Jr 20, 10-13 <- KLIKNIJ

Odcinek należy do tzw. „wyznań Jeremiasza”, osobistych modlitw proroka wpisanych w narrację księgi (Jr 11-20). Jeremiasz działa w Jerozolimie na progu upadku Judy. Jego słowo rozbraja złudne poczucie pewności, dlatego rodzi wrogość. Wers 10 pokazuje szeptane oskarżenia, donosy i wypatrywanie potknięcia. Powtarzane „Donieście, a my doniesiemy” brzmi jak wezwanie do urzędowego oskarżenia. Pojawia się zawołanie „Trwoga dokoła”, wyrażenie użyte w Jr 20 także jako symboliczne imię Paszchura. Prorok słyszy to w ustach ludzi, którzy jeszcze niedawno byli „mężami mojego pokoju” (ʾănšê šĕlōmî). Hebrajski zwrot o „strzeżeniu boku” bywa odczytywany także jako czatowanie na „potknięcie”, więc obraz zdrady staje się ostry. Następuje wyznanie zaufania: Pan jest przy nim jak „mocny bohater” (gibbôr). Wers 12 wprowadza tytuł „Panie Zastępów” (YHWH ṣĕbāʾôt) i język wnętrza człowieka: „nerki” (kĕlāyôt) oraz „lēb”, czyli ukryte motywy i decyzje. Prośba o sprawiedliwość ma formę oddania własnej sprawy Temu, który przenika zamiary. Wers 13 brzmi jak hymn uwielbienia, jak w wielu lamentacjach psalmicznych. Hieronim, komentując Jr 20,10-11, podkreśla sens magor-missabib jako „terror z każdej strony” i notuje wariant grecki, który sugeruje „gromadzenie się” napastników. U niego „mężowie pokoju” stają się dawnymi sojusznikami, a tekst służy umocnieniu nauczycieli Kościoła w doświadczeniu prześladowań.

J 10, 31-42 <- KLIKNIJ

Scena należy do cyklu wydarzeń w Jerozolimie w czasie święta Poświęcenia świątyni (Enkainia), w zimie, w portyku Salomona. Po słowach Jezusa o jedności z Ojcem przeciwnicy chwytają kamienie. Tekst odsłania, że spór dotyczy bluźnierstwa. Człowiek ogłasza siebie Bogiem. W judaizmie epoki Drugiej Świątyni kara ukamienowania była łączona z bluźnierstwem z Prawa Mojżesza. Jezus nie odpowiada abstrakcyjną definicją. Odwołuje się do swoich dzieł „od Ojca” i pyta o powód przemocy. Następnie przywołuje Ps 82,6. W tym psalmie Bóg osądza niesprawiedliwych sędziów. Otrzymują oni tytuł „bogowie”, bo pełnią funkcję związaną ze słowem Boga i z sądem. Jezus powołuje się na autorytet Pisma i podkreśla jego nienaruszalność. Augustyn zauważa, że w tej wypowiedzi Jezus nazywa psalm częścią „Prawa”, bo słowo „Prawo” bywa używane dla całego zbioru ksiąg świętych. Potem mówi o sobie jako o Tym, którego Ojciec uświęcił i posłał. W grece brzmią tu czasowniki hēgiasen i apesteilen. Oznaczają oddzielenie do misji i posłanie z wysoka. Na końcu powraca motyw rozpoznania po dziełach oraz zdanie o wzajemnym zamieszkaniu. Ojciec jest w Synu, Syn w Ojcu. Nie dochodzi do pojmania. Jezus odchodzi za Jordan, do miejsca związanego z pierwszym chrztem Jana. Ludzie przypominają sobie, że Jan nie czynił znaków, a jego świadectwo okazało się prawdziwe.

Augustyn zwraca uwagę na to, że przeciwnicy Jezusa rozpoznają sens słów o jedności z Ojcem jako roszczenie równości. Ten sam autor wyjaśnia, że „ręka” Ojca i Syna oznacza jedną moc, a cytat z Ps 82 otwiera drogę do myśli o udziale ludzi w Bożym życiu przez Słowo, które samo pozostaje Bogiem. Chryzostom opisuje łagodność Jezusa. Podkreśla, że Jezus nie odwołuje wypowiedzianych słów, lecz umacnia ich sens i prowadzi rozmowę ku Pismu i dziełom. Hilary z Poitiers używa tej perykopy w sporze z arianami. Widzi w niej świadectwo jedności natury Ojca i Syna oraz potwierdzenie, że tytuł „Syn Boży” wypływa z tego, kim Jezus jest i jakie dzieła wykonuje.