Wj 34, 4b-6. 8-9 <- KLIKNIJ

Wj 34 wyrasta z dramatu złotego cielca. Lud złamał przymierze. Mojżesz rozbił pierwsze tablice. Teraz wchodzi na Synaj z nowymi tablicami. Wstaje wcześnie oraz wspina się na górę, jak w dniu pierwszego objawienia. Pamięć prośby z Wj 33 pozostaje bliska tej scenie: „Pokaż mi swoją chwałę”.

Bóg przechodzi przed Mojżeszem oraz ogłasza swoje imię: „Pan, Pan”. Objawienie zaczyna się od tego, kim jest Bóg. Następnie pada opis, który wróci w wielu modlitwach Izraela: Bóg miłosierny, litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność.

Hebrajskie raḥûm łączy się ze słowem reḥem, łono matki. Wskazuje na czułość, która chroni życie. Ḥannûn mówi o łaskawości. Zestawienie ḥesed we’emet oznacza wierną dobroć oraz niezawodność. Bóg objawia się jako Ten, który nie porzuca ludu po grzechu. W dalszej części rozdziału pojawi się także prawda o winie i karceniu. Miłosierdzie Boga nie unieważnia grzechu. Otwiera drogę przebaczenia oraz odnowy.

Ten opis Boga wraca w Lb 14,18, Ne 9,17 i Ps 103,8. Izrael modli się słowami, które Bóg sam wypowiedział o sobie. Objawienie dokonuje się w chwili kruchości wspólnoty. Lud ma „twardy kark”, qeshēh-ʿoref. Bóg pozostaje wierny przymierzu.

Mojżesz pada na twarz i oddaje cześć. Prosi, aby Pan szedł pośród ludu, przebaczył winy oraz uczynił Izraela swoim dziedzictwem. Prośba nie opiera się na zasługach ludu. Opiera się na imieniu Boga. Mojżesz zna grzech wspólnoty. Zna też miłosierdzie Pana. Modlitwa zaczyna się od Boga. Dopiero w Jego świetle człowiek widzi prawdę o sobie oraz otrzymuje nadzieję.

2 Kor 13, 11-13 <- KLIKNIJ

Końcowe wersety 2 Kor mają ton pasterskiego pożegnania po długim sporze. Paweł zna rany Koryntu: rywalizację, nieufność, ocenianie apostoła według stylu mówcy oraz społecznego prestiżu. Za tym stoją bolesna wizyta, twarde napomnienie i trudna odbudowa zaufania.

Apostoł kończy list prostymi wezwaniami: radujcie się, dążcie do naprawy, przyjmujcie zachętę, bądźcie jednomyślni, zachowujcie pokój. Greckie katartizō oznacza przywrócenie do właściwego stanu. Może odnosić się do naprawy sieci albo nastawienia złamanej kości. Wspólnota poraniona potrzebuje cierpliwej naprawy.

Pokój oznacza życie uporządkowane wobec Boga oraz braci. Paweł łączy go z obecnością Boga miłości oraz pokoju. Zgoda w Kościele nie jest techniką zarządzania. Wyrasta z Boga, który leczy relacje.

Pojawia się polecenie świętego pocałunku. W świecie wyraźnych dystansów społecznych taki znak mówił o pojednaniu, równości oraz przynależności do jednej wspólnoty. Liturgiczny gest miał przenieść Ewangelię w ciało wspólnoty. Bracia mieli naprawdę uznać siebie za braci.

Najważniejsze słowa padają na końcu. „Łaska Pana Jezusa Chrystusa, miłość Boga i dar jedności Ducha Świętego niech będą z wami wszystkimi”. Kościół powtarza te słowa w liturgii. Charis mówi o darmowym darze Chrystusa, który podnosi człowieka. Agapē wskazuje na miłość Ojca, wcześniejszą od każdej ludzkiej odpowiedzi. Koinōnia Ducha Świętego oznacza udział w jednym życiu oraz więź, która uczy troski.

To jedno z najstarszych miejsc Nowego Testamentu, gdzie wiara Kościoła ma układ trynitarny. Nie używa jeszcze języka soborowych definicji. Jest językiem modlitwy oraz błogosławieństwa. Paweł nie kończy listu sporem. Stawia wspólnotę pod działaniem Boga, który daje łaskę, miłość i jedność.

J 3, 16-18 <- KLIKNIJ

J 3,16-18 należy do rozmowy Jezusa z Nikodemem. Nikodem jest nauczycielem Izraela. Przychodzi nocą. U Jana noc często oznacza niepewność, lęk oraz niepełne rozumienie. Droga Nikodema będzie trwała dalej. Później odezwie się w Radzie. Przy pogrzebie Jezusa przyniesie wonności.

Wcześniej Jezus mówił mu o narodzeniu z wysoka oraz o Duchu, który działa jak wiatr. Wiara rodzi się z działania Boga. Nie wynika tylko z ciekawości znaków. Werset 16 otwiera serce Ewangelii: Bóg umiłował świat. Greckie kosmos u Jana oznacza ludzkość oraz porządek zdolny sprzeciwić się światłu. Właśnie ten świat zostaje objęty miłością Boga.

Greckie houtōs wskazuje na sposób miłowania. Bóg kocha tak, że daje Syna. Czasownik „dać” obejmuje wcielenie, posłanie i krzyż. W czwartej Ewangelii krzyż jest godziną wywyższenia. Miłość Ojca staje się widzialna w darze Syna.

Syn zostaje nazwany Jednorodzonym, monogenēs. Oznacza jedynego w swoim rodzaju, umiłowanego oraz nieporównywalnego. W Hbr 11,17 to słowo odnosi się do Izaaka jako syna obietnicy. U Jana wskazuje na wyjątkową więź Syna z Ojcem. Syn przychodzi od Ojca oraz objawia Go całym życiem.

Wiara zostaje wyrażona jako pisteuein eis, „wierzyć w”. To język ruchu ku Osobie. Wierzyć oznacza wejść pod autorytet Syna, zaufać Mu oraz przyjąć Jego światło. Celem jest życie wieczne, zōē aiōnios. U Jana oznacza ono udział w życiu Boga już teraz oraz życie sięgające poza grób.

Werset 17 dopowiada, że Ojciec posłał Syna dla ocalenia świata. Czasownik apostellō należy do języka misji. Syn przychodzi od Ojca, aby objawić Jego miłość w słowie, znakach oraz darze życia.

Sąd pojawia się w wersecie 18 jako odpowiedź człowieka na Syna. Kto wierzy, zostaje ocalony. Kto odrzuca imię Jednorodzonego, sam wchodzi w stan osądzenia.

Imię w Biblii oznacza osobę, obecność oraz władzę. Odrzucenie imienia Syna oznacza odwrócenie się od światła. Kolejne wersety rozmowy rozwiną ten motyw. W uroczystość Trójcy Świętej te słowa ukazują działanie Boga. Ojciec posyła oraz daje Syna. Syn przynosi życie. Duch rodzi człowieka z wysoka oraz prowadzi ku prawdzie. Miłość Boga poprzedza przemianę świata. Sama tę przemianę rozpoczyna.