Reklama

Homilia

Być świadkiem zmartwychwstania

Niedziela Ogólnopolska 16/2015, str. 32-33

Kościół parafialny w Oleszycach – mal. Eugeniusz Mucha/fot. Graziako

Przyzwyczailiśmy się do faktu zmartwychwstania Jezusa, ale co zmartwychwstanie wnosi do naszego życia, do czego nas zobowiązuje? W dzisiejszej Ewangelii Jezus powiedział do uczniów: „w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego”. Czy jestem świadkiem zmartwychwstania Jezusa? Przecież jestem jego uczniem. Czy mogę nie tylko mówić, ale też świadczyć o zmartwychwstaniu Jezusa, pokazać je?

Tak – żyjąc bez lęku przed śmiercią! On zmartwychwstał. Zwyciężył śmierć. Ja nie umieram, śmierć nie jest kresem mojego życia. Grób nie jest miejscem dla mnie. Mocą Zmartwychwstałego mogę zwyciężyć diabła i grzech.

Po czym mogę rozpoznać, czy żyję bez lęku przed śmiercią, jak można to pokazać? Tracąc życie dla drugiego, dla żony, dla męża, rodząc dzieci, ile da Pan Bóg, przebaczając wrogom, nie martwiąc się przyszłością. Nie broniąc własnego życia, czasu, zdrowia, pieniędzy. Do mnie należy wieczność. Żyć bez lęku przed śmiercią – to kochać! Jezus powiedział: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13). Miłując w ten sposób, świadczę o Zmartwychwstaniu, ukazuję je.

Reklama

Św. Jan w II czytaniu stwierdza: „Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania”. Największym przykazaniem jest przykazanie miłości. Dopiero doświadczenie zmartwychwstania może dać moc do miłowania, do przebaczania, do brania skutków cudzych grzechów na siebie, do tego, by w drugim człowieku widzieć Jezusa. Nie jest możliwe, aby czynić to o własnych siłach. Tym darem miłości jest Duch Święty, to Jego dzieło.

Żyć bez lęku przed śmiercią – to akceptować krzyż Jezusa w codziennym życiu. Ludzie pytają, gdzie jest Bóg, kiedy rozbija się samolot, cierpią niewinni, umierają młodzi. Wielu pobożnych chrześcijan widzi Pana w tabernakulum, w sakramentach, ale już nie ma wiary, by zobaczyć Go w krzyżu cierpiących ludzi, w śmierci, w biedzie, w cierpieniu niewinnych, w czasie starości, choroby. By nie powtarzać bluźnierstwa: „Starość się Panu Bogu nie udała”.

Żyć bez lęku przed śmiercią to modlić się o powtórne przyjście Jezusa w chwale i potędze jeszcze za naszego życia i oczekiwać go. Chcemy przyspieszyć Twoje powtórne przyjście, Panie Jezu!

Reklama

Jedna z aklamacji po Podniesieniu brzmi: „Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. Głoszę śmierć Jezusa, akceptując krzyż w moim życiu; wyznaję zmartwychwstanie, żyjąc bez lęku przed śmiercią. Pragnę przyspieszyć dzień Twojego powrotu na ziemię, Chryste.

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

2015-04-14 12:43

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dom Pielgrzyma na Jasnej Górze bezpłatnie udostępni 110 pokoi częstochowskim służbom medycznym

2020-04-03 10:29

[ TEMATY ]

Jasna Góra

koronawirus

BPJG

Dom Pielgrzyma na Jasnej Górze bezpłatnie udostępni 110 pokoi częstochowskim służbom medycznym, które w trosce o najbliższych muszą pozostać poza domem.

To reakcja paulinów na konkretne potrzeby w czasie epidemii. Miejsce nosi imię Jana Pawła II i jest trwałą pamiątką I pielgrzymki do Polski papieża z 1979 r.

„Jesteśmy gotowi na przyjęcie tych osób, które będą tego potrzebowały w tym szczególnym czasie epidemii, chodzi przede wszystkim o lekarzy, pielęgniarki, ratowników” - zaznacza o. Marian Waligóra, przeor Jasnej Góry.

„Podejmujemy pewne kroki, żeby po prostu, zwyczajnie pomóc - w takim wymiarze, w jakim możemy - podkreśla przeor Jasnej Góry - Jesteśmy miejscem, które oczywiście modlitewnie wspiera całą Ojczyznę, i tych, którzy łaczą się z nami duchowo. Jest Punkt Pomocy Charytatywnej, który też wspiera osoby, które potrzebują pomocy również z tym czasie”.

Z pokoi w Domu Pielgrzyma mogą korzystać pracownicy trzech placówek medycznych w Częstochowie: Miejskiego Szpitala Zespolonego, Pogotowia Ratunkowego i Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego. Chodzi o osoby, które z uwagi na charakter swojej pracy, w tym częsty kontakt z osobami podejrzanymi o możliwość zakażenia koronawirusem lub zakażonymi nie chcą lub nie mogą wracać do domów w obawie o życie i zdrowie swoich najbliższych.

Do inicjatywy 'Adoptuj medyka' wciąż zaprasza Radio Jasna Góra. Chodzi o dowolną formę modlitwy za znanego Bogu pracownika służb medycznych. To oni są najbardziej zaangażowani w walkę z wirusem.

CZYTAJ DALEJ

Z tęsknoty za Akademicką Drogą Krzyżową...

2020-04-03 20:44

Agnieszka Bugała

Dzisiejszego wieczoru ulicami miasta przeszłaby Akademicka Droga Krzyżowa. Niestety, podobnie jak wszystkie inne wydarzenia nie mogła się odbyć. Dla chętnych zamieszczamy rozważania przygotowane przez diakona Marcina Gajdę, którymi w 2018 r. modliliśmy się  w czasie ADK idąc od Kościoła Uniwersyteckiego do kościoła p.w. św. Elżbiety. Wiele z tamtych refleksji brzmi dziś szczególnie wymownie.

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Jana:

Piłat zapytał Jezusa: «Skąd Ty jesteś?» Jezus jednak nie dał mu odpowiedzi. (por. J 19.9)

Mężczyzna:

Pytanie człowieka i odpowiedź Boga. Odpowiedź, którą jest… milczenie. Rozczarowany Piłat nie zna języka, którym mówi Jezus.

Człowiek chce szybkiej wymiany informacji, niczym w teleturnieju: dziś pytanie – dziś odpowiedź. Chce szybko znaleźć rozwiązanie, jest przyzwyczajony do tego, że gdy czegoś nie wie, dotyka szklanej szybki telefonu, a google błyskawicznie znajduje odpowiedź. Jezus nie odpowiada Piłatowi, a ten, rozczarowany, skazuje milczącego Jezusa na śmierć.

Kobieta:

„Kim jesteś Jezu? Kim jestem ja? Jaki sens ma moje życie? Po co żyję i co się ze mną stanie? Gdzie jesteś Boże i kim w ogóle jesteś, jeśli jesteś?” – na te pytania nie znajdę odpowiedzi w pośpiechu, stawiając je między jedną a drugą sprawą, bez zatrzymania się, bez należnej uwagi...

Boże, Który mówisz w Świętej Ciszy, naucz mnie Twojego języka. Daj mi łaskę zatrzymania i zamilknięcia. Naucz mnie jak pytać i jak usłyszeć Twoją odpowiedź.

Stacja II: Jezus bierze krzyż

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Jana:

On sam dźwigając krzyż wyszedł na miejsce zwane Miejscem Czaszki, które po hebrajsku nazywa się Golgota. (por. J 19.17)

Mężczyzna:

Jezus sam dźwiga krzyż. Otoczony tłumem bliskich i dalekich, przychylnych, wrogo nastawionych lub obojętnych jest SAM. Samotnie wychodzi ku miejscu, gdzie odda swoje życie. Jednak ta samotność nie jest izolacją, odcięciem się od innych. Jego święta samotność stwarza przestrzeń dla komunii z całą ludzkością, więcej: z całym cierpiącym stworzeniem.

Kobieta:

Samotni przed ekranem komputera, samotni z tysiącami zdjęć i lajków na swych profilach, samotni uśmiechnięci, ukrywający depresję i przygnębienie, samotni uzależnieni od używek i ludzkich opinii. Samotni w samym centrum wielkiego Wrocławia…

Boże, Który przyjąłeś osamotnienie, naucz mnie wychodzić z izolacji. Zgaś moje ekrany i zamknij profile. Pomóż mi podjąć ryzyko dotknięcia żywego człowieka.

Stacja III: Pierwszy upadek

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Łukasza:

Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. (por. Łk 2, 33)

Mężczyzna:

Ten, który jest przeznaczony na upadek i powstanie wielu, sam upada. Co to za przedziwna logika – upadając podnosi, cierpiąc przynosi ulgę, umierając ożywia. Schodzi na samo dno ludzkiego piekła, chwyta za rękę upadłych i wynosi do swojej chwały.

Kobieta:

Jezu, Ty widzisz mnie, gdy upadam. Widzisz, gdy robię sobie krzywdę i niszczę swoje życie. Ty sam upadłeś, bym nigdy nie poczuł, że mnie nie znasz, że mnie osądzasz i potępiasz. Twoje spojrzenie nie śledzi mnie agresywnie, nie łamiesz mojej intymności. Gdy leżę na dnie swojej biedy, patrzysz mi w oczy, a Twoje spojrzenie roztapia mój wstyd.

Chwyć mnie w swoje silne ramiona i uratuj…

Stacja IV: Jezus spotyka Matkę

Lektor:

Z Psalmu 139:

Ty utkałeś mnie w łonie mej matki.

Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie. (por. Ps 139, 13 - 14)

Mężczyzna:

Jezus spotyka swoją matkę. Owoc pamięta o korzeniach. To spotkanie daje mu siłę, przypomina jego tożsamość, umacnia w najtrudniejszej chwili w życiu. Matka Jezusa jest pełna łaski. Syn może z Niej pić jak z kielicha napój, który podtrzymuje go w drodze do celu. Jednak w rzeczywistości to nie Ona, lecz Duch Ojca w niej i przez nią, niesie prawdziwą siłę i orzeźwienie…

Kobieta:

Jezu nie każdy z nas, a może nawet… niewielu z nas miało w pełni wspierających rodziców. Wielu doświadczyło odrzucenia a nawet krzywdy od tych, którzy powinni ich wzmacniać. Zranieni często rodzą kolejnych zranionych…

Jezu, pomóż mi odnaleźć i rozpoznać prawdziwe rodzicielstwo Ducha. Pomóż mi przyjąć i zaakceptować kruchość naczyń, przez które wlała się na świat święta woda mojego życia. Pozwól mi rozpoznać prawdziwe źródło mego istnienia – Boga: mojego Ojca i Matkę.

Stacja V: Szymon z Cyreny pomaga dźwigać krzyż Jezusowi

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Marka:

Wyprowadzili Jezusa, aby Go ukrzyżować. I przymusili niejakiego Szymona z Cyreny, który wracając z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego. (por. Mk 15, 20-21)

Mężczyzna:

Oprawcy Jezusa przymusili przypadkowego człowieka, aby pomógł Jezusowi dźwigać krzyż. Nie był to gest miłosierdzia – istniała poważna obawa, że skazaniec umrze wcześniej, zanim dojdzie na miejsce kaźni, poza tym wszystko się bardzo przedłużało… Nie wiemy, jak Szymon zareagował na ten rozkaz, który czynił go rytualnie nieczystym i upokarzał go…

Kobieta:

W Bogu nie ma żadnego przymusu. Zdarza się czasem, że ludzie z pobożnych pobudek, przymuszają innych do praktyk religijnych. „Musisz iść do kościoła, musisz się wyspowiadać, jeśli tego nie zrobisz będziesz mieć grzech” – czasem zapominamy, że miłość potrzebuje wolności, a Jezus nigdy do nikogo nie powiedział: „Musisz iść za mną”.

Jezu naucz mnie drogi wewnętrznej wolności, aby moje „TAK” było szczere i miało prawdziwą wartość. Naucz mnie szanować wolność innych.

Stacja VI: Weronika ociera twarz Jezusowi

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Marka:

Niektórzy zaczęli pluć na Jezusa; zakrywali Mu twarz, policzkowali Go i mówili: «Prorokuj!» Także słudzy bili Go pięściami po twarzy. (por. Mk 14, 65)

Mężczyzna:

Twarz – jedna z najbardziej wrażliwych i intymnych części ludzkiego ciała. Tak krucha i delikatna, a jednak niemal cały czas odkryta i narażona na zranienie. Co można zrobić z ludzką twarzą? Można w nią napluć i można ją uderzyć. Czasem można komuś „odebrać twarz”. Można także odwrócić swoją twarz od drugiego człowieka.

Weronika swoją miłością otuliła twarz Jezusa.

Kobieta:

Jezu Ty zaryzykowałeś być sobą do końca. Nie ukrywałeś się i nie zasłaniałeś przed nami swojej twarzy. Naraziłeś się w ten sposób na odrzucenie, ale także umożliwiłeś spotkania pełne miłości.

Jezu, naucz mnie przyjmować innych. Zamknij moje usta w chwili, gdy chciałyby opluwać twarz drugiego człowieka przez obmowę lub pogardliwą ocenę. Naucz mnie ujrzeć w każdej ludzkiej twarzy, nawet w tej najbardziej zniekształconej, Twoje święte oblicze.

Stacja VII: Drugi upadek

Lektor:

Z Psalmu 118:

Popchnięto mnie, popchnięto, bym upadł, lecz Pan mi dopomógł. (por. Ps 118, 13)

Mężczyzna:

Kolejny upadek Jezusa. My w bardzo różny sposób przeżywamy swoje własne upadki. Zdarza się, że upadamy w rozpaczy, niemal z agresją i nienawiścią do samych siebie, czasem przeciwnie – udajemy, że nic się nie stało. Ludzkie ego nie znosi porażek i upadków. Nauczone, że musi nieustannie zasługiwać na miłość przeżywa panikę, gdy coś mu nie wyjdzie. Czasem jednak, właśnie na samym dnie, człowiek napotyka Zbawiciela.

Kobieta:

Jezu, Ty upadając ucałowałeś proch ziemi i wszystkie moje upadki. Naucz mnie dróg Twojego miłosierdzia. Przekonaj mnie, że moja słabość nie jest przeszkodą dla spotkania z Tobą. Pomóż mi przyjąć moją kruchość, abym przestał się ukrywać.

Stacja VIII: Jezus spotyka płaczące niewiasty

Lektor:

Z Ewangelii św. Łukasza:

A szło za Nim mnóstwo ludu, także kobiet, które zawodziły i płakały nad Nim. Lecz Jezus zwrócił się do nich i rzekł: «Córki jerozolimskie, nie płaczcie nade Mną; płaczcie raczej nad sobą i nad waszymi dziećmi! (por. Łk 23, 27-29)

Mężczyzna:

Razem z Jezusem idą drogą płaczące kobiety. Być może znajdowały się wśród nich jego przyjaciółki, z którymi znał się od wielu lat, ale były także inne nieznajome, które niemal „zawodowo” płakały nad skazańcami. Wzruszały się widokiem niosącego Krzyż Jezusa odprawiając żałobny rytuał. Lecz On tego od nich nie oczekuje – płytkie sentymentalne gesty nie gaszą pragnienia Jego serca.

Kobieta:

Jezu, Ty widzisz moje wnętrze. Odkrywasz łagodnie wszystkie moje mechanizmy, które pomagają mi nie konfrontować się z głęboką prawdą o mnie samym. Wiem, jak się ukryć. Jak przekierować rozmowę, by nie dotykała moich rzeczywistych nierozwiązanych problemów, bym mógł pozostać na płytkim poziomie i uniknąć niezbędnych zmian i decyzji. Chroń mnie przed sentymentalną, zrytualizowaną religijnością, która jedynie mnie usypia i utrzymuje w stanie swoistej nieprzytomności.

Stacja IX: Trzeci upadek

Lektor:

Z Listu do Filipian:

On, istniejąc w postaci Bożej,

nie skorzystał ze sposobności,

aby na równi być z Bogiem,

lecz ogołocił samego siebie. (por. Flp 2, 6-7)

Mężczyzna:

Jezus upada po raz trzeci. Stwórca zstępuje najniżej jak to tylko możliwe. Przykłada własne serce do serca planety. Bijące, wrażliwe serce Jezusa dotyka skały, która pęka i kruszeje. Żywe serce dotyka martwego pyłu i szuka zjednoczenia przywracającego jedność całemu stworzeniu. To co oderwane od miłości może powrócić do domu Ojca. Oto wszystko staje się nowe.

Kobieta:

Jezu, Twoje zstępowanie w dół nie zatrzymało się na Golgocie, lecz znalazło swe przedłużenie i kontynuację w Eucharystii. Twoja potrzeba umniejszenia się zostaje zaspokojona dopiero wtedy, gdy znajdziesz się na dnie mojego serca. Niespokojne jest serce człowieka dopóki nie spocznie w Bogu. Niespokojne jest serce Boga, dopóki nie spocznie w człowieku. Uwielbiam Twoją Świętą Obecność we mnie.

Stacja X: Jezus z szat obnażony

Lektor:

Z Księgi Proroka Izajasza:

Nie miał On wdzięku ani też blasku,

aby na Niego popatrzeć,

ani wyglądu, by się nam podobał. (por. Iz 53, 2)

Mężczyzna:

„Cóż więcej możemy uczynić, by Go upokorzyć? Zedrzyjmy z niego ubranie, obnażmy Jego intymność przed wszystkimi. To zbyt mało, że za chwilę umrze, to zbyt mało!” – eskalacja zła i przemocy. Wstyd człowieka i wstyd Boga spotykają się w Synu Człowieczym. Lecz Jego nagość przykrywa sprofanowane ludzkie ciała wszystkich czasów. Jego miłość uspokaja i leczy mój wstyd.

Kobieta:

Jezu, oblubieńcu i kochanku Kościoła. Zdjąłeś szaty, aby spotkać się ze swoją oblubienicą. Łoże miłości jest już przygotowane. Biegnijmy, mój kochany. Biegnijmy Umiłowany. Pochwyć mnie i zdobądź dla Ciebie. Biegnijmy…

Stacja XI: Jezus do krzyża przybity

Lektor:

Z Księgi Liczb:

Rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». (por. Lb 21, 8)

Mężczyzna:

Ten Który jest odwiecznym Życiem zostaje unieruchomiony przez przybicie do drzewa. Jakże gorsząca jest ta bierność i niestawianie oporu. Gdzie jest Ojciec, dlaczego niebo milczy? Dlaczego Ty, który jednym słowem możesz powalić kohortę na ziemię dajesz się tak zatrzymać?

Kobieta:

Jezu, tak wielu walczy o lepsze jutro. Tak wielu tłumaczy, że trzeba się bronić, że nie wolno milczeć, że trzeba coś zrobić. Moje młode serce burzy się na widok krzywdy i niesprawiedliwości. Widzę Twoją szokującą postawę wobec zła i nie wiem, którą drogą pójść.

Jezu, objaw mi naturę miłości przemieniającej świat. Wlej we mnie Twoją miłość.

Stacja XII: Jezus umiera na krzyżu

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Jana:

Potem Jezus świadom, że już wszystko się dokonało […], rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha. (por. J 19, 28-30)

NIE MA KOMENTARZA, POZOSTAJEMY W CISZY.

Stacja XIII: Jezus z krzyża zdjęty

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Jana:

Potem jeden z Jego uczniów poprosił Piłata, aby mógł zabrać ciało Jezusa. A Piłat zezwolił. Poszedł więc i zabrał Jego ciało. (por. J19,38)

Mężczyzna:

Rozpoczyna się wielka cisza. Święta cisza. Bierzemy Twoje święte ciało z ołtarza krzyża. Delikatnie łamiemy jak kruchy chleb… To jest Ciało Twoje, które za nas zostało wydane. I rozdajemy… Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy… Koniec staje się początkiem.

Kobieta:

Jezu, widzę kruchość Kościoła. Widzę kruchość wspólnot, struktur i działań. Widzę moją własną kruchość. Dotychczas myślałem, że ta kruchość jest niepotrzebną przeszkodą, gorszącym problemem duszpasterskim i propagandowym.

Teraz patrzę ze zdumieniem na Twoją kruchość i oddanie w Eucharystii. Powoli uczę się Twojej logiki, pomóż mi ją przyjąć.

Stacja XIV: Jezus do grobu złożony

Lektor:

Z Ewangelii wg św. Jana:

A na miejscu, gdzie Go ukrzyżowano, był ogród, w ogrodzie zaś nowy grób, w którym jeszcze nie złożono nikogo. Tam to więc, złożono Jezusa, bo grób znajdował się w pobliżu. (por. J19,41-42)

Mężczyzna:

Jak to możliwe? Na miejscu czaszki, śmierci, pustyni i kamiennego wzgórza Ewangelista widzi ogród. Czy jest możliwe by obumarłe ziarno wrzucone w ziemię mogło wykiełkować? Czy jest możliwe, by zakwitło drzewo krzyża? Czy jest możliwe, by pustynia stała się ogrodem?

Kobieta:

Jezu, to ja jestem „grobem znajdującym się w pobliżu”. Jestem tu i czekam. Jestem ziemią, jestem glebą, jestem otwartym pragnieniem i oczekiwaniem. Pragnę, aby Twoje ciało zostało złożone w nowym grobie, grocie mego serca. To wystarczy. Wszystko będzie dobrze. Wszystko będzie bardzo dobrze…

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję