Reklama

Towarzyszyć, rozeznawać, integrować

Owocem zakończonego 25 października 2015 r. Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów jest Relacja końcowa, stanowiąca rodzaj syntezy ożywionej debaty uczestników tego forum, która toczyła się przez 3 tygodnie na temat rodziny. Ten obszerny dokument, przygotowany przez komitet redakcyjny złożony z 10 osób, budzi wiele emocji, gdy chodzi o wątek dotyczący sytuacji małżonków, którzy rozwiedli się, a następnie zawarli nowe związki. Relacja końcowa posłuży Ojcu Świętemu w przygotowaniu własnej, tym razem już wiążącej enuncjacji

Niedziela Ogólnopolska 46/2015, str. 8-9

Grzegorz Gałązka

Relacja, ujęta w 94 punktach, składa się z Wprowadzenia oraz trzech części: Pierwsza – „Kościół przysłuchujący się rodzinie” to analiza socjologiczna współczesnej rodziny (ukazanej w różnych kontekstach). Druga – „Rodzina w planie Bożym” stanowi rodzaj pogłębionej katechezy na temat rodziny. Trzecia – „Misja rodziny” ma wymiar praktyczno-duszpasterski. Generalnie rodzina jawi się w dokumencie synodalnym jako powstająca z woli wzajemnego oddania się i przyjęcia mężczyzny i kobiety wspólnota życia i miłości, otwarta na dobro małżonków i dobro potomstwa, szczególny dar Boga, szkoła ludzkości, nadprzyrodzony środek (sakrament) umacniający małżonków w ich nierozerwalnej więzi.

Zapytajmy jednak, co mówi dokument o małżonkach, którzy po rozpadzie ich małżeństwa kanonicznego zawarli nowe związki (tzw. nieregularne).

Towarzyszyć, okazując miłosierdzie

W rozdziale IV części drugiej dokumentu – „Ku pełni kościelnej rodziny” jego autorzy przypominają w p. 53, że Kościół czuje się zobowiązany towarzyszyć małżonkom, którym wspólne życie się nie powiodło. Spojrzenie Chrystusa, którego światło rozjaśnia każdego człowieka, inspiruje do troski duszpasterskiej o nich oraz o wszystkich, którzy prowadzą wspólne życie bez żadnej formalizacji związku lub zawarli małżeństwo jedynie cywilne albo się rozwiedli i zawarli nowe związki, co sprawia, że w życiu Kościoła uczestniczą w sposób niedoskonały. Kościół wyprasza wraz z nimi łaskę nawrócenia, dodaje im odwagi do czynienia dobra, do wzajemnego okazywania sobie z miłością troski i do podjęcia posługiwania wspólnocie, w której żyją i pracują. Ojcowie synodalni wyrażają jednocześnie życzenie, by w diecezjach powstawały „drogi” rozeznania i integrowania takich osób w celu niesienia im pomocy w dojrzewaniu do świadomego i konsekwentnego wyboru. Pary pozostające w nowych związkach powinny być ponadto informowane o możliwości zwrócenia się do sądu kościelnego o stwierdzenie nieważności ich małżeństwa kanonicznego.

Reklama

Mając na uwadze wspomniane rozeznanie sytuacji, w p. 54 dokumentu zaznacza się, że jeśli dany związek osiąga znaczny stopień stałości (poprzez jakiś węzeł publiczny) i głębszego uczucia, a jednocześnie wykazuje się odpowiedzialnością w stosunku do dzieci i zdolnością do pokonywania przeciwności, można wówczas osobom żyjącym w takim związku towarzyszyć w dążeniu do przyjęcia sakramentu małżeństwa, gdy jest to możliwe. Inny natomiast jest przypadek, gdy wspólne życie nie odznacza się stałością w perspektywie możliwego w przyszłości małżeństwa, gdyż stronom brak jest zamiaru ustanowienia relacji instytucjonalnej. Rzeczywistość małżeństw cywilnych, małżeństw tradycyjnych i – w innej mierze – także zwykłego życia wspólnego jest, zauważają ojcowie synodalni, zjawiskiem występującym w wielu krajach. Ponadto stwierdzają oni, że specjalnej troski duszpasterskiej wymagają wierni, którzy zawarli powtórnie związki małżeńskie. W ostatnich dziesiątkach lat, jak to stwierdził papież Franciszek podczas audiencji generalnej 5 sierpnia 2015 r., znacznie wzrosła świadomość konieczności braterskiego i bacznego przygarnięcia, w miłości i w prawdzie, ochrzczonych, którzy – po zerwaniu małżeństwa sakramentalnego – ustanowili nowe życie wspólne; osoby te bynajmniej nie są jednak ekskomunikowane.

Z kolei w p. 55 akcentuje się potrzebę okazywania miłosierdzia rodzinom, poczynając od tych najbardziej cierpiących. Z miłosiernym Sercem Jezusa, czytamy w Relacji, Kościół powinien towarzyszyć swoim słabszym synom, naznaczonym miłością zranioną i zagubioną, wzbudzać w nich zaufanie i nadzieję, jak światło latarni morskiej. Szczególnego wyrazu nabiera tutaj stwierdzenie: „Głosić prawdę z miłością jest samym aktem miłosierdzia”. To ostatnie nie jest jednak przeciwne sprawiedliwości, lecz wyraża postawę Boga wobec grzesznika.

Rozeznawać i integrować

Znaczące treści Relacji zawarte są również w części trzeciej rozdziału III – „Rodzina i towarzyszenie duszpasterskie”. Tak więc w p. 84 synod wyraża przekonanie, że małżonkowie rozwiedzeni i związani nowym związkiem (cywilnym) powinni być bardziej zintegrowani we wspólnotach kościelnych, na różne możliwe sposoby, z uniknięciem wszelkiej okazji do zgorszenia. Logika integracji jest kluczem do duszpasterskiego towarzyszenia im, tak by nie tylko wiedzieli, że należą do Ciała Chrystusowego, którym jest Kościół, lecz także by mogli tego radośnie i bogato doświadczać. Wszak są ochrzczeni, są braćmi i siostrami, a Duch Święty wylewa na nich dary i charyzmaty dla dobra wszystkich. Ich udział w życiu Kościoła może się wyrazić w różnych posługach kościelnych, należy więc rozeznać, które z obecnie stosowanych form wykluczenia, w zakresie liturgicznym, pastoralnym, wychowawczym i instytucjonalnym, mogą być przezwyciężone.

Reklama

Ojcowie synodalni przypominają następnie, że małżonkowie ci nie tylko nie powinni czuć się ekskomunikowani, lecz także mogą żyć i dojrzewać jako żywe członki Kościoła, w poczuciu, iż jest on matką, która zawsze ich przyjmuje, troszczy się o nich z czułością i dodaje im odwagi na drodze życia i Ewangelii. Integracja ta jest konieczna również z uwagi na troskę o wychowanie chrześcijańskie ich dzieci. Piecza wspólnoty chrześcijańskiej roztoczona nad owymi osobami – podkreślono w dokumencie – nie jest wyrazem osłabienia jej własnej wiary i świadectwa o nierozerwalności małżeństwa, przeciwnie: w trosce tej Kościół wyraża w rzeczywistości swoją miłość.

Bardzo ważne sformułowania padają w p. 85 Relacji. W odniesieniu do oceny różnych sytuacji, o których mowa, przywołano całościowe kryterium wskazane przez Jana Pawła II w p. 84 adhortacji apostolskiej „Familiaris consortio” z 1981 r. Fragment ten brzmi następująco: „Niech wiedzą duszpasterze, że dla miłości prawdy mają obowiązek właściwego rozeznania sytuacji (podkr. – W. G.). Zachodzi bowiem różnica pomiędzy tymi, którzy szczerze usiłowali ocalić pierwsze małżeństwo i zostali całkiem niesprawiedliwie porzuceni, a tymi, którzy z własnej, ciężkiej winy zniszczyli ważne kanonicznie małżeństwo. Są wreszcie tacy, którzy zawarli nowy związek ze względu na wychowanie dzieci, często w sumieniu subiektywnie pewni, że poprzednie małżeństwo, zniszczone w sposób nieodwracalny, nigdy nie było ważne”.

Pozostając jeszcze na moment przy adhortacji Jana Pawła II, wypada „dopowiedzieć”, że w kolejnych trzech zdaniach tej znaczącej enuncjacji Magisterium papieskiego wzywa się duszpasterzy do niesienia pomocy rozwiedzionym, po czym pada istotne stwierdzenie: „Kościół jednak na nowo potwierdza swoją naukę, opartą na Piśmie Świętym, niedopuszczania do Komunii eucharystycznej rozwiedzionych, którzy zawarli ponowny związek małżeński”, a następnie wskazuje się warunki, pod którymi osoby te mogą być dopuszczone do Komunii św.

Polecono prezbiterom towarzyszenie osobom zainteresowanym na drodze rozeznania, zgodnie z nauczaniem Kościoła i wytycznymi biskupa. Relacja wspomina także, że w owym procesie towarzyszenia czymś pożytecznym będzie podjęcie rachunku sumienia i refleksji (nad dawnym i aktualnym życiem małżeńskim) oraz okazanie skruchy, co może umocnić ufność w Boże miłosierdzie, którego nikomu się nie odmawia.

Odwołując się do Katechizmu Kościoła Katolickiego (n. 1735), ojcowie synodalni zauważają, że w niektórych okolicznościach „poczytalność i odpowiedzialność (...) mogą zostać zmniejszone, a nawet zniesione”. Odpowiedzialność względem określonych działań lub decyzji nie jest więc we wszystkich przypadkach taka sama. W rozeznaniu duszpasterskim, choć ma się na uwadze sumienie właściwie ukształtowane, trzeba jednak mieć na względzie tego rodzaju sytuacje i to, że konsekwencje tych samych dokonanych aktów niekoniecznie są takie same we wszystkich przypadkach.

Gdy chodzi o owo towarzyszenie duszpasterskie osobom rozwiedzionym i żyjącym w nowych związkach oraz rozeznanie ich sytuacji, to z kolei w p. 86 Relacji końcowej zauważono, że proces ten kieruje te osoby do uświadomienia sobie ich sytuacji przed Bogiem. Rozmowa z kapłanem, na forum wewnętrznym, sprzyja formowaniu prawidłowej oceny co do tego, co utrudnia możliwość pełniejszego uczestniczenia w życiu Kościoła, oraz co do kroków, które mogą sprzyjać wzrostowi w tymże uczestnictwie. Aby to się dokonało, niezbędne są warunki: pokora, powściągliwość, miłość Kościoła i jego nauczania, szczere poszukiwanie woli Bożej, w pragnieniu uzyskania doskonalszej odpowiedzi.

Jak oceniać Relację?

Relacja końcowa synodu biskupów, nieporównywalnie doskonalsza od „Instrumentum laboris” (dokumentu roboczego), stanowiącego podstawę prac synodalnych, jest niewątpliwie pogłębionym i wielostronnym spojrzeniem na rodzinę. Potwierdzono tu całkowicie niezmienną doktrynę Kościoła w stosunku do instytucji pochodzącej z prawa Bożego, ukazano jej wizję biblijną, wskazano na nierozerwalność i charakter sakramentalny małżeństwa. Nakreślony przez synod obraz tego związku i wyrastającej zeń rodziny całkowicie odpowiada zamysłowi Stwórcy i wyraźnie sprzeciwia się kreowanym współcześnie modelom zniekształcającym pierwowzór.

Zdecydowanie korzystniejsza jest narracja Relacji – w stosunku do wcześniejszego „Instrumentum laboris” – w kwestii statusu kościelnego małżonków rozwiedzionych i trwających w nowych związkach. Podczas gdy w tym drugim dokumencie znajdowało się wiele dwuznaczności, głównie w sferze relacji: troska duszpasterska o wymienioną kategorię osób – nauczanie Kościoła, to w Relacji końcowej skutecznie udało się tego uniknąć.

Jakkolwiek w pp. 84 i 85 wymienionego dokumentu końcowego mówi się o „rozeznawaniu” różnych sytuacji małżonków, to jednak – jasno należy powiedzieć – absolutnie nie dotyczy to „rozeznania”, zarówno na forum zewnętrznym, jak i wewnętrznym, które mogłoby skutkować dopuszczeniem danego małżonka do Komunii św. O „rozeznawaniu” sytuacji, jak wyżej powiedziano, traktuje już adhortacja Jana Pawła II „Familiaris consortio” (p. 84), a przecież, mimo wszystko, kilka zdań później pada dyspozycja o niedopuszczaniu osób, o których mowa, do Komunii św., po czym wymienia się warunki (sine qua non), pod którymi jest to możliwe, jak to już wyżej powiedziano. W „rozeznawaniu” sytuacji danego małżonka w Relacji chodzi wyłącznie o wybór – przez duszpasterza – właściwej, adekwatnej drogi „duszpasterskiego towarzyszenia” małżonkowi. Poza tym nieprzypadkowo ojcowie synodalni mówią w Relacji o „niedoskonałym” uczestniczeniu owej kategorii małżonków w życiu Kościoła (p. 53). Gdy zaś nadmieniają (w p. 85) o ewentualnym „pełniejszym” uczestnictwie, to zaznaczają, że ma się ono dokonać „zgodnie z nauczaniem Kościoła”. Ponadto w Relacji nie bez powodu nie uczyniono wzmianki (w p. 84) o zakresie sakramentalnym, gdy wymienia się formy wykluczenia obecnie stosowane, które można pokonać (wskazano jedynie zakresy: liturgiczny, pastoralny, wychowawczy i instytucjonalny).

Należy zatem stwierdzić, że tekst Relacji w żaden sposób nie pozwala przyjąć, iż małżonka pozostającego w związku nieregularnym, niespełniającego warunków, o których mowa w adhortacji apostolskiej „Familiaris consortio” (p. 84), można dopuścić do Komunii św.

Jednocześnie jednak trzeba przyjąć, że niektóre sformułowania tejże Relacji w kilku miejscach (szczególnie w pp. 53 i 85) są nieco dwuznaczne i mogą dać asumpt do nadinterpretacji. Zabrakło w dokumencie jasnego stwierdzenia (wyrażonego w sposób właściwy) na temat niemożliwości dopuszczania do Komunii św. wyżej wymienionej kategorii osób. Szkoda, że nie odwołano się tutaj do odnośnego (przytoczonego wyżej) fragmentu p. 84 „Familiaris consortio”.

Wypada wyrazić nadzieję, że oczekiwany posynodalny dokument papieski, ukazując – podobnie jak to czyni Relacja – piękno małżeństwa i rodziny oraz wyrażając pasterską miłość tym, którym nie powiodło się w małżeństwie kanonicznym, jednocześnie uzupełni to, czego w Relacji zabrakło.

2015-11-09 12:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zarządzenia dotyczące programu duszpasterskiego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej w czasie epidemii

2020-05-30 19:26

archiwum

Zarządzenia dotyczące programu duszpasterskiego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej w czasie epidemii

Etap III – Odnowa

Wprowadzenie

Tegoroczna uroczystość Zesłania Ducha Świętego przynosi nam szczególną nadzieję w sytuacji zmagania z trwającą wciąż w naszym kraju epidemią. Po okresie ograniczeń, które radykalnie wpłynęły na życie Kościoła na świecie i w naszej ojczyźnie, pojawiają się warunki powrotu do coraz pełniejszego udziału w chrześcijańskim życiu. Widzimy w tym znak spełniającej się Bożej obietnicy, zawartej w proroctwie Ezechiela, która towarzyszy diecezjalnemu programowi duszpasterskiemu w tym szczególnym okresie: Zgromadzę was na nowo (Ez 11,17).

Jak wiadomo, w programie duszpasterskim wyznaczone zostały trzy etapy, uzależnione od obowiązujących przepisów sanitarnych: etap I – Możliwość, etap II – Zachęta oraz etap III – Odnowa. Po dyskusji podczas wideokonferencji z księżmi dziekanami i po uwzględnieniu aktualnych wytycznych władz państwowych przechodzimy do etapu III, który rozpocznie się 1 czerwca br.

Realizacja etapu III

Najistotniejsze dla działalności parafii normy sanitarne dotyczą następujących kwestii:

• W kościołach i kaplicach nie obowiązuje limit gromadzących się osób (Rozporządzenie Rady Ministrów § 15 ust. 8).

• Wierni mają jednak obowiązek zakrywania ust i nosa w obiektach kultu religijnego także podczas trwania obrzędów liturgicznych. Dotyczy to również usługujących. Z tego obowiązku wyłączeni są jedynie duchowni i to tylko w trakcie sprawowania liturgii (§ 18 ust. 1 pkt 3).

• Dozwolone są zgromadzenia plenerowe do 150 osób. Uczestnicy muszą jednak zasłaniać usta i nos lub zachować 2-metrowy dystans społeczny (§ 15 ust. 8).

W związku z tym, z dniem 1 czerwca br. odwołuję dyspensę z 14 marca br. dotyczącą obowiązku uczestnictwa we Mszy św. w niedziele i święta nakazane. Powracamy zatem do obowiązujących w prawie kościelnym zasad (por. kan. 1247 i 1248 Kodeksu Prawa Kanonicznego), od przestrzegania których zwolnione są jedynie osoby chore, w podeszłym wieku, przebywające na kwarantannie czy też z innych ważnych przyczyn niezdolne do fizycznej obecności na Mszy św.

Na obecnym etapie należy przestrzegać następujących wytycznych w poszczególnych obszarach duszpasterstwa. Zmieniają one bądź uzupełniają dotychczasowe przepisy diecezjalne.

1. Katecheza parafialna

a) Spotkania grup parafialnych oraz spotkania formacyjne można organizować w kościołach lub w salkach parafialnych z zachowaniem obowiązku zasłaniania ust i nosa oraz odpowiedniego dystansu. W spotkaniach może uczestniczyć także młodzież i dzieci (ministranci, grupy oazowe, KSM itp.).

b) Na prośbę rodziców i za zgodą proboszcza możliwe jest przygotowanie i udzielenie dziecku sakramentów pokuty i pojednania oraz I Komunii św. indywidualnie lub w małej grupie. Czas przygotowań nie może być krótszy niż miesiąc. Program formacji powinien zawierać treści programowe katechezy szkolnej i parafialnej wymaganej do formacji eucharystycznej dzieci w diecezji. Należy pamiętać, że rodzice mają prawo zaczekać z eucharystycznym przygotowaniem swoich dzieci do czasu ustania epidemii. Powrót do grupowego sposobu przygotowania i celebrowania I Komunii św. będzie możliwy po otwarciu szkół i rozpoczęciu zajęć z religii w szkole.

c) Na prośbę rodziców i młodzieży możliwe jest przygotowanie do bierzmowania. Należy je przeprowadzić według programu i zasad diecezjalnych z zachowaniem norm sanitarnych.

d) Możliwe jest przygotowanie do bierzmowania osób dorosłych. Należy je przeprowadzić w wyznaczonych dekanatach: Głogów – NMP Królowej Polski, Gorzów Wlkp. – Katedra, Kostrzyn nad Odra, Lubsko, Pszczew, Sława, Sulęcin, Świebodzin – NMP Królowej Polski, Zielona Góra – Podwyższenia Krzyża Świętego. Formacja powinna trwać od czerwca do sierpnia i przebiegać według obowiązującego programu diecezjalnego. Uroczystość bierzmowania odbędzie się 7 września br. (poniedziałek) w parafii katedralnej w Gorzowie Wlkp. Informację o terminach i miejscu spotkań z kandydatami należy przesłać do 15 czerwca do Wydziału Nauki Katolickiej.

2. Sprawowanie sakramentów i sakramentaliów

Z zachowaniem przez celebransa zasad higieny opisanych w poprzednich zarządzeniach w sprawowaniu sakramentów świętych należy uwzględnić, co następuje:

a) Eucharystia

• Służby liturgicznej nie obowiązują ograniczenia wieku.

• Dzieci mogą uczestniczyć we Mszy św. bez opieki rodziców.

• Przypominamy, że dopuszczalne są dwie formy przyjmowania Komunii św. – na rękę i do ust. Osoby przyjmujące Komunię św. na rękę obowiązane są do spożycia Eucharystii w obecności szafarza bezpośrednio po jej otrzymaniu.

• Szafarze Komunii św. są zobowiązani do zachowania szczególnej higieny i dezynfekcji rąk.

• Przywrócona zostaje posługa nadzwyczajnych szafarzy Komunii św., ale tylko w zakresie pomocy przy jej rozdzielaniu w kościołach.

• Przebywający na zewnątrz świątyń mają mieć zasłonięte usta i nos albo zachować zasadę dystansu co najmniej 2 metrów.

• Śpiew suplikacji na zakończenie Mszy św. można zastąpić stosownym wezwaniem w modlitwie wiernych lub inną formą modlitwy o zachowanie od pandemii, suszy i innych klęsk.

• Z uwagi na zniesioną dyspensę od uczestnictwa we Mszy św. w niedziele i święta nakazane, należy zachować roztropność odnośnie transmisji internetowych.

b) Pokuta i pojednanie

• W parafiach należy organizować codzienny dyżur spowiedniczy.

• Należy przypomnieć wiernym o obowiązku spowiedzi i Komunii wielkanocnej oraz zachęcać do korzystania z tych sakramentów.

c) Komunia chorych, Wiatyk i sakrament chorych

• Chorych z posługą sakramentalną mogą odwiedzać jedynie kapłani na prośbę zainteresowanych.

• Podczas sprawowania posługi należy zachować obowiązek używania maseczki ochronnej przez celebransa oraz zasady higieny opisane w rozporządzeniu z dnia 26 marca br.

d) Małżeństwo

• Kursy przedmałżeńskie należy organizować w każdym dekanacie według wytycznych Wydziału Duszpasterstwa Rodzin.

• Należy wznowić działalność parafialnych poradni rodzinnych. Doradcy rodzinni prowadzą spotkania z narzeczonymi z zachowaniem zasad sanitarnych.

• Od 1 czerwca obowiązują nowe wzory dokumentów przedślubnych. Protokół podstawowy dostępny jest w Księgarni św. Antoniego, a pozostałe formularze na stronie https://kancelaria.diecezjazg.pl/

e) Pogrzeb

• Dozwolone są wszystkie liturgiczne formy pogrzebu.

3. Obchody Bożego Ciała

Tegoroczna uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa obwarowana jest ograniczeniami wciąż trwającego stanu epidemii. Ze względu na limit zgromadzeń 150 osób, obchody koncentrować się będą zasadniczo wokół kościołów parafialnych lub filialnych. W związku z tym w parafiach należy:

• zorganizować procesję eucharystyczną wokół kościoła (bez stacji) po każdej lub po wyznaczonej Mszy św. z udziałem jedynie uczestników liturgii. Tam, gdzie procesja wokół kościoła jest niemożliwa, należy wyjść przed kościół z Najświętszym Sakramentem i udzielić błogosławieństwa eucharystycznego,

• zachęcić wiernych do udekorowania domów i mieszkań emblematami eucharystycznymi, flagami itp.

Wykorzystać można także następujące propozycje:

• Adoracja Najświętszego Sakramentu w wyznaczonych godzinach.

• W dni oktawy można urządzać procesje wokół kościoła po Mszy św. oraz adoracje Najświętszego Sakramentu.

4. Kuria i urzędy parafialne

• Od 2 czerwca br. Kuria Diecezjalna w Zielonej Górze wraca do zwykłych godzin urzędowania.

• Należy przywrócić normalne godziny urzędowania kancelarii parafialnych, zachowując normy sanitarne.

• Zbiórki do puszek przewidziane w kalendarzu liturgicznym należy przeprowadzać według dotychczasowych zasad.

Zakończenie

Żywiąc nadzieję na dalszą poprawę sytuacji epidemicznej w naszej ojczyźnie, zachęcam wszystkich wiernych do włączania się z roztropnością ale i odwagą w życie duszpasterskie w swoich parafiach, słuchania słowa Bożego we wspólnocie i przystępowania do sakramentów świętych. Proszę też duszpasterzy, osoby konsekrowane i wiernych o modlitwę za dotkniętych epidemią i tych, którzy służą chorym. Wszystkich zawierzam wstawiennictwu Matki Bożej Rokitniańskiej i udzielam pasterskiego błogosławieństwa.

+Tadeusz Lityński

Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

CZYTAJ DALEJ

Trzy wskazówki

2020-06-01 09:38

Małgorzata Pabis

W tym tygodniu w sanktuarium Bożego Miłosierdzia Msze św. prymicyjne sprawować będą neoprezbiterzy archidiecezji krakowskiej i diecezji bielsko-żywieckiej. W poniedziałek 1 czerwca Eucharystię odprawili ks. Bartłomiej Małek i ks. Szymon Kapłon.

W homilii ks. Kapłon przypomniał, że dwa dni temu wraz z ks. Bartłomiejem w katedrze na Wawelu przyjęli święcenia kapłańskie. - Rektor krakowskiego seminarium zwrócił się do Księdza Arcybiskupa słowami: „Czcigodny Ojcze, święta Matka Kościół prosi, abyś tych naszych braci wyświęcił na prezbiterów”. Tymi słowami rozpoczął się obrzęd święceń, które przyjęliśmy wraz z księdzem Bartłomiejem. Matka Kościół. W naszym języku brzmi to trochę egzotycznie, ponieważ rzeczownik Kościół jest rodzaju męskiego. Jednak w zdecydowanej większości języków Kościół jest rodzaju żeńskiego. Także dlatego, że Kościół jest Matką. Obchodzone dziś święto Matki Kościoła przypomina nam o Maryi, która jest pierwowzorem Kościoła. Skoro Maryja jest wspaniałą Matką, to to samo możemy powiedzieć o Kościele – powiedział.

Kapłan zadał pytanie: Co to dla nas oznacza? I rozważając dzisiejsze słowo Boże, dał trzy wskazówki: - Pierwsza z nich znajduje się już w modlitwie dzisiejszego dnia, którą usłyszeliśmy na początku Mszy świętej. Prosiliśmy Boga, by Kościół radował się świętością swoich dzieci. Dla matki nie ma większej radości niż jej dzieci. Matka Kościół może się radować ze swoich dzieci, ale może także przeżywać ból i cierpienie, gdy jego dzieci są daleko. Matką staje się raz na zawsze. Nie da się przestać nią być. Jeśli Kościół rodzi nas do życia przez chrzest i potwierdza to w sakramencie bierzmowania, to oznacza, że już nigdy nie możemy przestać być jego dziećmi. Pięknie mówi o tym św. Paweł, porównując Kościół do ciała. Jeśli staję się jego częścią to oznacza, że mam zadanie, w którym jestem nie do zastąpienia. Jeśli odejdę, to nie będzie tak, że po prostu zniknę. Pozostanie po mnie rana, która będzie krwawiła i ropiała. A zatem Kościół jest naszą matką na zawsze – podkreślił.

Jak mówił neoprezbiter, drugą wskazówkę przynosi nam Ewangelia św. Jana: - Uważny czytelnik zauważy wiele znaków: serce przebite włócznią, to że Jezusowi nie łamano goleni, aby wypełniły się słowa Pisma. Św. Jan Ewangelista zostawia tu wiele znaków, które dla ludzi, którym towarzyszyły, którzy je widzieli, były zupełnie niezrozumiałe. Jan, który był pod krzyżem, zapisał te słowa, on je zrozumiał. Dlaczego? Dlatego, że był uczniem, że potrafił się zaangażować. Jeśli ktoś jest mi bliski jak matka, to jego gesty, znaki będą dla mnie ważne. Przecież ci żołnierze widzieli największą rzecz, jaką mogli w życiu zobaczyć i prawdopodobnie przeszła im sprzed oczu i nic z niej nie zrozumieli. Może tak być. Ten sam znak może być dla kogoś znakiem miłości, znakiem Bożej Opatrzności, a dla kogoś innego może pozostać absolutnie niezrozumiały, zbagatelizowany. A zatem druga wskazówka to: zaangażuj się, abyś mógł odczytywać święte znaki, jakie Chrystus zostawił Kościołowi, jakimi są święte sakramenty – powiedział.

Trzecią wskazówką jest słowo, które pojawia się dziś w obydwu czytaniach: „Niewiasta”. - mówił dalej neoprezbiter. - Ewangelista przekazał, że Chrystus nazwał tym słowem swoją Matkę. Każdemu, kto czyta Pismo Święte, na myśl przychodzi sam początek Biblii, który odczytaliśmy dziś w pierwszym czytaniu. To protoewangelia – pierwsza dobra nowina. Choć niewiasta zostanie ugodzona przez węża, ostatecznie ugodzi głowę węża, to znaczy pokona go. Niewiastą, która zwycięża węża grzechu i śmierci, jest Maryja, ale jest nią też Kościół. Oznacza to, że dopóki jesteśmy w Kościele, ostatecznie jesteśmy w zwycięskiej drużynie. Choć wszystko może wołać, że jest dokładnie na odwrót, ostatecznie ta walka została już wygrana na krzyżu.

Kończąc homilię, ks. Kapłon powiedział: - To wspaniałe, że w tym roku Dzień Dziecka jest jednocześnie dniem Matki. Dniem Matki Kościoła, jaką jest Maryja, ale także Matki, jaką jest sam Kościół. Życzę sobie i wam, drodzy bracia i siostry, byśmy odkryli moc dzisiejszych wskazówek: byśmy pamiętali, że każdy z nas w Kościele jest niezastąpiony, i że nigdy nie przestanie on być moją matką, byśmy potrafili zaangażować się w Kościół i dzięki temu mogli odczytać święte znaki, jakie on przekazuje oraz byśmy zawsze pamiętali, że jesteśmy w zwycięskiej drużynie, a trudy, cierpienia i przeciwności są przewidzianą częścią naszej pielgrzymki. Bo czy może być coś piękniejszego niż przebywać w ramionach kochającej Matki?

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję