spotkanie zainaugurowała Msza św., której przewodniczył bp Wątroba. Potem była modlitwa różańcowa, z rozważaniami bp. Szkodonia, a także „Anioł Pański” i Droga Krzyżowa, którą po wałach jasnogórskich poprowadził ks. Stanisław Maślanka z Krakowa.

Reklama

Europa, Polska i my sami

O czym w tym roku rozmawiano podczas pielgrzymki obrońców życia? Podczas konferencji prasowej, zwołanej 20 marca br. w siedzibie redakcji „Niedzieli”, honorowy redaktor naczelny pisma ks. inf. Ireneusz Skubiś mówił o konwencji Rady Europy o przemocy i jej skutkach, a także zagrożeniach, jakie niesie ona dla wiary i moralności. – Działania Unii Europejskiej sprzyjają ateizmowi. Dodatkowo działania dotyczące konwencji przemocowej wprowadzają opcję gender – powiedział. 21 marca w jasnogórskiej auli o. Kordeckiego miało miejsce główne spotkanie. O tym, jak broni się życia w sercu Unii Europejskiej – w Parlamencie Europejskim w Brukseli – opowiadał Jakub Bałtroszewicz, sekretarz generalny Europejskiej Federacji dla Życia i Godności Człowieka. Warto przypomnieć, że należą do niej aż dwie organizacje z Polski: inicjatywa „Jeden z nas” i Polska Federacja Ruchów Obrony Życia. Zdaniem prelegenta, najważniejsze w tej chwili jest ponowne nagłośnienie na forum europejskim kwestii wyrzucenia do kosza 2 mln podpisów ludzi sprzeciwiających się aborcji. Zebrała je inicjatywa „Jeden z nas”. W najbliższych dniach, podczas „Tygodnia dla Życia” w Brukseli, jej koordynatorzy mają zamiar powrócić do tej sprawy i skłonić PE do poważnego potraktowania petycji.

Nie dajmy się

Z kolei Paweł Wosicki, prezes Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia, zwracał uwagę na inny, bardzo poważny problem. – Jeśli w Polsce nadal będzie rodzić się tak mało dzieci, popełnimy jako naród demograficzne samobójstwo – przekonywał. – Prognozy ONZ są przerażające – jeśli ten trend się utrzyma, za 30 lat będzie nas 12,5 mln. I nie chodzi o to, że Polacy nie lubią dzieci albo wolą mieć ich mało – bo wystarczy zobaczyć, jak wielu małych Polaków rodzi się na emigracji, np. na Wyspach Brytyjskich. Kwestią zasadniczą jest więc konieczność tworzenia realnej polityki prorodzinnej, bo w tej dziedzinie jesteśmy lata świetlne za innymi krajami w Europie. Musimy zainwestować w dzietność, w rodzinność i wspierać je wszelkimi możliwymi sposobami – obok przepisów prawnych potrzebne są też konkretne ekonomiczne rozwiązania. Budujemy ogromne stadiony i prowadzące do nich autostrady, a polskie dzieci chodzą niedożywione – mówił Paweł Wosicki.

Teresa Król, zastępca redaktora naczelnego „Wychowawcy”, przekonywała, że dobre wychowanie to wychowanie polskie, rodzime. Na dowód tego przytoczyła wyniki niezależnych badań, które pokazują skutki tzw. biologicznego uświadamiania młodego pokolenia w Anglii czy Szwecji. Nastoletnie dziewczęta w obu tych krajach – mimo prowadzonej na szeroką skalę akcji uświadamiania biologicznego – wcześniej rozpoczynają pożycie seksualne, częściej zachodzą w ciążę i częściej poddają się aborcji niż nastolatki w Polsce. To, że polska młodzież ma lepiej poukładane w głowie niż jej europejscy rówieśnicy, jest, zdaniem Pani Profesor, efektem zajęć, które odbywają się w polskich szkołach od wielu lat i obejmują uczniów od 5 klasy aż do matury – chodzi o przedmiot „Wychowanie do życia w rodzinie”. Tych ok. 110 godzin nauki – podczas których często mówi się o wartości życia, rodziny i szacunku dla tradycji – daje znacznie lepsze efekty. Co istotne, zajęcia te są lubiane i akceptowane także przez uczniów.

Od petycji po marsze

– Św. Jan Paweł II mawiał, że trzeba mieć strategię obrony życia. A w dzisiejszych czasach przekonywać do idei i popularyzować ją należy w rozmaity sposób – powiedział wspomniany już ks. Tomasz Kancelarczyk, opiekun duchowy szczecińskiego Marszu dla Życia (na marginesie – największego takiego marszu w Polsce), współtwórca Bractwa i Fundacji Małych Stópek. Ks. Tomasz udowadniał, że nie powinniśmy klasyfikować, kto działa lepiej, szybciej czy skuteczniej. W Polsce jest tych form działania coraz więcej, co – naszym zdaniem – powinno cieszyć. Jedni protestują i robią pikiety, inni – piszą petycje, zbierają podpisy. Jeszcze inni organizują konferencje, warsztaty, sesje tematyczne, kolejni zaś robią spektakularne Marsze dla Życia czy pracują wśród młodzieży. Wreszcie – mają miejsce działania na poziomie legislacyjnym w Parlamencie Europejskim czy w polskim Sejmie. Wszystkie te działania stają się w efekcie elementami tej samej układanki, którą jest obrona życia. Słowem – wszyscy gramy do jednej bramki, tylko w różnych stylach.

Gościem specjalnym i owacyjnie witanym był Marek Jurek – dla wielu człowiek symbol, który dla obrony życia potrafił zrezygnować z politycznej kariery. Kiedyś marszałek Sejmu RP, dziś poseł do europarlamentu, nieprzerwanie zaś aktywny działacz pro-life. Towarzyszył mu na Jasnej Górze słynny francuski obrońca życia Bernard Antony, także eurodeputowany. Marek Jurek zadał zgromadzonym nieco brutalne pytanie: – Czy mamy do czynienia ze schyłkiem chrześcijańskiej Europy? I zaraz sam odpowiedział, że Europa dotąd będzie chrześcijańska, dopóki w obronie chrześcijańskich wartości potrafią wychodzić na ulice europejskich metropolii tysiące ludzi. To prawda, że w PE mało posłów staje w obronie rodziny, tym bardziej więc nie należy bagatelizować faktu, że gotowe są dwa rozwiązania uderzające w życie poczęte. Dwie rezolucje, które mają ujednolicić prawa seksualne i reprodukcyjne w całej Europie – także prawa do zabicia dziecka poczętego. Polska jest w tej chwili najbardziej katolickim krajem na Starym Kontynencie – ¼ wyświęcanych rokrocznie kapłanów to Polacy – i zdaniem Marka Jurka, zanim zabierzemy się za prawo europejskie, weźmy się najpierw za nasze. – W Polsce od 12 lat prowadzi się otwartą wojnę z życiem. Trzeba domagać się zmian w prawie, bo aborcja jest naruszeniem praw człowieka. Ile jeszcze dzieci ma być zabitych i zmarnowanych, zanim kogoś ruszy wreszcie sumienie? – pytał retorycznie Marek Jurek. – Walka o życie od poczęcia to nasz obowiązek wobec dzieci i wnuków – przekonywał dr inż. Antoni Zięba. – Jeśli nie przemawiają do ludzi argumenty naukowe ani moralne, to trzeba im uświadomić, że jeśli nie damy się rodzić dzieciom, to czeka nas straszna starość, bo nie będzie komu pracować na nasze emerytury.

Reklama

Ku Chrystusowi

2016-08-10 08:25

Abp Wacław Depo
Niedziela Ogólnopolska 33/2016, str. 32-33

Fot. Graziako
Martin Schongauer – wizerunek Jezusa (XV wiek)

Gdy patrzymy na Jezusa, „który istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie” (por. Flp 2, 6), staje się dla nas jasne, że On jest nie tylko niezwykłym człowiekiem, ale żywym i prawdziwym Bogiem. W Jezusie Chrystusie religia przestaje być poszukiwaniem Boga niejako po omacku, a staje się odpowiedzią wiary daną Bogu, który objawia się człowiekowi. Wierzyć w Niego oznacza nie tylko przyjąć za prawdę to, co On głosił: słowami i czynami. Wierzyć prawdziwie – według Katechizmu Kościoła Katolickiego – to „przylgnąć osobowo do Niego” (por. 150). A więc przyjąć Chrystusa całym sobą: umysłem, wolą, sercem, wszystkimi siłami. Taka odpowiedź jest możliwa dzięki łasce Jego samego, który jest równocześnie Synem Boga, współistotnym Ojcu, w którym każdy człowiek odpowiada Bogu. Wprost po mistrzowsku ujmuje tę prawdę Autor Listu do Hebrajczyków: Zastanawiajcie się więc nad Chrystusem, który „przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, abyśmy nie stali się ludźmi złamanymi na duchu i ustającymi w drodze” (por. Hbr 12, 2-3).

Patrząc na Jezusa, „który uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym woli Ojca aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej” (por. Flp 2,8), dostrzegamy oczyma wiary, że Bóg kocha każdego człowieka w tajemnicy Syna ukrzyżowanego przez świat, który Go nie poznał. W oczach świata krzyż Jezusa jest postrzegany jako znak sprzeciwu i zgorszenie „słabością Boga”. Dla wierzących krzyż pozostaje mocą i mądrością Bożą. Kościół Jezusa Chrystusa jest mocny tą prawdą, że przez tajemnicę krzyża i zmartwychwstania jego Założyciela dokonało się przejście – od starego do nowego świata. Odtąd każdy, kto patrzy na Jezusa i słucha Jego słów, będzie musiał nieustannie wybierać: albo podtrzymywać ów stary świat, udaremniając Krzyż Jezusa, albo budować nowy świat na fundamencie Jezusa, otwierając historię ludzkości na Bożą przyszłość. Rozważmy niezwykłe wołanie św. Jana Pawła II z Wielkiego Piątku 1994 r.: „Niech nie zostanie udaremniony Krzyż Chrystusa, bo jeśli udaremnia się Krzyż Chrystusa, człowiek zostaje pozbawiony korzeni i nie ma już przyszłości: jest zniszczony!”.

Gdy patrzymy na Jezusa, „którego Bóg nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię” (Flp 2,9), wierzymy, że tylko w Nim i przez Niego jesteśmy zbawieni. On jest „PANEM – ku chwale Boga Ojca” (Flp 2,11). W Liście apostolskim „Tertio millennio adveniente” Jan Paweł II poucza nas, że „Chrystus jest nowym początkiem wszystkiego. Wszystko w Nim odnajduje siebie, zostaje przyjęte i oddane Stwórcy, od którego wzięło swój początek” (6).

Wpatrując się więc w tajemnicę Jezusa, każdy chrześcijanin winien ukazać światu poczucie odpowiedzialności osobistej za swoje życie. W Roku świętym Miłosierdzia obraz Sądu Ostatecznego trzeba przykładać do dziejów każdego z nas: „Wszystko, cokolwiek uczyniliście jednemu z braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (por. Mt 25, 40). Brak moralnej i osobistej odpowiedzialności, która stwarza swoistą „anonimowość chrześcijan”, jest postawą, która wynika z niedostatecznego szacunku dla rozpoznawanej Prawdy, którą jest Jezus Chrystus.Warto raz jeszcze podkreślić, że najważniejszą sprawą naszego życia jest nie tylko „wpatrywanie się w Jezusa”, ale osobiste i całym sobą „przylgnięcie” do Osoby Jezusa i Jego prawd. Wówczas – z pomocą Jego łaski – będziemy wolni od bałamutnych ideologii.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Archidiecezja poznańska pomaga mieszkańcom Madagaskaru

2019-08-18 19:39

ks. ds / Poznań (KAI)

W Befasie na Madagaskarze odbyły się 17 i 18 sierpnia uroczystości dziękczynne za zbudowanie kościoła, szkoły i przychodni zdrowia – daru dla mieszkańców Madagaskaru z okazji jubileuszu 1050-lecia archidiecezji poznańskiej. „Dziękuję za pomoc w budowie kościoła, szkoły i przychodni, ale jeszcze bardziej dziękuję wam za to, że przybyliście tutaj, aby być z nami” – mówił do polskiej delegacji bp Marie Fabien Raharilamboniaina OCD.

fotolia.com

W uroczystościach w Befasie na Madagaskarze wzięli udział delegat abp. Stanisława Gądeckiego ds. misji ks. Dawid Stelmach, o. Wiesław Chojnowski z prokury misyjnej zgromadzenia Oblatów Maryi Niepokalanej, lekarz Jacek Jarosz, wiceprezes fundacji pomocy humanitarnej Redemptoris Missio i wolontariuszka fundacji, położna Sara Suchowiak.

Goście z Polski zostali wprowadzeni do parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Befasy w diecezji Morondava w uroczystym orszaku przez miejscowych parafian od granic miasteczka aż do kościoła.

18 sierpnia odbyła się Msza św. pod przewodnictwem o. Francisa Donatien Randriamalala, wikariusza generalnego diecezji Morondova. Podczas Eucharystii dziękowano za wkład archidiecezji poznańskiej w sfinansowanie budowy kościoła parafialnego w Befasy. Poświęcono m.in. pamiątkową tablicę z drewna palisandrowego zawierającą napis: „Podziękowanie dla archidiecezji poznańskiej za zbudowanie kościoła w Befasy na Madagaskarze, lata 2018-2019”.

Podczas uroczystości poświęcono także i dokonano otwarcia przychodni zdrowia „Chata Medyka” im. dr Wandy Błeńskiej, zbudowanej przez Fundację Redemptoris Missio przy wsparciu Fundacji dla Afryki i Caritas Polska. Przychodnia będzie służyć wszystkim mieszkańcom Befasy bez względu na wyznanie.

„Radość była przeogromna, pięknie pomalowani i ubrani Malgasze z wojowniczego plemienia Sakalava ze śpiewem na ustach czekali na nas już na progu wioski. Przeprowadzili nas sypiąc kwiaty i klaszcząc. Nigdy nie przeżyłam czegoś podobnego” – mówi o uroczystościach Sara Suchowiak.

„Gdy pierwszy raz myślałam o misjach medycznych, marzyłam, że będzie to właśnie na Madagaskarze. Udało się. Kraj przepiękny, ubogi, jednak nadrabia to malowniczymi krajobrazami, pracowitymi i życzliwymi ludźmi oraz atmosferą, w której pomimo wielu braków czujemy się świetnie” – relacjonuje swoje wrażenia wolontariuszka Redemptoris Missio.

Budowa kościoła i szkoły na Madagaskarze jest wotum wdzięczności archidiecezji poznańskiej za jubileusz 1050-lecia biskupstwa w Poznaniu. Misja w Befasy jest jednym z miejsc, które archidiecezja poznańska objęła swym patronatem. Archidiecezja wspiera też m.in. misje w Kibeho w Rwandzie, w Puerto Libertad w Argentynie i w Managua na Kubie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem