Dziś znów chcemy oddać Jej nasze troski, radości i codzienne trudy. Ze śpiewem Litanii loretańskiej udajemy się z Hrubieszowa do Leżajska, położonego w pięknej Archidiecezji Przemyskiej, bo przecież nasza duchowa wędrówka prowadzi nas konkretnym szlakiem. Zostawiamy zatem za sobą piękny, kresowy Hrubieszów – miasto o bogatej historii i głębokiej wierze – by skierować kroki do Leżajska. To tutaj, w cieniu potężnej bazyliki, od wieków bije serce Podkarpacia. W tym świętym miejscu, pod troskliwą opieką znanych nam już Ojców Bernardynów, króluje Matka Boża Pocieszenia.

Obraz leżajski to nie tylko dzieło sztuki, ale przede wszystkim to Obraz pełen łask, nazywany przez niektórych „oknem” na Niebo. Jego historia sięga końca XVI wieku. Obraz, namalowany przez ks. Erazma przed 1590 r., jest otoczony kultem zapoczątkowanym objawieniami miejscowemu piwowarowi Tomaszowi Michałkowi. Wizerunek został ukoronowany w 1752 r., i od kilku wieków jest ważnym celem pielgrzymek. Maryja wybrała to miejsce, by nieść pociechę ludowi Bożemu. Choć początki były trudne, a wizjonerowi mało kto wierzył, ostatecznie moc znaków i cudów sprawiła, że Leżajsk stał się jedną z najważniejszych pereł na mapie sanktuariów Polski. Maryja na tym leżajskim wizerunku patrzy na nas z czułością, przypominając, że żadne utrapienie nie jest większe niż Boże miłosierdzie.

Pamiętajmy, że nasze wędrowanie przed Oblicze Maryi, czczonej na polskiej ziemi w tylu pięknych wizerunkach wpisuje się w jubileuszowy szlak świętego Franciszka. Pielgrzymujemy zatem nieprzypadkowo. Nasza droga wpisuje się w wyjątkowy czas – przeżywamy właśnie rok 800-lecia przejścia do wieczności św. Franciszka z Asyżu. Wędrując po franciszkańskich sanktuariach maryjnych, uczymy się od Biedaczyny z Asyżu tej niezwykłej, synowskiej miłości do „Panny uczynionej Kościołem”. Niech ten czas w Leżajsku, u stóp Matki Pocieszenia, odnowi w nas franciszkańską radość i pokój serca.