Reklama

Prosto i jasno

Sądowo-polityczna rzeczywistość

2015-04-07 15:37

Czesław Ryszka, Pisarz i publicysta senator RP w latach 2005-11 i od 2015 r.
Niedziela Ogólnopolska 15/2015, str. 38

Paweł Bugira

Niespodziewanie ten, który doprowadzał do sądu przestępców, został przez sąd ukarany.

Któż nie pamięta, jak w 2007 r. Beata Sawicka wzięła od podstawionego agenta 100 tys. zł, albo jak znany kardiochirurg Mirosław G. brał łapówki od swoich pacjentów, czy też minister sportu w rządzie PiS – Tomasz Lipiec nie oparł się korupcji. Całą trójkę złapało Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA), które utworzył i któremu szefował Mariusz Kamiński. Niespodziewanie ten, który doprowadzał do sądu przestępców, został przez sąd ukarany za nadużycie uprawnień w aferze gruntowej w związku z podejrzeniem korupcji w Ministerstwie Rolnictwa. Młody, niedoświadczony sędzia skazał go na maksymalną karę: 3 lat pozbawienia wolności i do tego 10 lat pozbawienia możliwości pełnienia funkcji publicznych.

Piszę o niedoświadczonym sędzi, ponieważ z uzasadnienia wyroku wynika, że nie posiadł on podstawowej wiedzy o specyfice prowadzenia działań przez służby specjalne (ustawa o CBA w art. 19 stanowi, że samo podejrzenie przestępstwa wystarczy, by służba mogła podjąć operację specjalną). Nie doczytał również sędzia, że wszystkie działania CBA, które wymagały zatwierdzenia przez sąd lub prokuraturę, zostały dokonane dopiero po otrzymaniu takiej zgody!

Ponadto należy przypomnieć, że inny skład, ale tego samego Sądu Rejonowego w Warszawie uznał, iż działania CBA w tej sprawie były legalne i zasadne. Wobec Mariusza Kamińskiego, oskarżonego już wówczas o nadużycie uprawnień, sąd umorzył postępowanie z powodu braku cech przestępstwa. O co więc w tym wszystkim chodzi?

Reklama

Jak sądzę, należy wziąć pod uwagę dwie sprawy: czas oraz osobę. Czas, jak każdy wie, jest obecnie bardzo wypełniony polityką, trwa prezydencka kampania wyborcza, a wkrótce rozpocznie się także parlamentarna. Co ważne, urzędujący prezydent Bronisław Komorowski odniósł się do wyroku na Mariusza Kamińskiego, mówiąc, że „politycy czasami ponoszą konsekwencje jak zwykli obywatele”. Moim zdaniem, tymi słowami prezydent Komorowski pośrednio uznał wyrok sądu za sprawiedliwy. Innymi słowy, zgodził się na to, że do więzienia pójdzie człowiek, który doprowadzał przed sąd przestępców – czyli ten, który walczył ze złem, sam ma być teraz uznany za groźnego przestępcę.

Coś mi tu jednak nie pasuje, skoro były minister sprawiedliwości w rządzie Donalda Tuska – prof. Zbigniew Ćwiąkalski, komentując wyrok, powiedział, że to absurdalna kara, wyrok, który godzi w sprawiedliwość, niszczy porządek społeczny.

Skoro profesor prawa myśli inaczej niż prezydent państwa, spójrzmy w takim razie na osobę skazanego. A jest nim człowiek, który był represjonowany w PRL-u. Relegowano go ze szkół i zatrzymywano wielokrotnie. Ale nawet wówczas nie usłyszał tak surowego wyroku. Po dojściu w 2005 r. do władzy PiS utworzył CBA i został jego szefem. W swoich działaniach kierował się służbą Polsce, poświęcił się walce z korupcją. Czyżby więc odwet na nim tych, których skazywał?

Skoro skazuje się człowieka, który w sposób bezwzględny, ale legalnymi metodami upomniał się o praworządność w naszym państwie, to musimy wrócić jeszcze raz do czasu, który obecnie mamy. Przypomnę – wyrok zapadł kilka tygodni przed wyborami prezydenckimi, dlatego wpisuje się w walkę polityczną. Nie bez znaczenia jest fakt, że Mariusz Kamiński pełni funkcję wiceprezesa PiS. Bez wątpienia więc mamy tu do czynienia ze skazaniem podjętym z pobudek politycznych. Chodzi w nim o zaszkodzenie Andrzejowi Dudzie, kandydatowi PiS w wyborach, jedynemu, który może zagrozić reelekcji Bronisława Komorowskiego.

Dobrze ujął to Wiktor Świetlik (portal wPolityce.pl): „Nie liczy się rzetelność oceny materiału dowodowego, a należyta postawa sędziego”. W ten sposób skazywali Stefan Michnik i Helena Wolińska. W ten sposób skazywano na więzienie za rozrzucanie ulotek w stanie wojennym. W przypadku Mariusza Kamińskiego był to wyrok na IV RP, żeby czasem ktoś pokroju Kaczyńskiego czy Ziobry nie został prezydentem.

Zapewne Mariusz Kamiński oraz inni skazani pracownicy CBA złożą apelację, ale wyrok w drugiej instancji, z całą pewnością uniewinniający, zapadnie już po wyborach majowych i październikowych. O to właśnie chodziło.

Reklama

Moje dziecko nie chce chodzić do kościoła

2019-07-10 09:40


Niedziela Ogólnopolska 28/2019, str. 10-13

„Nasze dziecko odwróciło się od Pana Boga i od Kościoła”.
Nikt nie zdoła policzyć, w ilu domach z ust rodziców, babć i dziadków da się usłyszeć tę bolesną skargę. Wychowywali swe latorośle, jak umieli, przynieśli do chrztu, przygotowali do I Komunii św., do bierzmowania – i oto nagle słyszą:
„Wypisuję się z Kościoła”, „Jestem niewierzący”, „Jestem dorosły, to moja sprawa, nie wtrącajcie się”.
Do tych deklaracji mogą jeszcze dochodzić agresja wobec Kościoła (czytaj: duchowieństwa), przystępowanie do sekt, życie bez sakramentalnego małżeństwa, związki homoseksualne...

©Cheryl Casey – stock.adobe.com

Joanna Krawczyńska, matka dorosłego syna

Problem się pojawił, gdy syn wyjechał na studia do dużego ośrodka akademickiego. Miałam nadzieję, że ten czas będzie dla niego etapem autentycznego rozwoju, także w wierze. że zaangażuje się w duszpasterstwo akademickie. Polecaliśmy mu z mężem wspólnotę, w której w czasach studenckich się poznaliśmy. W naszej rodzinie był to częsty temat wspomnień z okresu młodości – czasu pieszych pielgrzymek, ŚDM z papieżem Janem Pawłem II. Spodziewaliśmy się, że nasz syn znajdzie dla siebie wspólnotę, a tam... może przyszłą towarzyszkę życia. Tymczasem on nie odnalazł się w duszpasterstwie akademickim z różnych powodów. Próbował też sił w kościelnym wolontariacie, ale bez skutku. Gdy przyjeżdżał do domu, próbowałam go wypytywać, zachęcać, ale dostrzegłam, że te tematy zupełnie go nie interesują. Zaczęłam podejrzewać, że gdy zostaje na miejscu studiów na weekend, to w niedziele nie chodzi do kościoła. Aż któregoś dnia oświadczył, że nie pójdzie z nami w niedzielę na Mszę św., bo „on w Kościele nic dla siebie nie odnajduje i nie ma potrzeby tam chodzić”. Nie mogłam się z tym pogodzić, wciąż pytałam, co się stało – nasz syn, ministrant, lektor, absolwent szkoły katolickiej, odrzuca dziś Kościół. Gdzie popełniliśmy błąd? Może łatwiej by było, gdyby podał jakieś konkretne zarzuty, które można byłoby odeprzeć, podyskutować, wytłumaczyć...

Zaproponowałam, aby porozmawiał z zaprzyjaźnionym z księdzem, wiedziałam, że ma do niego zaufanie. Rozmawiali nawet niejeden raz. Początkowo udało się księdzu nakłonić naszego syna do odbycia spowiedzi. Ale po pewnym czasie wszystko wróciło.

Najpierw problem dusiłam w sobie, nie chciałam o tym mówić głośno. Nie było to trudne, gdyż syn rzadko przyjeżdżał. Zaczęły mnie dręczyć wyrzuty sumienia. Choć nie jest to mój grzech bezpośredni, czułam, że muszę go wyznać na spowiedzi. Spowiednik poradził mi, by synowi przypominać, że się za niego modlimy. Często się zdarza, gdy młodzi ludzie wyjeżdżają na studia, wydaje im się, że cały świat do nich należy. Po studiach, gdy pojawiają się problemy z pracą, z mieszkaniem, wracają i zaczynają szukać pomocy u Pana Boga. Ksiądz radził, by problem po prostu przeczekać i przemodlić.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy: oburzenie skazaniem na śmierć głodową Vincenta Lamberta

2019-07-17 18:03

lk / Warszawa (KAI)

Przygnębienie i oburzenie decyzją lekarzy, którzy zaniechali odżywiania i nawadniania, skazując na śmierć głodową Vincenta Lamberta, pacjenta Kliniki Uniwersyteckiej w Reims we Francji, wyraziło Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich. Mężczyzna zmarł dziewięć dni po odłączeniu go od aparatury podtrzymującej życie.

Poniżej tekst stanowiska przesłanego KAI:

Stanowisko Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich wobec zaniechania żywienia chorego Vincenta Lamberta

1. Jesteśmy oburzeni i przygnębieni decyzją lekarzy, którzy od dnia 3.07.2019 r. zaniechali odżywiania i nawadniania, skazując na śmierć głodową Vincenta Lamberta - pacjenta Kliniki Uniwersyteckiej w Reims we Francji.

2. Działania zespołu medycznego w ostatnich 9 dniach życia Vincenta są sprzeczne z prawami człowieka i zasadami etyki lekarskiej, są formą eutanazji i aktem okrucieństwa wobec pacjenta i jego rodziców. Niszczy to wizerunek lekarza i podważa zaufanie do naszego zawodu.

3. Nie jest uporczywą terapią żywienie przez sondę i pojenie wodą pacjenta z zachowanym samodzielnym oddechem oraz minimalną świadomością.

4. Żaden wyrok sądowy ani opinia specjalistów nie usprawiedliwiają działań zmierzających do zakończenia życia chorego, pozbawienia go jedzenia, picia i pomocy najbliższych oraz odbierania mu możliwości leczenia i rehabilitowania w innym ośrodku medycznym.

5. Mamy nadzieję, że historia choroby i śmierci głodowej Vincenta Lamberta oraz walka jego rodziców i tysięcy ludzi na całym świecie o jego ocalenie przyczynią się do ochrony życia i godności innych ciężko chorych pacjentów.

W imieniu Katolickiego Stowarzyszenia Lekarzy Polskich:

dr n.med. ELŻBIETA KORTYCZKO, prezes KSLP, specjalista pediatrii i neonatologii,

prof. BOGDAN CHAZAN, wiceprezes KSLP i prezes Oddz. Mazowieckiego, specjalista ginekologii i położnictwa,

lek. ANNA GRĘZIAK, Honorowy Prezes KSLP, anestezjolog, członek Zespołu przy Rzeczniku Praw Pacjenta ds. opracowania standardów postępowania w terapiach medycznych stosowanych w okresie kończącego się życia,

lek. GRAŻYNA RYBAK, delegat Oddz. Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii,

lek. MARZENNA KOSZAŃSKA, wiceprezes Oddz. Mazowieckiego KSLP, specjalista pediatrii

----

42-letni Vincent Lambert, który po wypadku w 2008 r. był sparaliżowany, żył przez 11 lat w stanie minimalnej świadomości. Na wniosek żony i lekarzy, wbrew prośbom rodziców, którzy chcieli go przenieść do ośrodka opieki, francuski wymiar sprawiedliwości wydał zgodę na jego uśmiercenie. Zmarł 11 lipca, dziewięć dni po tym, jak został odłączony od sztucznego nawodnienia i odżywiania. Dwa dni później odbył się jego pogrzeb.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem