W centrum skępskiego sanktuarium, w otoczeniu wspaniałego barokowego ołtarza, znajduje się niewielka, gotycka figura Matki Bożej. To wizerunek niezwykły – ukazuje Maryję jako młodą niewiastę z dłońmi złożonymi do modlitwy, w stanie błogosławionym. To Matka Boża Brzemienna, która nosi pod sercem Zbawiciela Świata. Figura ta, ukoronowana już w 1755 roku, przypomina nam o wielkiej tajemnicy Wcielenia. Historia Skępego zaczęła się od objawień i uzdrowienia córki kasztelana kościeleckiego, co stało się fundamentem wiary pokoleń pielgrzymów, przybywających tu, by prosić o dar potomstwa i opiekę nad rodzinami.

Skępski klasztor to miejsce przesiąknięte franciszkańską prostotą. Krużganki, wirydarz i dróżki wokół kościoła tworzą przestrzeń idealną do kontemplacji. Bernardyni, jako strażnicy tego miejsca, od wieków uczą pątników, jak w Maryi odnaleźć najkrótszą drogę do Jezusa. Tutaj, na Ziemi Dobrzyńskiej, duch św. Franciszka objawia się w miłości do stworzenia i w głębokim szacunku do życia, które Maryja niesie światu.

Roku Jubileuszowy, który daje nam możliwość zatrzymania się w Skępem, jest okazją do uświadomienia sobie, jak bliska św. Franciszkowi była tajemnica Nazaretu. Biedaczyna z Asyżu z drżeniem serca myślał o Bogu, który stał się małym dzieckiem.

Stając przed Panią Skępską, poprośmy o odwagę do wypowiedzenia własnego „fiat” – niech się stanie. Niech ta wizyta w „Mazowieckim Loreto” odnowi w nas radość z wiary i pomoże nam, wzorem św. Franciszka, z pokorą i miłością służyć Bogu ukrytemu w drugim człowieku.