Reklama

Synod wyrazem dojrzałości

2015-10-08 09:42


Edycja zielonogórsko-gorzowska 41/2015, str. 4-5

Karolina Krasowska
Ks. Andrzej Sapieha, rzecznik Kurii Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej

Z ks. Andrzejem Sapiehą, rzecznikiem Kurii Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej, rozmawia Kamil Krasowski

KAMIL KRASOWSKI: – Bp Stefan Regmunt ogłosił zwołanie synodu diecezjalnego podczas Paradyskich Dni Duszpasterskich, które odbywały się w dniach od 27-28 sierpnia w Paradyżu. Synod rozpocznie się 13 listopada, w święto Pierwszych Męczenników Polski. Proszę mi powiedzieć, jak wyglądały przygotowania do tego wydarzenia?

KS. ANDRZEJ SAPIEHA: – Cały ten etap, który wciąż jeszcze trwa, możemy nazwać czasem konsultacji. Przed zwołaniem synodu biskup ma obowiązek zasięgnąć zdania Rady Kapłańskiej – do tego zobowiązuje go Kodeks Prawa Kanonicznego. Takie konsultacje się odbyły. Rada Kapłańska wypowiedziała się na temat zwołania synodu podczas swojego posiedzenia 21 kwietnia. Oprócz tych konsultacji obowiązkowych Ksiądz Biskup rozmawiał także z różnymi innymi gremiami doradczymi, np. z Radą Duszpasterską, która składa się zasadniczo z wiernych świeckich reprezentujących różne środowiska naszej diecezji. Te konsultacje odbyły się 9 kwietnia. Jeszcze w ubiegłym roku, w listopadzie, Ksiądz Biskup rozmawiał także z gronem swoich najściślejszych doradców, czyli z Kolegium Konsultorów. Po tych wszystkich konsultacjach – zarówno tych wymaganych prawem, jak i tych dodatkowych – ogłosił duchowieństwu naszej diecezji zebranemu w ostatnich dniach sierpnia na Paradyskich Dniach Duszpasterskich, że synod zostanie zwołany 13 listopada tego roku. Dalszą procedurę związaną z przygotowaniami do właściwej fazy synodalnych obrad określa watykańska instrukcja dotycząca organizowania synodów diecezjalnych. Zostanie ona wdrożona po formalnym zwołaniu synodu.

– W jakim celu zwołuje się synod diecezjalny?

– Ten cel jest określony lapidarnie w Kodeksie Prawa Kanonicznego jako „dobro Kościoła diecezjalnego”. To jest oczywiście bardzo pojemne pojęcie, które obejmuje bardzo wiele różnych elementów. Wspomniana przeze mnie watykańska instrukcja o synodach mówi, że w pojęciu określonym jako „dobro Kościoła diecezjalnego” mieszczą się zasadniczo dwie kwestie – komunia i misja. Chodzi o to, że synod ma najpierw służyć wzmocnieniu lokalnego Kościoła, w którym synod się odbywa. Kościół ten powinien na nowo przyjrzeć się samemu sobie, rozpoznać swoje możliwości, swoją siłę, ale także własne słabości i wyzwania, jakie przed nim stoją. To kryje się pod pojęciem komunii. Natomiast misja oznacza, że Kościół, który na synodzie przygląda się sobie oraz analizuje wyzwania aktualnej sytuacji, powinien również na nowo rozbudzić w sobie zapał do głoszenia Ewangelii, zapał misyjny. Wypracować także pewne nowe formy działalności ewangelizacyjnej, dostosowane do bieżącej sytuacji, tak jak zostanie ona na synodzie rozpoznana.

– Kto weźmie udział w synodzie?

– Synod w sensie ścisłym to są tzw. sesje plenarne. Uczestniczy w nich grupa osób określona stosownymi przepisami prawa kanonicznego. Będą to najpierw duchowni piastujący różne funkcje w Kościele diecezjalnym, członkowie Rady Kapłańskiej, przedstawiciele dekanatów. Na synod zostaną wezwane także osoby konsekrowane pracujące na terenie diecezji, zarówno mężczyźni, jak i kobiety, oraz wierni świeccy, zwłaszcza reprezentujący Diecezjalną Radę Duszpasterską, ale również inni. Dokładną liczbę wezwanych na synod i sposób ich wyłaniania określi regulamin synodu. Jego przygotowaniem zajmą się gremia powołane po formalnym zwołaniu synodu. Ukonstytuują się one 13 listopada.

– Czy wiadomo już, jaka tematyka towarzyszyć będzie obradom synodu? Jakie sprawy będą omawiane?

– Określenie kwestii, które zostaną poddane debacie synodalnej, należy do kompetencji biskupa diecezjalnego. To on zwołuje synod, on również określa, jakie zagadnienia staną się przedmiotem obrad. Zwracając się do duchowieństwa naszej diecezji podczas Paradyskich Dni Duszpasterskich, wtedy gdy ogłaszał oficjalnie zamiar zwołania synodu, bp Stefan Regmunt powiedział: „Synod diecezjalny pozwoli nam lepiej odpowiedzieć na duszpasterskie wyzwania obecnego czasu i zgodnie z życzeniem Ojca Świętego Franciszka uczyni nasz lokalny Kościół bardziej misyjnym”. To jest na razie dosyć ogólne sformułowanie. Sądzę, że należy się spodziewać jego stopniowego doprecyzowania. Zapewne więcej szczegółów pojawi się w liście pasterskim, który zostanie skierowany do diecezjan przed zwołaniem synodu, a także w dniu podpisania dekretu zwołującego synod, czyli 13 listopada. Potem nastąpi pierwsza faza prac synodalnych, mająca charakter przygotowawczy. Diecezjanie zostaną zaproszeni do modlitwy w intencji synodu. Będzie też przeprowadzona katecheza na temat synodu dla wiernych. Zapewne właśnie w tym czasie, który upłynie od momentu zwołania synodu do pierwszej sesji plenarnej, nastąpi ostateczne sformułowanie problematyki synodalnej. Nie trzeba się temu dziwić. Synod oznacza, że jesteśmy w drodze. To nie jest tak, że już od samego początku wszystko wiemy, a synod ma to tylko uroczyście potwierdzić. On zostaje zwołany właśnie po to, by rozeznać duszpasterskie potrzeby i wyzwania stojące przed Kościołem lokalnym. Właśnie w trakcie prac synodalnych te kwestie się wyłaniają i dlatego ich sformułowanie to jest pewien proces.

– A czy chociaż w jakimś małym stopniu możemy się domyślać, jakie tematy będą poruszone?

– Wspomniana zapowiedź o tym, że synod ma przynieść odpowiedź na duszpasterskie wyzwania obecnego czasu i uczynić Kościół diecezjalny bardziej misyjnym, zostanie zaaplikowana do poszczególnych obszarów, w których przejawia się duszpasterska aktywność. Te obszary to na przykład życie i posługa duchownych, zadania i formacja, posługa wiernych świeckich, funkcjonowanie parafii, katecheza, duszpasterstwo młodzieży. W tych wszystkich obszarach synod będzie rozpoznawał stojące przed nami wyzwania. Będzie również poszukiwał odpowiedzi na pytanie, jak w tej sytuacji, wobec tych wyzwań sprawić, by nasz Kościół diecezjalny był wspólnotą, która podejmuje dzieło ewangelizacji. Moja odpowiedź wciąż pozostaje dosyć ogólna, ale – jak wspomniałem – synod jest właśnie po to, żeby ukonkretnić zarówno pytania, jak i duszpasterskie odpowiedzi.

–Jak wyglądają prace takiego synodu? Gdzie się one będą odbywały i jak wiele czasu mogą potrwać? Czy diecezjanie również mogą być w nie zaangażowani?

– Wstępnie planujemy, że synod potrwa ok. 3 lat. Pierwszy etap – od momentu, gdy synod zostanie zwołany formalnie, czyli od 13 listopada do pierwszej sesji plenarnej – będzie poświęcony na prace przygotowawcze. W tym okresie trzeba będzie opracować regulamin synodu. Ten czas będzie również przeznaczony na to, żeby powiedzieć wiernym w diecezji, czym jest synod, jakie ma znaczenie w życiu Kościoła diecezjalnego, jakie cele sobie stawia, jak można się włączyć w jego prace itd. Dokona się to poprzez katechezę realizowaną w parafiach oraz przez modlitwę, do której Ksiądz Biskup wezwie diecezjan, dając im również pewne praktyczne pomoce do tej modlitwy. Ten etap przygotowawczy będzie związany także z ukonstytuowaniem się Sekretariatu Synodalnego, czyli takiego gremium, które odpowiada za sprawy organizacyjne synodu oraz za kwestie dokumentacyjne i kancelaryjne: wszelką korespondencję, wymianę informacji pomiędzy instytucjami i osobami tworzącymi synod, przechowywanie dokumentacji synodalnej, przygotowywanie sesji plenarnych. Po zakończeniu etapu przygotowawczego rozpoczną się już właściwe obrady synodalne, które toczą się przede wszystkim na sesjach plenarnych. Będzie ich mniej więcej dwie w ciągu roku. Jednak oprócz pracy na sesjach plenarnych będzie się też odbywała praca w różnych gremiach niższego szczebla. Najpierw w komisjach tematycznych, którym Ksiądz Biskup powierzy zajmowanie się różnymi zagadnieniami szczegółowymi, które potem będą przedkładane do dyskusji ogólnej właśnie na sesjach plenarnych. Będzie też takie jakby najniższe piętro prac synodalnych, czyli poziom parafialny, lokalny. Zostaną powołane Parafialne Zespoły Synodalne, złożone już zasadniczo z wiernych świeckich. Będą one miały charakter konsultacyjny. Ich członkowie będą mogli wypowiedzieć swoje zdanie na temat przedkładanych im propozycji. Ich uwagi, sugestie, trafią do komisji tematycznych, a na końcu – po odpowiednim przepracowaniu i uporządkowaniu – dotrą do uczestników obrad plenarnych.

– Czy podczas obrad mogą zapaść jakieś ważne dla życia naszego lokalnego Kościoła decyzje?

– Synod to nie tylko dyskusja, to nie tylko debata, wymiana poglądów, ale to również konkretne decyzje, jakie potem zapadają. Te decyzje przybiorą formę dokumentów synodalnych. Te dokumenty to mogą być pewne wskazania i propozycje duszpasterskie dla Kościoła diecezjalnego, ale także konkretne akty prawne. W tej chwili trudno jeszcze przesądzać konkretnie, jaki będzie ich końcowy kształt, bo przecież będą wynikiem obrad. Na pewno jednak takie rozstrzygnięcia finalne zapadną w różnych dziedzinach i synod zakończy się publikacją jego dokumentów. Ostatecznie decyzję o tym, co zostanie opublikowane jako dokumenty końcowe synodu, podejmuje biskup diecezjalny, jako jedyny prawodawca w diecezji.

– Jest to pierwszy synod w dziejach naszej diecezji, więc jest to niejako wydarzenie historyczne...

– Jest to synod pierwszy, bo też nasza diecezja jest mimo wszystko dosyć młodą strukturą kościelną. Początki polskiej organizacji kościelnej na naszych ziemiach to jest 1945 r., koniec drugiej wojny światowej. Jednak przez długie lata te struktury miały charakter tymczasowy, właściwie formalne diecezje powstały dopiero z początkiem lat 70. XX wieku, a diecezja zielonogórsko-gorzowska w obecnym kształcie to jest początek lat 90. minionego stulecia. Są w naszym kraju diecezje, które szczycą się nieprzerwaną, kilkusetletnią historią i tam synodów diecezjalnych było już wiele. Decyzja o zwołaniu synodu pokazuje, że dojrzewamy jako Kościół lokalny, że tutaj, na tych ziemiach, gdzie żyjemy, Kościół coraz bardziej krzepnie, że jego życie stabilizuje się. Przeprowadzenie synodu jest świadectwem pewnej dojrzałości wspólnoty kościelnej.

Tagi:
wywiad rozmowa Synod o rodzinie

Poprawność polityczna rządzi światem

2019-07-16 11:47

Rozmawia Włodzimierz Rędzioch
Niedziela Ogólnopolska 29/2019, str. 38-39

magna-carta.it
Eugenio Capozzi

Czym jest poprawność polityczna, dlaczego wyklucza się jej przeciwników i dlaczego nienawidzi ona chrześcijaństwa. Na pytania Włodzimierza Rędziocha odpowiada prof. Eugenio Capozzi

WŁODZIMIERZ RĘDZIOCH: – Jak zdefiniowałby Pan Profesor poprawność polityczną?

PROF. EUGENIO CAPOZZI: – Jako „katechizm cywilny”, sumę nakazów, zakazów, cenzur, które są wyrazem bardzo precyzyjnej ideologii – możemy ją nazwać neoprogresywizmem, ideologią „Innego”, „utopią różnorodności”. Chodzi o ideologię, która w całości potępia kulturę zachodnioeuropejską jako imperialistyczną i dyskryminującą i planuje zmienić mentalność ludzkości – zastąpić ją radykalnym relatywizmem kulturowym i etycznym.

– Neoprogresywizm został narzucony przez rewolucję 1968 r. i inne ruchy młodzieżowe. Do czego dążyli młodzi ludzie?

– Celem buntu młodych „baby boomers” (ludzie z powojennego wyżu demograficznego – przyp. W. R.) na Zachodzie było nie tylko ustanowienie wolności, równości czy sprawiedliwości za pomocą środków ekonomicznych lub politycznych, ale przede wszystkim usunięcie „korzeni” dominacji z historii zachodniej kultury przez radykalną zmianę sposobu myślenia, pojęć i języka. To cel, który w rzeczywistości reprezentował „ojcobójstwo”, prawdziwe zresetowanie zachodnich korzeni kulturowych. Jeśli człowiek zachodni był w historii wcieleniem przemocy, represji, imperializmu – musi zostać ponownie „uformowany”, z zaakceptowaniem wszystkich modeli kulturowych i wszystkich grup mniejszościowych, które podporządkowywał w przeszłości, aby w ten sposób się odnowić i zregenerować. „Inny”, sprowadzony do abstrakcyjnej koncepcji, staje się „odkupicielem” złej historii i fundamentem nowej i tolerancyjnej cywilizacji, w której znikną konflikty, gdy zostanie wyeliminowany „grzech pierworodny” dominacji i hierarchii.

– Jak to się stało, że ideologii poprawności politycznej udało się zastąpić tradycyjne ideologie liberalno-demokratyczne?

– Silna hegemonia „narracji różnorodności” wkradła się w dialektykę społeczeństw liberalno-demokratycznych; zdestabilizowała i zniszczyła jej filozoficzne podstawy – ten „najniższy wspólny mianownik” kulturowy, który przez wieki określał wspólną koncepcję świętości osoby ludzkiej, faktycznie wprowadził prawdziwą dyktaturę relatywizmu. Dyktaturę, przeciwko której prawie niemożliwe jest zbuntowanie się – grozi to ośmieszeniem społecznym i marginalizacją, ponieważ już w końcu XX wieku poprawność polityczna stała się charakterystyczną cechą elit politycznych, intelektualnych, medialnych i przemysłu rozrywkowego, uzyskała monopol na język i etykę publiczną.

– Wspomniał Pan Profesor o postawie „ojcobójstwa”. Papież Benedykt XVI, jeszcze jako kardynał, mówił natomiast o Zachodzie, który nienawidzi siebie...

– To prawda, ponieważ jeśli Zachód jest korzeniem zła, „zbawienie” może przyjść tylko w procesie „odzachodnienia” świata. Jeśli „my” jesteśmy winni zła na świecie, musimy odpokutować za nasze grzechy, wyrzekając się naszej tożsamości, „rozpuścić się” w wielkiej magmie świata o płynnych tożsamościach. Krótko mówiąc, wszystko, co należy do zachodniego kanonu, jest złe. „Inny” jest zawsze na wyższym poziomie i jest lepszy etycznie. A zatem – kultury pozaeuropejskie, religie niechrześcijańskie, islam i środowiska LGBTQ są etycznie lepsze. W tym sensie możemy również mówić o „autofobii” (autofobia to lęk przed samym sobą – przyp. W. R.).

– Jakie są założenia tego, co nazwał Pan Profesor „katechizmem cywilnym”?

– W skrócie można powiedzieć, że zasadza się on na czterech dogmatach. Pierwszym z nich jest relatywizm kulturowy, co oznacza, że wszystkie kultury, tradycje i religie mają jednakową wartość i muszą być traktowane na tym samym poziomie. Drugi dogmat to równoważność pragnień i praw. W tej perspektywie każde pragnienie jest uzasadnione, a nawet święte, a każdy rodzaj represji jest niewłaściwy (zabrania się zabraniać). To hedonistyczna i radykalna interpretacja Freuda, a także Marcusego. Podmiot ludzki jest zredukowany do czystego popędu i pragnień. Tendencje te przekładają się na eksplozję konfliktów, ponieważ nie ma ograniczeń dla pragnień, ich sprzeczności i ciągłej zmienności. Trzecim dogmatem jest przekonanie, że człowiek dla świata nie jest konieczny. Człowiek jest jednym z wielu elementów równowagi w środowisku, ale nie jest głównym celem. Czwarty dogmat to powiązanie tożsamości z samostanowieniem. Prawa są oparte nie na powszechnie podzielanej koncepcji człowieka, ale na przynależności do grup i stylów życia, które jako takie muszą być chronione. Warunki te nie są uważane za naturalne, ale są wynikiem subiektywnego wyboru. Ten ostatni dogmat można podsumować wyrażeniem: „Chcę, więc jestem”.

– Jak to się stało, że ideologia poprawności politycznej odniosła sukces w podboju środowisk politycznych, gospodarczych, kulturowych i dziennikarskich, dzięki czemu ma hegemonię medialną?

– Aby to zrozumieć, należy spojrzeć na jej ekonomiczne korzenie. Poprawność polityczna wyraża interesy klasowe „burżuazji wiedzy”, którą stanowią ludzie z wyżu demograficznego. Nie jest to już burżuazja związana z tradycyjnym przemysłem ani własnością ziemi. Trzeba przywołać na myśl branżę hi-tech i ludzi takich jak Steve Jobs, Bill Gates czy Mark Zuckerberg, którzy mogą być uważani za spadkobierców „baby boomers” i „kontrkultury”. Ta burżuazja odgrywa wiodącą rolę w organizacjach międzynarodowych i w zglobalizowanym systemie mediów, a szczególnie mediów społecznościowych. Stąd wynika ich monopolistyczna rola w świecie kultury, mediów i uniwersytetów. Do tej burżuazji należy, oczywiście, większość przedstawicieli zachodnich elit politycznych, zwłaszcza w ostatnich trzydziestu latach.

– To wyjaśnia ogólnoświatową propagandę i rozpowszechnianie ideologii poprawności politycznej. Zastanawiam się jednak, dlaczego przeciwnicy tej ideologii są tak bezwzględnie i systematycznie zwalczani.

– Musimy wyjść od założenia, że dla zwolenników poprawności politycznej „prawda” tkwiąca w tej doktrynie musi być zaakceptowana przez wszystkich. Z tego powodu tych, którzy jej nie akceptują, trzeba demonizować, zepchnąć do przestrzeni całkowitego wykluczenia bez jakiejkolwiek możliwości poprawnej dyskusji, napiętnować jako szerzycieli nienawiści i dyskryminacji. Dlatego przeciwnik poprawności politycznej musi być ukazywany jako rasistowski, nietolerancyjny, seksistowski, homofobiczny, islamofobiczny itd.

– Dlaczego Kościół katolicki jest postrzegany jako główny wróg ideologii poprawności politycznej?

– Progresywizm „różnorodności” jest ze swej natury radykalnym relatywizmem, który odrzuca etyczno-polityczne podstawy Zachodu. Z tego powodu postrzega chrześcijaństwo jako najgorszego wroga. W szczególności identyfikuje jako wroga Kościół katolicki, który dziś jest praktycznie ostatnią filozoficzną barierą dla relatywizmu. Jednak wszystkie totalitarne ideologie nienawidziły chrześcijaństwa, ponieważ opierają się na gnostyckim twierdzeniu, że budują niebo na ziemi i nowego człowieka.

– Jak możemy przeciwdziałać dyktaturze poprawności politycznej?

– Należy ukazywać to zjawisko w kontekście historycznym – próbowałem to zrobić na swój sposób w mojej książce – aby pokazać, że miało ono konkretne przyczyny, jest związane z ewolucją pewnych uwarunkowań ekonomicznych, społecznych, politycznych i kulturowych – i dlatego nie jest ani wieczne, ani nieuniknione. A z tego wynika, że może ewoluować lub się skończyć – jak każde zjawisko, którego twórcami są ludzie – gdy zmieni się konkretny kontekst historyczny.

– W jaki sposób zatem powinien się zmienić kontekst historyczny, aby skończyła się dyktatura ideologii poprawności politycznej?

– Hiperrelatywistyczna ideologia „Innego” i nakazy poprawności politycznej były wyrazem hegemonii określonej klasy społecznej, zglobalizowanej „burżuazji wiedzy”, zachodniej elity „płynnej nowoczesności”, która przez tę ideologię narzuciła ludziom swoją wizję świata. Ale proces ten przypuszczalnie się skończy, gdy ta klasa zacznie tracić swoją centralną rolę. Nic dziwnego, że narracja poprawności politycznej zaczęła pokazywać pierwsze poważne pęknięcia, kiedy – począwszy od wielkiego kryzysu gospodarczego i finansowego w 2008 r. – ta dominująca klasa zaczęła przeżywać kryzys i była kontestowana przez ludzi, którzy „przegrali” na globalizacji, i kiedy uaktywniły się ruchy domagające się suwerenności i tożsamości lub ruchy neonacjonalistyczne.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Św. Łukasz – patron Służby Zdrowia

Oprac. Józef Rydzewski
Edycja podlaska 41/2001

Janusz Szpyt, „Św. Łukasz”/fot. Graziako

18 października Kościół katolicki obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Łukasza Ewangelisty. W tym dniu świętuje cała Służba Zdrowia: lekarze, pielęgniarki, siostry zakonne pracujące w szpitalach i domach opieki, jednym słowem wszyscy, którzy mają coś wspólnego z pomocą chorym, ponieważ patronuje im św. Łukasz.

Według Ojców Kościoła św. Łukasz urodził się w Antiochii Syryjskiej i był poganinem. Z zawodu był lekarzem. Należał do ludzi dobrze obeznanych z ówczesną literaturą i wykształconych. Świadczy o tym jego piękny język grecki, dokładność informacji i umiejętność korzystania ze źródeł. Pewien uczony żyjący w VI wieku pisze, że św. Łukasz będąc malarzem, namalował obraz Matki Bożej, który zabrała z Jerozolimy cesarzowa Eudoksja i przesłała go w darze św. Pulcherii - siostrze cesarza. Odtąd ta legenda stała się powszechna i autorstwo wielu starożytnych obrazów jest przypisywane św. Łukaszowi.

Św. Łukasz nie należał do 72. uczniów Pana Jezusa. Św. Paweł umieszcza go wśród osób nawróconych z pogaństwa. Po przyjęciu chrześcijaństwa Łukasz stał się współpracownikiem św. Pawła i towarzyszem jego misyjnych podróży. Św. Łukasz jest autorem Ewangelii i Dziejów Apostolskich. To właśnie jemu zawdzięczamy prawie wszystkie wiadomości o: zwiastowaniu narodzin św. Jana Chrzciciela i Pana Jezusa, nawiedzeniu św. Elżbiety, narodzeniu Pana Jezusa, pokłonie pasterzy i całym dzieciństwie Jezusa. Bardzo starannie zabrał się do pisania Ewangelii. Sam to potwierdza we wstępie: "Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami oraz sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś mógł przekonać się o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono" (Łk 1, 1-4). W swojej Ewangelii Łukasz przedstawił Chrystusa jako lekarza dusz i ciał ludzkich. Przekazał nam przypowieść o synu marnotrawnym, o odpuszczeniu grzechów jawnogrzesznicy i skruszonemu łotrowi na krzyżu. Bardzo pięknie Dante nazwał św. Łukasza, a mianowicie: historykiem łagodności Chrystusowej. Niemniej cennym dziełem są Dzieje Apostolskie. To właśnie z nich dowiadujmy się o tym, co działo się bezpośrednio po wniebowstąpieniu Pana Jezusa.

Według tradycji św. Łukasz poniósł śmierć męczeńską w Achai. Nie wiemy jednak gdzie znajduje się jego grób. Symbolem św. Łukasza i jego Ewangelii jest wół, ponieważ Autor rozpoczyna swą Ewangelię opisem ofiary Starego Testamentu. Inna interpretacja tej ikonografii mówi, że wół symbolizuje ciężką i systematyczną pracę historyka jaką wykonał św. Łukasz opisując życie Zbawiciela.

W katakumbach Kommodylli w Rzymie znajduje się fresk z VII wieku przedstawiający św. Łukasza w stroju rzymskim. W Polsce nie spotyka się kościołów ani ołtarzy św. Łukasza. Za to jego wizerunek wśród czterech Ewangelistów jest niemal wszędzie, w rzeźbie i na obrazach. Jego imię spotyka się rzadziej, choć ostatnio zaczyna być popularne. Do chwały ołtarzy zostało wyniesionych 12 świętych o imieniu Łukasz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

CARITAS POLSKA dla misji

2019-10-18 18:04

informacja prasowa

W najbliższą niedzielę kościół na całym świecie obchodzić będzie Niedzielę Misyjną. Jest to kulminacyjny moment ogłoszonego przez Papieża Franciszka nadzwyczajnego miesiąca misyjnego. W Ewangelii Mateusza w 28 rozdziale czytamy wezwanie Jezusa: „Idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody” (Mt. 28,19). Caritas Polska włącza się w działalność misyjną kościoła, wspierając materialnie dzieła prowadzone przez polskich misjonarzy w wielu zakątkach świata m.in. w Rwandzie, na Madagaskarze, w Wenezueli, Argentynie, Boliwii, Ekwadorze i na Syberii. „ Dzięki pracy misjonarek i misjonarzy dokładnie wiemy, gdzie na świecie znajdują się ubodzy. Wsparcie przekazywane przez darczyńców dociera wprost do potrzebujących” – mówi ks. Marcin Iżycki, Dyrektor Caritas Polska.

Caritas Polska
Rwanda

RWANDA

Zgromadzenie Sióstr od Aniołów działa w Rwandzie od ponad 35 lat niosąc pomoc w najodleglejszych regionach kraju, docierając tam, gdzie wcześniej na wsparcie nie mogli liczyć bezbronni i najsłabsi. Nawet, gdy 25 lat temu doszło do ludobójstwa siostry nie opuściły swych podopiecznych i do dziś opiekują się nimi niosąc przesłanie miłości i pokoju. Dzięki ich wieloletnim wysiłkom i zaangażowaniu stanowią część społeczności, która mimo traum przeszłości, przyjęła je i coraz częściej łączy się w dziele pomocy potrzebującym, niekoniecznie z własnej rodziny czy otoczenia. Kiedy przyjechały do kraju musiały się mierzyć z licznymi wyzwaniami, budować od fundamentów miejsca, które dzisiaj służą tysiącom Rwandyjczyków. Siostry prowadzą placówki medyczne, w której rzeprowadzają m. in. testy na AIDS, szczepienia, szereg warsztatów zapobiegających rozprzestrzenianiu się epidemii, klinikę dentystyczną. Dzięki programowi Adopcja Serca możliwe jest kształcenie dzieci i młodzieży z biednych i osieroconych rodzin. Wyjątkowym dziełem prowadzonym przez polskie zgromadzenie jest także jedyne w Rwandzie hospicjum.

Caritas Polska dofinansowała m. in. budowę sali rehabilitacyjnej z aneksem dla, a także zakup lekarstw dla ośrodków zdrowia.

MADAGASKAR

Madagaskar nie posiada sprawnego systemu opieki zdrowotnej. Mieszkańcy Befasy i okolicznych wiosek byli praktycznie jej pozbawieni z uwagi na niewystarczającą liczebność wykwalifikowanej kadry oraz uciążliwą porę deszczową, która uniemożliwia dojazd do ośrodka zdrowia. Caritas Polska we współpracy z Fundacją Redemptoris Missio i Misjonarze Oblaci wsparła budowę ośrodka zdrowia „Chata Medyka” w miejscowości Befasy. W placówce znajduje się sala porodowa, sala obserwacyjna, magazyn i gabinet konsultacyjny. W ramach projektu prowadzone są także działania edukacyjne i warsztatowe skierowane do personelu nowej przychodni m.in. przez położną-wolontariuszkę, której przylot sfinansowała Caritas.

BOLIWIA

Od 1991 roku w Boliwii pełnią swoją misję Siostry Albertynki Posługujące Ubogim. Obecnie przebywa tam 8 sióstr z Polski i 4 z Boliwii. Pracują w ciężkich warunkach w dżungli tropikalnej w miejscowości Montero oraz w wioskach wysokogórskich. Do ich priorytetów należy opieka nad dziećmi i młodzieżą, pochodzących z najuboższych rodzin.

Szkolnictwo w kraju nie jest obowiązkowe. Rodziny nie mają funduszy aby posłać dzieci do szkół. Z tego powodu dzieci spędzają czas na ulicy albo już od małego pracują, by wesprzeć swoich rodziców. Dużym problemem w Boliwii jest bezrobocie. Wiele osób nie może znaleźć pracy i przemieszcza się po kraju poszukując jakiegokolwiek zajęcia, często z dużych miast do małych wiosek, gdzie warunki bytowe są bardzo trudne. Nie mając własnego domu, całymi rodzinami żyją w ciasnych pokoikach. Doprowadzeni do skraju wycieńczenia szukają ucieczki od codziennych problemów w narkotyki, co dodatkowo rozbija rodziny.

Siostry szczególnie aktywnie angażują się w codzienną pracę w ośrodku zdrowia, który przynależy do kurii biskupiej. Realizują również swoją misję wzdłuż rzek, w miejscach, gdzie nie ma elektryczności i brakuje czystej wody. Siostry niosą tam pomoc medyczną, przekazują żywność oraz ubrania. Prowadzą dla najmłodszych katechezę oraz inne lekcje.

Ze środków Caritas Polska Siostry finansują zakup przyborów szkolnych oraz posiłków dla dzieci.

SYBERIA

Syberia to historia polskiego Zgromadzenia Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Siostry działają na terenie obwodu irkuckiego w Rosji od 2004 roku, prowadząc centrum dziennego pobytu dla dzieci przy Parafii św. Cyryla i Metodego w Bracku na Syberii.

– Rodziny, które wspieramy borykają się z trudnościami finansowymi. Pozostawienie dzieci w naszym centrum daje im możliwość dorywczej pracy, a dzieciom rozwój i opiekę, tak niezbędną w okresie rozwojowym – podkreśla s. Elżbieta.

Dzięki wsparciu z Caritas Polska możliwy był zakup produktów spożywczych przez okres czterech miesiący, m.in. owoców, warzyw, mięsa, wędlin, ryb, nabiału, mąki, ryżu i kaszy.

Z produktów przygotowywano ciepłe posiłki dla dzieci korzystających z centrum oraz dla rodzin z Bracka i dwóch pobliskich wiosek. Były to rodziny dzieci uczęszczających do ośrodka

i inne ubogie rodziny, które zwracały się po pomoc.

EKWADOR

W 2016 roku Ekwador dotknęło silne trzęsienie ziemi. Przebywający tam polscy misjonarze włączyli się w aktywną pomoc na rzecz poszkodowanych, którzy ucierpieli na skutek kataklizmu. „Warunki w jakich Ekwadorczycy żyją na co dzień są bardzo skromne. Niektórzy z nich nie mają w domu prądu i naczyń niezbędnych do przygotowania posiłku – mówi jeden z misjonarzy”. Dzięki wsparciu udzielonemu przez Caritas Polska udało się dofinansować odbudowę zniszczonych przez żywioł budynków służących celom charytatywno-społecznym. Środki przeznaczono również na wsparcie rzeczowe ubogich rodzin, zakup żywności, a także wykończenie i wyposażenie ośrodka zdrowia.

ARGENTYNA

Caritas Polska wsparła działania polskiego misjonarza posługującego w miejscowości Treinta de Agosto w prowincji Buenos Aires. Dzięki przekazanym funduszom ks. Łukasz mógł zakupić sprzęt niezbędny do realizacji projektu dla osób niepełnosprawnych.

Dzięki udzielonemu wsparciu udało się zakupić również lodówkę z zamrażarką, krajalnicę oraz maszyny do mycia podłóg. Zakupiony sprzęt posłuży młodzieży niepełnosprawnej, biorącej udział w programie „Manos a la Masa” (hiszp. ręce do ciasta). Projekt polega na prowadzeniu małej kawiarni na dworcu autobusowym. Dzięki niemu osoby niepełnosprawne kończące szkołę, będą mogły lepiej komunikować się ze społeczeństwem. Jest to swoista terapia przez pracę. Niepełnosprawni uczestniczą w kursie gotowania i wypieku pizzy, a rodzice uczestników projektu remontują lokal przekazany przez miasto, w którym powstanie kawiarnia. Pomysł uruchomienia własnej kawiarni zrodził się podczas turnusów rehabilitacyjnych, kiedy młodzi zorganizowali kiermasz sprzedając wypieki, a następnie pomagali w kuchni i byli kelnerami.

WENEZUELA

Trwający od 2014 r. kryzys społeczno-gospodarczy w Wenezueli jest zjawiskiem zupełnie wyjątkowym. Gospodarka w tym bogatym w ropę kraju niemalże nie funkcjonuje. Niewyobrażalne zubożenie mieszkańców, hiperinflacja na poziomie 1,35 mln %, brak żywności i lekarstw sprawiły, że z Wenezueli wyjechało już ponad 4 000 000 osób, a więc 15% populacji. Ci, którzy zdecydowali się pozostać, zmagają się z wieloma problemami.

W kraju panuje bardzo wysoka przestępczość, prawie połowa społeczeństwa pozostaje bez pracy, a wynagrodzenie minimalne wynosi obecnie 40 tys. boliwarów, co po przeliczeniu wynosi ok. 8 dolarów.

Mając na uwadze ogrom potrzeb i rozmiar kryzysu, Caritas Polska we współpracy z Misją Pallotyńską rozpoczęła działania pomocowe mające na celu poprawę sytuacji życiowej i zdrowotnej Wenezuelczyków, w tym dzieci, które są szczególnie narażone na negatywne skutki kryzysu.

Dzięki otrzymywanym od darczyńców środkom wsparcie dociera do najmłodszych mieszkańców Upata, dla których przygotowywane są paczki z ubraniami i artykułami pierwszej potrzeby.

Ponadto dzięki przekazywanej żywności i lekarstwom, kilka razy w tygodniu miejsca dystrybucji stają się centralnym punktem spotkań oraz często jedyną szansą na ciepły posiłek dla wielu mieszkańców Guarenas i Caracas.

Caritas planuje rozpoczęcie kolejnych działań pomocowych i zbiera fundusze na ten cel. Do najważniejszych zadań Caritas należeć będzie zabezpieczenie potrzeb życiowych najbardziej potrzebujących mieszkańców Wenezueli.

Zobacz zdjęcia: Caritas
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem