Sobota, 2 maja. Uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski.

• Ap 11, 19a; 12, 1.3-6a.10ab • Jdt 13, 18bcda. 19-20 • Kol 1, 12-16 • J 19, 25-27

Obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Obchodzimy dziś uroczystość Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski. Spontanicznie myśli biegną do tronu Królowej naszego narodu, na Jasną Górę. To tutaj każdego wieczoru śpiewany jest Apel i trzykrotnie powtarzane jest wezwanie: „Maryjo, Królowo Polski, jestem przy Tobie, pamiętam, czuwam!”. W kontekście rozważanego dziś fragmentu Ewangelii, słowa Apelu Jasnogórskiego nabierają szczególnego znaczenia. Warto się więc przy nich zatrzymać. Jestem! „Jestem” to imię Boga. Przedstawia się nim Bóg Mojżeszowi: JESTEM, KTÓRY JESTEM (Wj 3, 14). Tak mówi też Jezus o sobie: „Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że JA JESTEM” (J 8, 28). Po swoim zmartwychwstaniu Jezus zwraca się do zalęknionych uczniów słowami: „Pokój wam! (...) to Ja jestem” (por. Łk 24, 36-37.39). Przed wniebowstąpieniem zapewnia ich też: „Jestem z wami (...), aż do skończenia świata” (Mt 28, 20). W szczególny sposób to Boże „jestem” Chrystusa objawia się na krzyżu. Objawia miarę miłości Boga do człowieka i wskazuje na obecność i bliskość Boga w każdym ludzkim cierpieniu. Warto więc wraz Maryją i umiłowanym uczniem Jezusa tak właśnie patrzeć na krzyż i na Tego, który z wysokości krzyża zdaje się mówić całym sobą: „Jestem”! Pamiętam! Pismo Święte zachęca do pielęgnowania pamięci: „Wielkich dzieł Bożych nie zapominajcie” (por. Ps 78, 7). „Strzeż się, byś nie zapomniał o Panu” (por. Pwt 6, 12). Maryja pamiętała o dziełach, których Bóg dokonał w dziejach Jej narodu i zachowywała w sercu to, co Pan czynił w Jej życiu (por. Łk 1, 46-55; 2, 19). Św. Jan Paweł II powiedział na Jasnej Górze: „Człowiek trwa przy Bogu poprzez to, że pamięta. Poprzez to, że zachowuje słowa Boże i wielkie sprawy Boże, rozważając w sercu swoim tak jak Maryja z Nazaretu” (Częstochowa, 14.08.1991). Czuwam! Czuwanie kojarzy się z matką. Matka czuwa nad swym dzieckiem od momentu Jego poczęcia. Jezus, wisząc na krzyżu, w osobie św. Jana powierza Jej matczynemu sercu każdego wierzącego: „Oto Syn Twój”. Do ucznia zaś mówi: „Oto Matka twoja”. Chrystus chce, abyśmy od Maryi uczyli się postawy czuwania. On niejednokrotnie mówił: „Czuwajcie”. „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie” (Mk 14, 38). Wśród uczniów Chrystusa Maryja jest pierwszą „czuwającą”. Św. Jan Paweł II podczas Jasnogórskiego Apelu wyjaśniał też: „Co to znaczy: «czuwam»? To znaczy, że staram się być człowiekiem sumienia. Że tego sumienia nie zagłuszam i nie zniekształcam. Nazywam po imieniu dobro i zło, a nie zamazuję” (Częstochowa, 14.08.1991).

J.G.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".